skip to Main Content
Een Logeerpartij In Malawi

Een logeerpartij in Malawi

Na een opleiding tot arts, en enkele jaren stage voor het werken in de tropen, vertrok mijn zus in 1972 naar Malawi. De eerste 25 jaar dat zij daar woonde en werkte, hadden we alleen contact via brieven. Een telefoon was er niet. Een telegram deed er drie dagen over. En eens in de drie jaar kwam ze een paar maanden met verlof. Ons huis was dan haar thuisbasis.

a27vakantiemalawi2In 1979 besloot ik om nu eens met mijn drie kinderen – 8 tot 12 jaar – bij haar te gaan logeren. We bleven de hele schoolvakantie en genoten van het totaal andere leven daar. Dus ging ik in de jaren tachtig en negentig opnieuw. In de jaren negentig kon je al wel – op een postkantoor – bellen. Maar de loketmeneer die ik aantrof had toch wat moeite met mijn wens om helemaal met Nederland contact te hebben. Na heel lang te hebben nagedacht, zei hij: “de mensen in Nederland liggen nu allemaal te slapen”. Bellen ging dus echt niet (vond hij).

Het jaar 1995 was een warm jaar en omdat ik vlak na de regentijd in Malawi aankwam, moesten de wegen nog worden opgeknapt. De zes tot zeven maanden harde tropische regenbuien maken enorme gaten en bobbels in de veelal onverharde wegen. Elk jaar opnieuw moeten de bobbels afgeschraapt en de gaten opgevuld en daar zit veel ‘handwerk’ bij. Het duurt dan wel even, voor je weer over een ‘weg’ kunt spreken.

De dokter thuis had gezegd dat ik ‘misschien een kleine hernia’ had. Door het bonken van de auto werd ‘de hernia’ steeds erger. Ik kocht een mooie handgesneden stok om met behulp daarvan toch nog een klein beetje vooruit te kunnen. Maar mijn zus maakte zich ernstige zorgen, dat zag ik wel. Een paar maanden daarna bleek dan ook dat ik geen hernia had, maar MS.

Na de diagnose verruilde ik de stok al snel voor een trippelstoel, een rolstoel en een scootmobiel. Maar ik wilde mijn zus eigenlijk toch nog wel eens bezoeken. Mijn zus, die mij nauwelijks in een rolstoel ‘kende’ zag wel een beetje tegen mijn komst op. En natuurlijk besefte ik ook wel dat ik met een handrolstoel niet al te veel in de rimboe zou kunnen beginnen. Vandaar dat het plan ontstond om ook een scootmobiel mee te nemen.
955vakantiemalawiHet had wat voeten in de aarde, om zowel een rolstoel als een scootmobiel mee te krijgen. De KLM wilde niet meewerken maar bij South African Airlines lukte het uiteindelijk wel. De scootmobiel mocht gratis mee. Ik zou alleen extra moeten betalen voor het overgewicht van de handrolstoel. Aangekomen op Schiphol, hoefde zelfs dat niet. Nu had ik verder ook alleen maar een kleine koffer als bagage bij me.

De logeerpartij bij mijn zus was heerlijk. In haar huis is alles gelijkvloers en om naar de tuin te gaan had ze een ramp (afritje) laten maken. Ik kon met de scootmobiel een klein beetje in de omgeving tuffen en als we met de auto weg wilden, nam ze een van ‘haar mannen’ mee om mij te duwen. Die vonden dat een reuze eer.

De scootmobiel heb ik in Malawi achtergelaten voor Charles, hier op de foto met vrouw en kinderen. Charles heeft als baby polio gehad. Hij vertelde dat hij dank zij zijn vader een hele goeie opleiding heeft gehad. Zijn vader droeg hem de eerste jaren elke dag naar school.

Charles werkt nu in Blantyre voor een Malawiaanse organisatie voor gehandicapten. In de stad is zijn scootmobiel een hele bezienswaardigheid maar Charles is reuze blij en kan door het werk dat hij doet ook nog veel betekenen voor andere mensen met een handicap.

Nora

Back To Top