skip to Main Content
‘Mijn Werk Geeft Me Structuur’

‘Mijn werk geeft me structuur’

‘Mijn werk geeft me structuur’

Wonderbaarlijk maar waar: ING heeft zoveel MS-patiënten binnen haar gelederingen, dat de bank een interne praatgroep heeft opgericht voor haar MS-medewerkers. Zeven mensen namen daar de laatste jaren aan deel.  Bart Kaeller uit Leeuwarden was er daar één van.

Door: Marjolein van Woerkom

Bart KallerDoor de diagnose MS liep zijn carrière in de soep. Het liefst had Bart Kaeller een eigen onderneming willen opzetten, hij was zelfs al in gesprek met bedrijven, om zijn ideeën vorm te gaan geven. Maar de loopproblemen die voortkwamen uit zijn MS dwongen hem daar van af te zien. Nu werkt hij op het mailingcentrum van ING in Leeuwarden. ’Voor mijn gevoel werk ik onder mijn niveau, maar aan de andere kant ben ik blij dat ik nog kan werken. Thuis zitten is niets voor mij.’

Aan het werk

Zijn kantoor bevindt zich op de begane grond. Er is in het halletje ernaast zelfs een invalidentoilet gebouwd, speciaal voor hem. Alleen voor het restaurant moet hij de trap op, maar daar komt hij niet zo vaak. Hij werkt alleen de ochtenden; lunchen doet hij thuis.

Dertien jaar lang is het pand van het mailingcentrum op een industrieterreintje al de werkplek van de productiebegeleider. Achter zijn computer bepaalt Kaeller welk papier voor een bepaalde mailing gebruikt moet worden, welke envelop, of er een folder bij moet en wanneer de printer moet draaien om de brieven en bankafschriften op tijd bij de geselecteerde klanten in de brievenbus te krijgen. Per dag gaan er zo’n 200.000 tot 300.000 brieven de deur uit.

’Het werk is voor mij goed vol te houden. Natuurlijk zit ik wel eens te stressen als er ineens nog 100.000 brieven geprint moeten worden. Concentreren kost mij op die momenten veel energie. Maar ik maak kenbaar als ik druk ben. Ik wil dan eerst het ene afmaken en pas daarna kan ik wat anders doen. Dat weten collega’s. Ik zit wel eens te mopperen op ze in die drukke tijden, maar het is om mezelf te beschermen. Concentratie is in dit werk erg belangrijk. De foutkans is nu eenmaal groot.’

Zichtbaar

Kaeller kreeg in 1991 de diagnose MS. Tijdens een zeilvakantie in 1987 op de Duitse Wadden kon hij geen 2,5 kilometer meer lopen. Orthopedische chirurgen en fysiotherapeuten zetten vraagtekens bij zijn klachten, maar een neuroloog in Groningen trok uiteindelijk de juiste conclusie: MS in PP-vorm. ‘Het zijn alleen mijn benen waar ik last van heb, en soms mijn concentratie dus. Hoewel ik geen bepaalde carrière meer nastreef, kan ik nog veel. Ik wil werken en probeer dat zo lang mogelijk vol te houden. Werken geeft structuur aan mijn leven, het zorgt voor zelfvertrouwen. Je blijft gezonder en je behoudt je sociale contacten.’

Omdat zijn MS zichtbaar is, kon hij zijn ziekte niet verhullen toen hij in 2001 bij zijn nieuwe potentiële werkgever in Leeuwarden aanklopte. Met een leeftijd van 50 jaar en een handicap gaf hij zichzelf niet veel kans van slagen. Hij was vier jaar eerder voor 80 tot 100 procent afgekeurd. Toch werd hem een vaste baan voor onbepaalde tijd aangeboden. ’Zelf vind ik altijd dat je je niet beter voor moet doen dan je bent. Je moet eerlijk zijn over wat je kan en wil. Dus dat heb ik ze verteld. Daarnaast had ik geluk met het bedrijf: ING is een voorloper wat betreft maatschappelijk verantwoord ondernemen. Het bedrijf wil een afspiegeling zijn van de maatschappij. Ik ben hier dus niet de enige met een handicap. En van de 2000 medewerkers hebben, wonderbaarlijk, zeven mensen MS. We hebben een juriste in een rolstoel en een blinde leidinggevende binnen ING. Dus ze kijken hier niet vreemd op van een man die een beetje moeilijk loopt.’

Positiviteit

Tussen vier muren thuis zitten is niets voor de Fries. Dat blijkt ook uit het feit dat hij naast zijn baan nog vrijwilligerswerk doet bij de regionale MS-vereniging, bij een ontwikkelingsproject dat zijn zus heeft opgezet en bij de watersportclub. Zeilen is zijn passie. ’Toen ik moeilijker ging lopen heb ik mijn zeilboot verkocht en er een motorboot voor in de plaats gekocht. Ik dacht dat zo’n boot veel makkelijker zou werken dan een zeilboot. Fout dus, en ik ging het zeilen vreselijk missen. Niet veel later hebben mijn vriendin en ik – we zijn een bankstel, want zij werkt op een ander kantoor ook bij de bank  – de motorboot toch maar weer ingeruild voor een zeiljacht van 11,5 meter.

Zij doet een hoop op de boot, zo mag ik van haar absoluut niet naar voren als we ergens moeten aanleggen, maar met z’n tweeën en ondanks mijn onvoorspelbare benen redden we het prima. Het is heerlijk. Ik vind het een kick om met de boot plaatsen te bereiken waar je over land niet kunt komen. Het is de vrijheid, de onafhankelijkheid. Dat je met windkracht ergens naartoe kunt. Ik leef in het nu en daar geniet ik zoveel mogelijk van.

De positiviteit waarmee hij zijn leven beziet, geeft hem houvast. ’Laatst hadden we een bedrijfsuitje, waarbij we een boswandeling gingen maken en daarna uit eten. Ik heb meteen gekeken of er verharde paden naast de wandelroute lagen, zodat ik mee zou kunnen op mijn elektrische vouwfiets. Helaas waren die er niet, maar aanschuiven bij het diner kon ik wel. Je moet altijd blijven zoeken naar oplossingen.’

Jaargang 12, december 2013.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top