skip to Main Content
Coronadialogen (3)

Coronadialogen (3)

MS in tijden van corona

Sinds het coronavirus ook in Nederland in alle hevigheid heeft toegeslagen, houdt dit ons allen enorm bezig. Zeker als je MS hebt. Onze vaste columnisten Marja Morskieft en Mariëtte van Amerongen mailen met elkaar in deze onzeker tijd.

Ha Mariëtte,

Jammer dat je geen recorder hebt aangezet tijdens de keukenpoets. Samen met de Simple Minds zal dat een bijzonder concert geweest zijn! Dat van die vibraties had ik nog nooit gehoord. Zelf verbeeld ik me dat Bach mijn hersengolven harmoniseert. Die hebben dat in elk geval wel nodig. Bij Bruce Springsteen- ik hou er helemaal niet van, móet ik meubels schilderen.

Hoezeer ik ook probeer mijn dagritme vast te houden, het blijkt moeilijker dan ik had gedacht. Vlagen paniek, verzinken in zorgen, eindeloze app-conversaties of telefoontjes.

Vorige week werd een goede vriend van ons te grazen genomen door corona. Een betrekkelijk jonge, gezonde man! Binnen een paar dagen lag hij in volledige isolatie aan de zuurstof in het ziekenhuis. Zijn vrouw mocht alleen schone kleren afgeven bij de draaideur van het ziekenhuis. Gelukkig belandde hij niet op de IC en inmiddels is hij, flink verzwakt en nog in de war van de storm die door zijn lijf raasde, weer thuis in eigen bed. Nog wel in quarantaine.

Het beangstigde me vooral dat ik een lieve vriend zou kunnen verliezen. Voor mezelf ben ik niet zo bang. Maar ik heb wel met mijn partner besproken wat ik zou willen aan behandeling- gesteld dat er nog te kiezen valt- en wat mijn wensen zijn voor ná de dood. Al is dat onzinnig, over je graf regeren. Gek genoeg was dit geen emotioneel gesprek voor ons, ik heb het al vaker moeten voeren. Maar dat maakt je misschien ook overmoedig: langs de rand van de dood scheren en het overleven geeft je het gevoel dat het je niet kan overkomen. Dat is ook dom, spreek ik mezelf toe. Ik ben even kwetsbaar als iedereen. Dus was ik vaak mijn handen en komt er niemand mijn huis in. Als ik mijn dagelijkse wandelingetje heb gemaakt staat de fles ontsmettingsalcohol al naast de voordeur klaar.

Dronken van de koorts

Maar hoe stoer dit ook klinkt: Ik merk dat de stress slecht is voor mijn MS. Ik ben veel vermoeider dan normaal. Krijg bij het minste geringste hartkloppingen. Mijn benen zwabberen ongemakkelijk veel. Ik vroeg me vandaag zelfs af: zal ik een rollator kopen? Mijn stok lijkt me niet meer van een dronkenmansloop te weerhouden. Ik kom bijna niemand tegen op mijn vaste wandelroute maar ik vrees dat de wandelaars aan de andere kant van de staat denken: ‘Dronken van de koorts! Wegwezen!’ Maar ik moet een flinke drempel over…een rollator. Heb jij dat ook, bij hulpmiddelen?

Mijn wandelstraatje is trouwens een troostend ritueel. Het is één rechte lijn naar het Maas Waal kanaal, een paar honderd meter lang, omzoomd door dikke eiken. Maar nu komt het: het weggetje liep er al in 1400na Chr.! Het leidde naar het St. Agnietenklooster, gewijd aan de heilige Agnes (een #MeToo verhaal uit 300 na Chr.) . Ik vind het relativerend, het besef dat hier 600 jaar geleden al mensen liepen. Die boeren, marskramers, soldaten en nonnen zijn verdwenen, het straatje is er nog steeds. De wereld zal er nog steeds zijn als wij ook uit de tijd geraakt zijn. Zolang dat nog niet zo is geniet ik van de vorderingen van de lente in de aanpalende tuintjes. Als ik geluk heb, vaart er een schip voorbij. Vandaag een rijnaak met zand, genaamd Teuntje.

Zo probeer ik kalm te blijven en bij de dag te leven.

Je vroeg of ik ook hamsterde. Daar heb ik me stiekem wel aan bezondigd. Ik heb mijn herhaalrecepten twee weken eerder dan gewoonlijk ingeleverd, ineens was ik bang dat er een tekort zou ontstaan. Pijnstillers waren ook niet meer te krijgen; zul je net zien, kampt mijn werkarm met allerlei peesontstekingen. Maar wapens? Dat kun je je toch niet voorstellen. De angst voor de ander, en een falende overheid, is dan wel erg groot. Hier gelukkig allerlei hulpinitiatieven. Heb jij al een beer in je vensterbank?

Hou vol en vooral met goede moed Mariëtte!
We moeten nog even…

Hoi Marja,

Mariette achter haar laptop
Mariette thuis achter haar laptop

Wat een heftig verhaal, zeg, over die vriend van je. Hoe door dat virus ineens je hele wereld op zn kop komt te staan. Ik ben blij te horen dat hij weer thuis kan aansterken. Heb zelf in mijn omgeving gelukkig geen schokkende besmettingen. Wel hoorde ik dat één van de vrijwilligers van MSweb besmet is, samen met haar ouders. Haar vader is inmiddels overleden. Haar moeder ligt volgens de laatste berichten in het ziekenhuis. Echt een ware nachtmerrie.

Het zet je inderdaad aan het denken over een levenstestament. We zijn daar al een tijdje mee bezig, mede omdat mijn moedertje nu zo dement is geworden. Zodanig dat ik persoonlijk vind dat dit geen menswaardig bestaan is. Maar dat is voor iedereen heel persoonlijk.

De MS is voor mij wel een belangrijke bijkomende factor. Alleen: ik merk -ook door de MS – dat ondraaglijk lijden een zeer rekbaar begrip is. En daar waar sommigen zeggen dat het wel genoeg is, gaan anderen nog lang door. Dus tja, wat ga je er in zetten?

Het rare van dit virus is dat er mensen zijn die helemaal nergens last van hebben. En anderen overlijden er aan. Las vandaag dat een Londense dierenverzorger een aantal tijgers en leeuwen heeft aangestoken. Die lopen nu door hun hokken te hoesten. Zouden ze besmettelijk zijn? En wat betekent het dan voor huiskatten? Zit ik straks met een rochelende kat op schoot. Met een mondkapje voor dr snuitje.

Mijn MS-klachten zweven op en neer tesamen met mijn humeur. Heb overall geen toenemende klachten. In elk geval niet meer of minder dan die ik al had. Dat is goud, ik mag niet klagen. En nu de zon schijnt krijg ik toch wat meer energie. Ik ben zo dankbaar voor m’n tuintje.

Grapperhauscoupe

Trouwens, hoe zit je haar? Weet je dat er een run is op haarverf? Omdat er geen kapper meer open is en er nu de tijd en gelegenheid hebt om eindeloos uitgroei te bestuderen. Dan maar een huisverfje erin. Ben benieuwd wat dat dan weer doet met de kwaliteit van het rioolwater. Zou het de virussen kun doden die daar ook rondzwemmen? Komt er nog iets goeds van. Mijn thuiskapster komt ook niet meer. Mijn haar groeit altijd als een dolle, dus er komt een moment dat ik er zelf de schaar in moet gaan zetten. Dat zal een snelle coupe worden. Of ook maar een Grapperhauscoupe. Brrrrr, dan maar hopen dat het mooie weer aanblijft!

Houd de moed erin, OK?
Liefs, Mariëtte
ps: over Beer de volgende keer

Lees ook

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top