skip to Main Content
Keuzestress

Keuzestress

Ik kan niet kiezen. Ik heb me net afgevraagd: Ania, wat zou je het liefst terug willen? Je mobiliteit? Of je communicatie? Kies het maar! Nu! Dus… ik zit met een heuse keuzestress. En ik word hier ook nog eens verdrietig van…

vraagtekenAlles raakt mij, het liefst ga ik zonder ziektes door het leven. Uiteraard. En wat als ik de tijd terug kon draaien? Dilemma. Best gek, hoor. Ik heb namelijk niets te kiezen. Is niet aan de orde. It is what it is. Zie het maar als een gewetensvraag. Just in case: durven dromen.

Mijn mobiliteit en MS

Mobiliteit valt steeds meer weg. Motoriek, evenwicht, coördinatie, spierkracht, allemaal beroerd. Ik kan het niet ontkennen. Ik kan veel dingen verbloemen, daar ben ik namelijk een kei in. Maar de rek is eruit. Als ik terugkijk: er is een flinke verslechtering in de afgelopen jaren. Ik ben nog op de been. Met ups & downs. Met dank aan mijn wilskracht. Het klinkt wellicht raar: het voelt steeds vaker een keus wel. Rolstoel lijkt soms veel meer voor de hand te liggen. Maar daar kies ik juist niet voor. Niet altijd en niet gauw. Ik ben blij en trots op wat ik kan en doe! Ik vecht ervoor. Maar dat betekent niet dat ik geen heimwee naar ‘vroeger’ heb! Of dat ik vergeten heb hoe het was: levenslustig. Actief. Fit. Lekker in je vel. Heimwee! Ach ja, niet omkijken, toch? Wat heb ik eraan? Vooruitkijken! Maar… ik ben bang voor mijn toekomst. Wat staat mij nog te wachten?! Wanneer?!

Mijn communicatie en MS

Ad rem. Spontaan en extravert. Niet op het mondje gevallen en veel te vertellen. Dat heb ik nog steeds, hoor. Alleen… dat doe ik steeds minder. Ik heb namelijk een ‘communicatieprobleem’ ontwikkeld. Spraakprobleem. Ongeveer de helft van de personen met MS krijgt spraakproblemen. Deze variëren van heel licht (enkel subtiele problemen bij vermoeidheid) tot ernstig. 50%? Pechvogel, ik. Dit had goed kunnen aflopen! Grrr… Mijn mondspieren zijn slapper, stijver, werken trager en hebben een minder goede onderlinge coördinatie. Voilà: een onnauwkeurige uitspraak (articulatie) is geboren! De stem klinkt zwakker en het is ook moeilijker om een zin op één ademhaling uit te spreken. Spreken wordt dan (dood)vermoeiend! Nooit gedacht, maar nu geldt: ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’. En waar ik dan naartoe kan? ‘Don’t raise your voice. Improve your argument’ (Desmond Tutu).

Duivels dilemma

Toch maar de KNO-arts of een logopedist opzoeken? Wie weet heeft hij nog tips en tricks? Of dé oplossing? Dan is mijn keuzestress in één klap opgelost! Mobiliteit kun je zien. Communicatie kun je horen. En mijn mobiliteit en communicatie heb ik beide nodig. Protest! ‘Hoe groter de lichamelijke beperkingen zijn, hoe meer de persoon met MS uit handen moet geven. Op dat moment wordt communicatie steeds belangrijker.’ Nou, lekker dan…

Aandacht, focus en onderzoek: lichtpuntje aan de horizon?

Wat zou ik het liefst terug willen? Ik kan dus niet kiezen. En u? Wat zou u kiezen? Ik heb trouwens geen ilussies dat ik op korte termijn de keuze mag maken. Tijdens de laatste bijeenkomst met een neurowetenschapper was de rode draad mij duidelijk: we weten het niet. Mysterie. We tasten nog in het duister. Maar wel met een lichtpuntje aan de horizon: er is veel meer aandacht, focus en onderzoek met betrekking tot de specifieke problemen. Goed bezig! Het komt vast goed!

Tot slot, just in case: ‘meneer/mevrouw de onderzoeker, ik zou graag beter willen worden. De tijd terug willen draaien. En als ik toch mag kiezen, doe dan maar én de mobiliteit én de communicatie terug. Allebei’.

Liefs, Ania

Dit bericht heeft 6 reacties
  1. Het is net of ik mijn eigen verhaal lees pff, komt echt even binnen. Ik word vaak onrustig van de woorden tegenwoordig ´durf te dromen´. Ik durfde vroeger veel en wilde ook veel. Echt te gekke dingen. Soms wordt ik weemoedig over het FEIT dat er weinig dingen van terecht zijn gekomen, door mijn beperkingen. Dus dromen tja, en idd als men zegt niet achterom kijken maar vooruit, dat is nog wel het moeilijkste.
    Oh soms echt heimwee naar het meisje en de vouw die zo veel van het leven houd en er alles uit wilde halen wat erin zat. En nog, maar dan bepaal ik zelf even niet wanneer het even genoeg is maar mijn lijf waar ik een haat-liefde verhouding mee heb. De grootste heimwee heb ik naar de oneindige energie, waar ik nu 20 jaar MS te hebben vaak even naar terug kijk en denk toch fijn dat ik echt weet wie ik werkelijk ben.

    1. Beste Angelique, bedankt voor je reactie! Heel moedig en open van je. Ik ben geraakt. Ik weet even niet hoe te reageren, sorry… Ik denk aan je! Sterkte daar. Liefs van Ania

  2. Mooi geschreven. Ik wil ook graag die keuze. Vooral die
    Mobiliteit. En mijn darmen en blaas ook graag weer als vanouds.

    1. Bedankt voor je reactie, Marion! En stel: we moeten keuzes maken. Dan zijn we geen twijfelkonten, hè! ‘Appeltje-eitje’ zo te lezen. Sterkte daar! Groetjes van Ania

  3. Beste Ania,

    Zelf zou ik voor mobiliteit kiezen. Communicatie heb je vele mogelijkheden. Je kan met een mobieltje of laptop jezelf hoorbaar maken. Als praten helemaal niet meer gaat tik je een berichtje, en laat je het de ander lezen. Grote nadeel is wel dat je niet meer kan bellen. Dus toch een dilemma ? Wat jij zegt allebei weer terug! ?? Sterkte er mee.

    Lieve groetjes van,

    Arend Quist ?

    1. Thnx Arend! Techniek, tja, not my cup of tea… Ik zal tzt nog weer tips nodig hebben. Ik meld me vast wel op MSweb. En tot die tijd geldt: èn en èn. Lieve groetjes terug!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top