skip to Main Content
Coronadialogen (6)

Coronadialogen (6)

MS in tijden van corona

Sinds het coronavirus ook in Nederland in alle hevigheid heeft toegeslagen, houdt dit ons allen enorm bezig. Zeker als je MS hebt. Onze vaste columnisten Marja Morskieft en Mariëtte van Amerongen mailen met elkaar in deze onzeker tijd.

Ha Mariëtte,

Ik woon in een drukke volkswijk en het was weken stiller dan ooit. Zelfs de grootste lawaaipapegaai leek onder de indruk van het virus. De vogels waren de enigen die luidruchtig plezier maakten.

Corona dialogen - Mariette en Marja mailen elkaarNu is het weer een kakafonie van muziek die ik niet zelf uitgekozen zou hebben. Aan de ene kant van het huis draait de blowende buurman keihard Nederlandstalige house op de installatie die hij op zijn Harley Davidson heeft gemonteerd. Eens kijken of dat ook op mijn scootmobiel kan. Gregoriaans lijkt me wel wat.

Aan de andere kant is een ploeg stratenmakers al een week bezig de grote parkeerplaats opnieuw te bestraten. Ze houden vandaag  erg van de Dire Straits.

Het lijkt dus weer normaal, maar dat is het niet! Veel mensen morren dat ze weer naar ‘normaal’ willen, daar is veel aandacht voor in de media. Boze reisorganisaties, sportschoolhouders, verdrietige maar ook creatieve muzikanten.

Ons hoor je niet. Eigenlijk hoor je bedroevend weinig van mensen met lek en gebrek- op zielige verhalen na over hoe eenzaam we zijn. Wij blijven zwijgend thuis en schikken ons in ons lot, lijkt het.

Lelijke meningen

Wat me opvalt in deze gedwongen quarantainetijd is dat er heel lelijke meningen over ‘kwetsbaar en oud’ geventileerd worden op opiniepagina’s en in praatprogramma’s- gelukkig volg ik Twitter niet want daar schijnt het helemaal los te gaan.

Daar wil ik twee dingen over kwijt. Een: er zijn in Nederland zo’n 5,4 miljoen(!) mensen met een chronische aandoening. Dat heet nu ‘onderliggend lijden.’ Over dat begrip alleen al zou ik een boom kunnen opzetten. En feitelijk is het ook zo dat iedereen altijd, op elk moment , iets kan oplopen. Ook de ‘keigezonde’ mensen. Maar (vooralsnog) gezonde lieden willen dat niet weten (cognitieve dissonantie), wanen zich onkwetsbaar en zetten ons weg als ‘opschot en dor hout’. Een kortzichtig en onhoudbaar mensbeeld.

Twee: ik was ook onder de indruk van de doodstille Dam op 4 mei. Een krachtig symbool voor alle verdwenen en verdreven mensen. En de toespraak van WA, die uit zijn hart- nou ja, dat van de speechschrijver- leek te komen. Hij worstelt met de historisch bewezen aversie van zijn overgrootmoeder tegen Joden. Dat siert hem.

Maar ook de woorden ’Niet wegkijken, niet normaal maken wat niet normaal is’ waren belangwekkend. Die woorden kun je net zo goed op het heden betrekken. Op het spreken over oud en kwetsbaar, volwassenen en kinderen met makke.  Dor hout en opschot! Ik sprong uit mijn vel toen ik het hoorde.  Dit ‘dorre hout’ kan wel mooi cassettebandjes repareren, de thermokoppeling van een gaskachel vervangen, een rok maken van een oude spijkerbroek en brood bakken van karnemelk. In de  apocalyptische tijden die ons wachten heel nuttige vaardigheden!

Ik dacht dat we op 5 mei vierden dat we van dit onfrisse gedachtengoed bevrijd waren.

Ondertussen heb ik al een groep van vier Syrische vrouwen om digitaal te begeleiden. Ik bespreek met hen de finesses van de Nederlandse taal, zoals: wat is een toiletbril (Hé? Toilet met een bril?) een spiegelei, bén je ziek of héb je ziek?

Ik maak braaf elke dag mijn fluithuiswerk. En ik volg een onlinecursus Gregoriaans zingen! (www.wishfulsinging.nl) Makkie voor mij, ik ben in de katholieke kerk opgegroeid. Ramen dicht, en ik galm achter mijn laptop: Sed libero nos a malo. Oftewel : verlos ons van het kwade. Misschien helpt het.

Ik hoop dat je intussen gekortwiekt bent? Je wilt toch niet als Rapunzel je haar uit het raam hangen. Bewaar je je haar wel? Historisch coronahaar.

Hou de moed erin Mariette! En handen ontsmetten.

Hartelijke groeten, Marja

Hoi Marja,

Hartelijk dank voor je klare taal over dor hout en opschot. Ongelofelijk wat voor nare opmerkingen mensen er soms uit kunnen braken. En het heeft een arrogantie in zich van Mij kan niks gebeuren. Wat een illusie…. Ik vermijd de sociale media totaal. Ik beweeg me alleen op Linkedin en dan ook nog alleen voor MSweb. En Youtube, onder meer een bron van inspiratie voor complotdenkers, gebruik ik alleen om liedjes op te zoeken. Zo ben ik nu bezig met het instuderen van Willow weep for me van Billy Holliday.

Mariette achter haar laptop
Mariette thuis achter haar laptop

Jij bent behoorlijk muzikaal bezig, zeg. En zingen én dwarsfluiten. Dit samen met de rest van je dor-houtactiviteiten zouden een paar eeuwen geleden een dame van adel niet hebben misstaan! Je zou ervoor gewaardeerd moeten worden in plaats van verguisd.

Exitstrategie

Hoe gaat het met je persoonlijke exitstrategie? Zelf heb ik die maar letterlijk genomen: ik ben een midweek in Luxemburg wezen kamperen. Het uitstapje kwam ook maar net op tijd. Doordat ik al die tijd binnen in mijn eigen huis en tuin was gebleven kreeg ik last van een enorme lethargie (red: ziekelijke slaapzucht).

Ik kwam naar mijn gevoel nergens meer aan toe, sprak bijna niemand meer en zag alleen de planten in de achtertuin. Nu ben ik zwaar blij met mijn tuin, maar de lethargie leidde vervolgens ook tot angstaanvallen en het gevoel dat ik gans gestoord aan het worden was.

Net op dat moment opende de camping in Luxemburg, waar wij al vaak zijn geweest, de deuren en met de reservering onder de arm zijn we op maandag in onze oude, niet al te trouwe, cabrio gestapt. Met de sleurie erachter aan. Het voelde bijna als een misdrijf.

Het idee van mijn arme, eenzame moedertje en de halfvolle ziekenhuizen gaf het een heel dubbel gevoel. De passage van de Belgische grens voelde helemaal misdadig. Tot op heden mogen daar families die over en weer de Nederlands-Belgische grens wonen elkaar niet eens opzoeken, laat staan dat men de grens over mag om zich te amuseren. Heel raar om dan in vakantietenue wel te mogen doorrijden.

Afwassen met mondkapje

Het sanitair op de camping was open, onder bepaalde restricties. Zo heb ik voor het eerst afgewassen met een mondkapje op. Tjonge, wat is dat benauwd! Respect voor alle verpleegkundigen die al die tijd met die dingen en erger rond hebben gelopen. Mijn lief had voorafgaand aan ons tripje vijf mondkapjes kunnen bemachtigen bij onze apotheek. Meer kreeg hij niet mee. Bleken ze in Luxemburg gewoon in de supermarkt te koop. Verpakt met vijftig stuks. Nou ja, toch maar een doosje gescoord.

Op de camping was geen drol te doen. Restaurant, zwembad en speeltuintje waren dicht. We hebben welgeteld één uitstapje gemaakt. En ondanks dat ik me had voorgenomen wat te gaan  wandelen heb ik alleen de hoognodige stappen gezet. Want op de plaats van bestemming bleken mijn wandelschoenen nog thuis te liggen en na een traumatische val in een Frans dorpje vorig jaar zomer, durf ik niet zonder.

Het uitstapje was naar een enorm indrukwekkende waterval (not) waar het behoorlijk druk was met bezoekers en wandelaars. Toen bemerkte ik toch bij mezelf een verhoogde mate van smetvrees.

Met deze ervaring in de pocket heb ik me maar gericht op het uitlezen van twee boeken in drie dagen. Een record, kan ik je zeggen.

Inmiddels zijn we weer thuis. De lethargie is weg. En de gekte is weer terug onder het oppervlak. Misschien toch maar eens hulp inroepen. Kom ik er eindelijk eens van af. Mijn moedertje zei altijd: het gaat wel weer over voordat je een jochie bent. Nou, mam, ik wil niet klierig zijn, maar dat geloof je zelf inmiddels ook niet meer.

Goed, tot zover mijn exitactiviteiten. Ben inmiddels ook weer naar de fysio geweest. En ja, mijn eerste exitactiviteit was een bezoek aan de kapper. Rapunzel is weer gekortwiekt.

Laat je niet gek maken door mensen die al gestoord zijn. Ze weten niet beter!

Liefs, Mariëtte

Lees ook

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top