Ik weet nog goed dat ik als twaalfjarige kinderarts wilde worden. Die wens zorgde voor de motivatie om naar het VWO te gaan en goede cijfers te halen. Als achttienjarige was het dan ook moeilijk te verkroppen dat ik was uitgeloot voor de opleiding geneeskunde. Ik wilde zó graag dokter worden…

Door: Hanneke Hulst
mszien-141210-Hanneke-Hulst-Docter1

Ik ben uiteindelijk via gezondheidswetenschappen bij de Master of Neuroscience terechtgekomen. Nog voordat ik mijn masterdiploma in ontvangst kon nemen, had ik al een baan gevonden bij VUmc met als begeleiders Jeroen (Geurts) en Frederik Barkhof. Zoals u weet is die baan uitgemond in een promotieonderzoek. Op 19 november j.l. heb ik mijn proefschrift met succes verdedigd. Ik ben gepromoveerd.

In de aanloop naar de promotie moest er van alles geregeld worden: de lay-out van het proefschrift, de locatie voor de receptie, de locatie voor het diner en feest, mijn jurk, schoenen, haar en make-up. Maar ook inhoudelijk moest er nog een hoop gebeuren. Een proefpromotie met collega’s (collega’s bevraagden mij over mijn proefschrift om me zo goed mogelijk op de daadwerkelijke dag voor te bereiden) en het doorspitten van de artikelen. Ik had er zo enorm veel zin in, alles moest perfect gaan.

Voordat ik het me goed realiseerde was daar ineens die dag. De mooiste dag van mijn leven tot nu toe. Iets wat ik zelf overigens pas halverwege de dag realiseerde: ’s ochtends fantaseerde ik er namelijk nog over om een vliegtuig naar de Bahama’s te nemen en iedereen te laten zitten in de aula. Ik dacht erover om een stand-in te zoeken. Bovenal vroeg ik me continu af waarom ik eigenlijk een promotieonderzoek had gedaan en had ik wisselende gedachten over hoe lang een uur (tijdsduur van de ceremonie) eigenlijk duurt (een uur is kort, maar voelde zó enorm lang als ik eraan dacht).

Eenmaal op het podium verdwenen de zenuwen al snel. Ik zag een volle zaal. Familie, vrienden, collega’s, mensen met MS. Iedereen was gekomen om mijn verdediging te zien. Ik voelde me gesteund. Na een wat bibberig begin (ik kon maar met moeite mijn pointer goed richten) voelde ik snel mijn zekerheid terugkeren. Ik had het over míjn onderzoek. Het onderzoek waar ik zo hard aan had gewerkt de afgelopen jaren. Het onderzoek waar mijn passie in zit, het onderzoek wat ík en met mij heel veel andere mensen zo belangrijk vinden. MS-Cognitie-onderzoek. Ik kan u nu vertellen, een uur is héél héél kort.mszien-141210-Hanneke-Hulst-Docter2

Na het officiële deel werd meegedeeld dat mij de graad van doctor zou worden verleend. Ik ben gepromoveerd. Wat ga ik nu doen? Ik heb de afgelopen jaren ontdekt dat ik onderzoek doen erg leuk vind. Het is afwisselend, dichtbij de patiënt, spannend en uitdagend. Mijn energie kan ik erin kwijt en ik heb het idee dat ik, ook al is het op een klein deelgebied, kan bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen met MS. Ik ga dus verder met de lijn van het onderzoek zoals ik die tijdens mijn promotieonderzoek heb opgezet: MS-Cognitie-onderzoek deel II is geboren. Op papier is het verschil ondertussen nog maar beperkt tot twee letters: geen dokter, maar doctor.

December 2014