skip to Main Content
Gehaktbal

Gehaktbal

Goed gekleed, met een rechte rug en – heel belangrijk – geparfumeerd ga ik voor mijn jaarlijkse APK-keuring van de hersenpan naar het ziekenhuis. Mijn bedwelmende geur van appeltjes en lentebloesem mag het personeel eraan herinneren dat er meer is dan slechtnieuwsgesprekken, bloed tappen, armen gipsen en infusen inbrengen. Het is mijn lange neus naar het ziekenhuis en een fuck you naar MS.

Bij aankomst zie ik dat de entreehal een luchthaventerminal geworden is. Ik word ontvangen door opgewekte stewards en stewardessen. Een steward met hagelwitte blouse en al even witte tanden vraagt of ik voor een afspraak kom en of ik corona-gerelateerde klachten heb. Op de eerste vraag antwoord ik bevestigend, op de tweede ontkennend. Hij geeft me een goedkeurend knikje, wenst me een ‘goede vlucht’ en ik mag door naar de afdeling radiologie.

Daar zit een medewerker achter de balie die uitsluitend op roep-volume met me communiceert. Waarschijnlijk omdat ze bang is onverstaanbaar te zijn door het grote stuk plexiglas waar ze achter zit. ‘HEEFT U RECENT EEN NIEUWE HARTKLEP GEKREGEN?’, schalt er door de ruimte. ‘Nee gelukkig niet’, antwoord ik lachend. De medewerker lacht niet terug en verwijst me door naar route 6.

De wachtruimte bij radiologie is als de gate van het vliegveld: een smalle gang met een rij stoelen die uitkijken op een aantal deuren. Daarachter zitten de slurven die je naar de ingang van de MRI-kist brengen. Ik haal mijn krantje tevoorschijn en vang dan in de verte een gesprek op. Twee mannen converseren in onvervalst Utrechts: ‘Slaogersgehâktballen, of âls ze die niet hebben gepaneerde gehâktballen met gekookte aordâppelen en âppelmoes âls groente. Of Thais van de Âldi voor 2,99 met gele rijst. Ook lekker.’

Als ik mijn krantje opensla trek ik mijn shirt over mijn neus om mijn eigen geur te inhaleren: veel te bloemig. Wat overdreven. Een volgende keer misschien gewoon eens in m’n alledaags ruikende kloffie richting deze terminal. Eenvoudig, als een bord aardappelen met een gehaktbal en appelmoes.

Ilse

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top