Column Hanneke Hulst |

Vanmorgen gaf ik een lezing in het UMC Utrecht voor een onderzoeksgroep die zich dagelijks met een heel ander type onderzoek (cellulair, moleculair) bezighoudt dan ikzelf. Vol enthousiasme vertelde ik over het werk wat wij hebben gedaan in onze onderzoeksgroep en ik nam ik hen mee in mijn speurtocht naar antwoorden.

Wetenschappershart - Hanneke HulstTerwijl ik sprak, merkte ik dat ik die speurtocht als het ware opnieuw beleefde, en ik werd steeds enthousiaster. Wat is dit toch een fantastische baan! Voor mij is wetenschapper zijn de mooiste carrière die er is. Ik kan mijn energie erin kwijt en ook mijn nieuwsgierige aard komt in dit werk vaak zeer goed van pas. Het willen snappen wat er misgaat in die hersenen van mensen met MS is als een grote magneet die al mijn aandacht naar zich toetrekt. En ‘die mensen met MS’ zijn uiteindelijk mijn allergrootste drijfveer: voor hen wil ik de situatie veranderen. Het liefst nu, maar anders hopelijk in de (nabije) toekomst.

Soms, als de drukke agenda eventjes mijn identiteit overneemt of als de vermoeidheid boven komt drijven, vergeet ik heel even waarom ik de mooiste baan van de wereld heb. Laat mij dan maar een lezing geven over mijn onderzoek, en binnen een fractie van een seconde is het er weer. De passie, de doorpakkracht en de tomeloze energie. Ik wil het bijna niet zeggen maar het lijkt soms wel een verslaving. Ik wil meer en het liefst ook sneller.

Na afloop van mijn lezing komen de twee organisatoren naar mij toe. Ze bedanken mij voor het inspirerende verhaal. Een van de twee zegt “ik wil je iets zeggen. Ik ga stoppen met de wetenschap. Ik heb eens goed nagedacht maar ik denk toch niet dat het mij brengt waar ik gelukkig van word.” We praten even verder.

Wetenschapper zijn is niet alleen maar mooi, het is hard werken voor een relatief laag salaris. Het is onzeker, veel jonge onderzoekers krijgen pas een vast contract als zij eind dertig zijn. Ik kijk naar haar collega en vraag hoe hij erin staat. Heel even is het stil. “Ik ga ook de wetenschap uit. Ik ben nu zeven jaar postdoc (postdoc is de periode na het afronden van een promotieonderzoek). Het is helaas niet gelukt om nieuwe onderzoeksfinanciering te krijgen, mijn ideeën werden keer op keer afgewezen. Er zit voorlopig geen vaste positie in en dat heeft mij aan het denken gezet.”

Ze lijken beiden vrede te hebben met de keuze om wat anders te gaan doen. Zij zien wellicht vooral een nieuwe uitdaging? Ondertussen liegen de cijfers er niet om: 70% van alle gepromoveerden gaat de wetenschap uit [Bron: Rathenau instituut]. Een deel van hen omdat de wetenschap simpelweg niet voor hen is weggelegd, een ander deel noodgedwongen. Ik loop ietwat aangedaan naar buiten, en realiseer me hoe dankbaar ik moet zijn voor mijn (vaste) positie. Ik moet er niet aan denken om in de schoenen te staan van mijn collega’s en ik vind het een schrijnende gedachte dat zij eerder regel dan uitzondering zijn.

Heb ik gewoon simpelweg geluk gehad? Ik weet het niet. Wat ik me wel realiseer is dat ik er echt iets goeds mee moet doen. Met mijn wetenschappersbaan, zodat déze schaarse plek in elk geval goed besteed is. Voor wetenschappelijk Nederland en voor u als persoon met de ziekte MS.

Eerder verschenen in MSzien nr. 3 – september 2017

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Lieve Hanneke, al bijna 25 jaar woon ik nu in West-Friesland. Ik kwam toen uit Utrecht Daar gestudeerd en gewerkt. Ik was 38 met een klein dochtertje en al een paar jaar met de diagnose MS. Omdat mijn man een baan in Hoorn kreeg en hij oorspronkelijk uit Schagenkwam werd de keus gemaakt om te verhuizen naar Hoorn.

    Toen mijn dochter naar school ging ben ik bij de msvn terecht gekomen en daar jaren bij gebleven. Zo kon ik west Friesland leren kennen, kon mezelf met de auto verplaatsen.

    En heb jou diverse keren gezien, ook met je moeder bij een bijeenkomst in het WFG. Je hebt daarin veel voor mij betekend. Nu ik dit stukje lees en me heel gelukkig prijs dat ik niets meer moet en kan genieten van deze reservetijd wil ik jou bedanken en heel veel sterkte wensen in de (harde) onderzoekswereld. Blijf geloven in jezelf en geniet van het kleine. Lieve groet Marijke

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *