skip to Main Content
A Question

A question

Blog Ania | A question: kun je door MS ’emotioneel instabiel’ raken? Uit balans? Ik begin mijzelf niet meer te herkennen, hoor. Ik heb tegenwoordig altijd een reden om een potje te janken. Eigenlijk, het janken lukt mij ook aardig zonder een reden… Alles ontroert of kwetst mij. Of brengt mij emotioneel uit balans, zomaar. Het lijkt niets uit te maken waar, wanneer, hoe. Geen maat of schaamte meer: janken, gênant, protest. Ik ben het zat!

Ik lijk wel zwanger, zeg! Ik heb duidelijk last van ‘onverklaarbare huilbuien en stemmingswisselingen’. Last van mijzelf, samengevat. Sinds ik ziek ben, erger ik me voortdurend aan mijzelf. Frustraties. Boosheid. Teleurstellingen. Omdat ik iets niet meer kan. Of het lukt niet. En als het lukt, dan is het resultaat belabberd, ellendig, beroerd, vind ik. Grrr… Zijn dit hormonen of zo? Of is dit de MS-ziekte? Wie herkent het? Tips? Hebben de mannelijke patiënten ook zo’n last van de emoties? Of is het simpel gezegd een ‘vrouwending’? Lucky me (niet dus!).

Ania in control

Emotioneel labiel. Dát ben ik dus nooit geweest. Altijd ‘in control’. Sterk zijn, de rug recht houden, eigenwaarde voorop en neem de handschoen op! No fear. It’s me. Geweest. Nu ben ik bijna dagelijks in tranen. En eigenlijk zonder een plausibele reden. Best frustrerend (zie je wel: alweer een reden). Frustrerend, ook voor mijn omgeving. Sorry, guys!

Hersenkronkel: enkel, dubbel, tripel, quadrupel…

Door MS zie ik DUBBEL. Lastig. En als ik nu aan het lachen ben, dan lig ik ook DUBBEL van het lachen. Ook lijk ik DUBBEL zo veel en DUBBEL zo vaak te huilen… Dubbel, dubbel, dubbel. Huh?! Ik wil geen DUBBEL meer! Enkel, dubbel, tripel, quadrupel: dát zijn de speciaalbiertjes, toch? Die lust ik trouwens wel. Maar niet: dubbelzien en dubbel zo veel huilen!

Dus toch…

OMG, ik heb net online gelezen: ‘Ook emotionele symptomen komen vaak voor. Ze zijn een meer dan normale reactie bij een uitputtende ziekte als MS. Ze kunnen ook het gevolg zijn van schade die men heeft opgelopen aan die zenuwen en dat deel van de hersenen dat de emoties stuurt’. Dus toch… Het gaat niet meer over!

Ik wil niet meer janken! Ik wil wel dubbel van het lachen liggen. Lekker. Maar zeker niet elke dag in tranen zijn: verdriet, pijn, onmacht, frustratie. Ik heb er genoeg van! Ik wil terug naar ‘in control’. Zoals vóór de MS. Tot slot: herkenbaar? Je moet bijna huilen, maar je kan je nog inhouden. Iemand geeft een knuffel. En je begint te huilen… En de gouwe ouwe: ‘De meeste dingen zijn om bij te huilen, maar je kan er beter om lachen.’ Dát kon ik altijd goed, lachen. Wat is er toch met mij gebeurd?!

Liefs, Ania

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top