skip to Main Content
Dubbelop: én MS én Aardbevingsschade

Dubbelop: én MS én aardbevingsschade

‘We hadden geen andere keuze’

Hij kan nu elke dag even met zijn scootmobiel naar buiten en vanuit hun woning hebben ze prachtig uitzicht op de haven van Delfzijl. Garri en Annegriet Veldman zijn getroffen door zijn MS en door menig aardbeving, maar sinds kort kijken ze weer vol energie naar de toekomst.

Door: Marjolein van Woerkom

Garri en Annegriet Veldman op de scoot en fiets door DelfzijlHij heeft er niks van gevoeld, maar zij weet het nog al te goed. Om zeven uur op een ochtend in februari 2013 stond het hele huis te trillen. Hoewel ze het niet eerder had meegemaakt, wist ze meteen wat het was. Hier had iedereen in haar omgeving het al die tijd over gehad: de aardbevingen. Deze keer had het hun huis in ’t Zandt getroffen. Angstig was ze als nuchtere Friezin niet, maar ze wist meteen: we gaan het spul nu helemaal niet meer kwijtraken.

Dat spul, hun huis, stond al sinds mei 2007 te koop. Haar man kreeg in 2001 de diagnose MS. Zijn eigen zaak, een groente- en fruitwinkel, had hij hierdoor moeten verkopen. Hij ging snel achteruit; een jaar later was hij volledig afgekeurd.

Het vrijstaande huis in ’t Zandt, gelegen aan een doodlopende weg, dat ze achttien jaar eerder hadden gekocht omdat het er zo vredig en rustig was, voelde nu voor hem als een beklemming. “Was ik voorheen blij dat ik na een drukke werkdag met veel sociale contacten me terug kon trekken in de rust samen met zijn vrouw, nu zat ik de hele dag thuis”, verwoordt Garri het.

Hij zag niemand meer, had geen mensen om zich heen en er gebeurde nooit iets in dat doodlopende straatje. Hij werd depressief en dat ging niet meer over. Behalve zijn zware gemoedstoestand, verslechterden daardoor ook zijn MS-klachten met de dag. Soms lag hij ineens op de grond in de keuken, wanneer hij spontaan door zijn benen was gezakt. Autorijden ging niet meer. Hij voelde zich opgesloten.

Verhuizen

De enige optie was verhuizen omwille van zijn gezondheid. In mei 2007 zetten ze met goede zin hun huis te koop voor 235.000 euro. Tot in augustus een pyromaan actief werd in het Groningse dorpje. Niemand wilde meer een huis kopen in dat dorp. Het bord in de tuin bleef onaangeroerd staan.

Zelf was het echtpaar inmiddels op zoek gegaan naar een nieuwe woning. Dat was geen gemakkelijke zoektocht, want waar vind je een gelijkvloerse woning, met ruime badkamer, zonder drempels, waar je overal in huis een draaicirkel hebt van 1,5 meter en waar plek is voor een scootmobiel?
Uiteindelijk vonden ze een appartementencomplex, net verrezen aan de dijk in Delfzijl. Op de tweede verdieping konden ze een ruime woning bemachtigen die voldeed aan hun eisen. Na wat passen en meten was er beneden ook ruimte voor de scootmobiel. Ze verhuisden in 2009. De gezondheid van Garri ging met sprongen vooruit.

Verhuur

Maar een jaar eerder deed de economische crisis zijn intrede. Het echtpaar was al in prijs gezakt, maar voor 199.000 euro wilde nog steeds niemand hun huis in ‘t Zandt kopen. Ze besloten het te verhuren onder de Leegstandswet.

In de Eemshaven waren werklieden uit het Oostblok een nieuwe kolencentrale aan het bouwen en zij waren naarstig op zoek naar een goedkoop onderkomen. Het huis in ’t Zandt voldeed ruim aan hun wensen. Garri en Annegriet verhuurde het met pijn in het hart, want hoewel de inkomsten van de huur hun hypotheeklasten verminderden, ging de staat van het huis er snel op achteruit. De tuin gelukkig niet, want die onderhield Annegriet nog wekelijks vanuit Delfzijl.

En toen begonnen de aardbevingen. De eerste bevingen waren in Huizinge, op zo’n 10 km afstand. In februari 2013 trof een aardbeving van 2.7 op de schaal van Richter hun huis in ’t Zandt. Scheuren verschenen in de buitenmuren.

Serieuze kijkers haakten af vanwege het tumult in de gemeente Loppersum. Wanhopige, boze, bange bewoners waren naar het gemeentehuis gegaan en dat werd uitgezonden op de t.v. Niemand wilde daar meer wonen.

Moerdijkregeling

De huurders van Garri en Annegriet hadden weinig problemen met die paar scheuren, maar een huis mag je maar vijf jaar onder de Leegstandswet verhuren. Die vijf jaar liep op z’n einde en twee hypotheken opbrengen kan niemand, zeker niet met twee halve inkomens.

In 2014 schreef het echtpaar een brief naar de burgemeester van Loppersum, de gemeente waar ’t Zandt onder valt, de NAM en naar de Commissaris van de Koningin in Groningen. Ze werden voorgedragen bij de Commissie voor Bijzondere Situaties. Er volgden vier intensieve gesprekken. De MS van Garri gaf de doorslag. De Moerdijkregeling werd hun redding: ze mochten met de prijs van hun huis zakken naar 99.000 euro en de Commissie zou tot 95 procent van de WOZ-waarde bijleggen.

Garri en Annegriet waren één van de eersten in Groningen, waarbij deze coulancemaatregel werd toegepast. In 2015 verkochten ze hun huis voor die ‘belachelijk lage prijs’ van 99.000 euro

Toch was hiermee de rust nog niet wedergekeerd. Een jaar later werd de regio Delfzijl ook getroffen door een aardbeving. Hun nieuwe appartement zat vol scheuren. “Nog erger dan in ’t Zandt”, zou Annegriet zeggen. In het plafond, in de keuken, in de berging, in de hal, overal gekrenkte muren.

“De NAM betaalde het opknapwerk wel allemaal, maar dit gaf weer zoveel stress. We moesten een week lang ons huis uit.” In een gehuurd gelijkvloers huisje in Schilwolde wachtten ze omringd door sneeuw de restauratie af.

Vooruit

Garri en Annegriet Veldman op het balkon van hun nieuwe appartementNu, voorjaar 2018, zijn ze gelukkig in hun woning op de tweede verdieping van hun appartementencomplex in Delfzijl. Garri kan in zijn scootmobiel zo even naar de haven of naar het winkelcentrum om de hoek. “Er is hier altijd wel iets te beleven”, zegt hij monter. Hij voelt zich fitter, heeft minder MS-klachten en rijdt sinds een jaar weer auto.

Zijn vrouw werkt nog vijf ochtenden in de week en ook zij heeft uiteindelijk haar draai kunnen vinden. “Het boek is nu dicht”, zegt ze beslist. De aardbeving van gisteren met een kracht van 1.7 op de schaal van Richter deert haar niet meer. Ze kijken vooruit. Wel blijven ze bewogen met de mensen die nu in een soortgelijk drama zitten. “Het is gewoonweg afschuwelijk.”

Beiden zitten in het bestuur van de Regionale Werkgroep Groningen/Drenthe-Noord van de MS Vereniging Nederland. Ze hebben weer de energie om koffieochtenden te organiseren en ze zijn druk met de voorbereidingen van de befaamde scootmobiel- en fietstocht op Wereld MS-dag. (30 mei)

“Het was allemaal zo’n gedoe, waar je niet om gevraagd hebt. Je moet energie steken in dingen waar je je energie niet in wilt steken. Jarenlang werden we geleefd”, zegt zij. Hij: “Het was dubbelop: én MS én aardbevingsschade. Maar als we daar waren blijven wonen, was het met mijn gezondheid ook niet goed gekomen. We hadden geen andere keuze.”

 

Eerder verschenen in MSzien 2018, nr 2

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top