skip to Main Content
Mijn Vader Chris Veraart
Wouter Veraart

Mijn vader Chris Veraart

“Mijn vader was een meester in betekenis creëren”

Wouter Veraart (Zwolle, 1971) komt me halen bij de receptie van de Rechtenfaculteit van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Hij heeft vanmorgen college gegeven aan de tientallen studenten die om ons heen naar de uitgang lopen, de najaarszon in. Als hoogleraar Encyclopedie der Rechtswetenschap en Rechtsfilosofie was dat deze keer Inleiding in de Rechtswetenschap.

Wouter studeerde filosofie en rechten maar wilde geen advocaat worden, zoals zijn vader Chris Veraart (1944-2014): “Chris had dat al op zo’n pregnante wijze ingevuld.” Chris Veraart liet een indrukwekkende erfenis na: veel verhalen over zijn leven met MS, waaronder een reeks columns op MSweb, twee kinderboeken, veel interviews, een tv documentaire. Daarnaast had hij een spraakmakende carrière als zedenadvocaat.

Door: Marja Morskieft

Wouter Veraart, zoon van Chris Veraart
Wouter Veraart

“Mijn vader kreeg de diagnose in 1981. Hij werkte gewoon door. Zijn strijdbaarheid voor MS, het erover schrijven, kwam pas in de negentiger jaren. Ik ben zelf niet zo bang om ook MS te krijgen, hoewel ik weet dat er een licht verhoogde kans is voor kinderen. Maar ja, ik kan ook kanker krijgen. Bovendien: MS is er in zoveel soorten. Van mijn vader leerde ik: geen enkele MS-patiënt is hetzelfde, dus wat zegt een diagnose?”

Wouter Veraart is de oudste zoon van Chris Veraart; hij heeft een jongere zus, Gitta en broer, Thijs. Wouter is getrouwd met Corinne Ellemeet, lid van de Tweede Kamer voor de fractie van Groen Links. Samen hebben ze twee zoons: August (12) en Jan (10).

Zedenadvocaat

Begonnen als strafrechtadvocaat, ontwikkelde Chris Veraart zich in de jaren tachtig van de vorige eeuw tot advocaat van mensen die vals beschuldigd worden van een zedenmisdrijf. Vaak mannen, die in een conflict met bijvoorbeeld hun ex-vrouw onterecht van seksueel misbruik beschuldigd werden.

“Hij koos de kant van die mannen, een keus die op z’n minst opmerkelijk was in een tijd waarin het voor vrouwen heel moeilijk was om serieus genomen te worden na aangifte van een zedenmisdrijf. Zijn boek ‘Valse zeden’ (1997) werd een klassieker op het gebied van valse aangiftes. Het wordt nog steeds gebruikt in de opleiding van zedenrechercheurs. Ik word nog steeds aangesproken op zijn werk en zijn enthousiaste persoonlijkheid. Hij is zo nog altijd dichtbij. Het stokje wat betreft zijn werk als zedenadvocaat is overgenomen door anderen, mensen die hij heeft opgeleid.

Wat zou hij van #MeToo* gevonden hebben? Ik denk dat hij dat hoogst interessant had gevonden, maar ook verontrustend. Tegen beschuldigingen in de media kun je je nauwelijks verdedigen. Hij zou zeggen: ‘Pas op dat je geen onschuldigen treft’. Mijn vader zocht altijd de nuance op. De procedure moest zorgvuldig zijn, dat was voor hem ook heel belangrijk. Maar natuurlijk vond hij ook dat daders van seksueel misbruik, na een eerlijk proces, gestraft moesten worden.”

Misschien ben ik uiteindelijk wel bij het recht uitgekomen door de verhalen van mijn vader. Ik moest na de middelbare school kiezen wat ik ging doen: werd het geneeskunde, zoals mijn moeder had gedaan, of rechten, als mijn vader? Maar bloedprikken en zo vond ik niks! Het leuke van rechten vond ik dat je maatschappelijk relevant bezig kunt zijn, en dat je dat aan veel studenten kunt overbrengen. Ik kon goed met Chris praten over ons vakgebied. We hadden een enorme inhoudelijke klik.”

Ziekteproces

“De eerste jaren van zijn ziekte had hij veel Schubs, de laatste tien jaar van zijn leven waren een progressief neergaande lijn. Ik herinner me uit mijn jeugd dat er steeds meer hulpmiddelen bij kwamen. Onze vakanties veranderden: van kamperen naar een vouwwagentje naar een hotel voor mijn ouders, de kinderen kampeerden dan in de buurt. Daarin zag je de achteruitgang en de aanpassingen daaraan. Wij hebben dat als kinderen verschillend beleefd.

Ik was als eerste de deur uit: ging eerst een jaar naar Frankrijk, daarna studeren. Mijn broer en zus hebben waarschijnlijk meer meegemaakt van zijn ziekteproces. Vooral Gitta heeft later veel zorgtaken en organisatie op zich genomen. Mijn gesprek met Chris ging vaak niet over zijn MS, maar juist over dat wat we gemeen hadden: bevlogenheid voor het recht.

Ik wilde hem per se niet in de patiëntenrol benaderen of als slachtoffer zien.” Hij heeft tot op het laatst zijn beroep uitgeoefend. Dan ging hij met stok, daarna met een rollator, en nog later in een elektrische rolstoel de rechtszaal in. Nadat hij zijn veertigjarig jubileum als advocaat had gevierd, heeft hij zich uit laten schrijven als advocaat. Hij kreeg het fysiek niet meer voor elkaar. Op zijn sterfbed regelde hij nog iets over een lezing die ik ging houden, hij had weer wat op de radio gehoord dat ik mee moest nemen in mijn verhaal.”

Natuuractivist

“Chris was, ook toen hij al erg ziek was, altijd actief, bezig met de wereld en de natuur. Hij woonde in Bergen in een prachtig oud huis, Bornholm, en was graag buiten. Hij was een milieuactivist, oprichter van lokale actiegroepen, spande zich bijvoorbeeld in voor het behoud van de Damlanderpolder bij Bergen, en de paddentrek ging hem ook zeer aan het hart.

Mijn moeder had haar eigen carrière als arts voor kinderen en mensen met een verstandelijke beperking en moest daarnaast het gezin draaiend houden. Door al die drukte en ook alles wat bij de MS kwam kijken werden we als kinderen wellicht vaker aan ons lot overgelaten; we zochten het deels zelf uit. Als gezin hebben we wel een tol betaald. Mijn ouders zijn uiteindelijk gescheiden, dat kwam óók door de MS.”

Het graf van Chris Veraart
Het graf van Chris Veraart

“Zijn liefde voor de natuur begon al in zijn vroege jeugd: hij was altijd met dieren bezig. Hij had eenden en bij Bornholm hadden we geiten. Op zijn graf in Bergen staat ook een beeld gemaakt door de imker die hem ooit heeft opgeleid tot bijenhouder: een eend, met een kikker op zijn kop, die een bij vasthoudt. Het zijn net de Bremer Stadsmuzikanten!”

We wilden eigenlijk een sober grafmonument maar het is weer eens uit de hand gelopen en dat past ook precies bij mijn vader. Hij ligt op een prachtig plekje tussen de prominente Bergenaren. IJdelheid was hem niet vreemd!” Brede lach.

“Chris werd dus imker – later kon hij dat niet meer, en nam mijn moeder het van hem over –, maar ook de paddentrek ging hem zeer aan het hart. Wij werden ook ingezet, als kinderen, voor zijn reddingsacties. Met een emmertje moesten we ’s avonds padden de straat overzetten. Dat vonden we heel gewoon.

Hij leerde ons wat ecosystemen waren, dat padden en insecten daar een belangrijke rol in speelden. Hoe belangrijk het is om actief te strijden voor de kwetsbare natuur en ons klimaat hebben we meegekregen van mijn vader.”

#MeToo: De wereldwijde opstand tegen seksueel grensoverschrijdend gedrag, begonnen in 2017 na aanklachten tegen machtige filmproducer Harvey Weinstein en tv acteur Bill Cosby.

Chris Veraart (Wassenaar 1944- Bergen 2014) studeert rechten in Leiden. In 1969 wordt hij advocaat, vier jaar later begint hij met Arie van Driel de eerste praktijk voor sociale advocatuur in Nederland. In 1981 specialiseert hij zich in zedenzaken. In 1997 verschijnt zijn boek Valse Zeden, inmiddels vaak herdrukt en een klassieker op het gebied van valse zedenaangiften en waarheidsvinding. In 2002 publiceert hij ‘Ja kun je krijgen!’ over zijn leven met MS. Hij schrijft twee kinderboeken over Opa Toetoet en een dichtbundel, ‘Overgave’.

Eerste publicatie MSzien nr. 4 – december 2018

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top