skip to Main Content
Kroniek Van Een Klein Bestaan

Kroniek van een klein bestaan

Kroniek van een klein bestaan

Ironische observaties van een journalist die vecht tegen MS

Auteur: Ernst Nordholt

boeken-160523-Kroniek_van_een_klein_bestaanErnst Nordholt (1964) is een geboren en getogen Groninger. Hij deed er zijn Gymnasium Alpha opleiding aan het Praedinius gymnasium en poogde daarna een academische opleiding te volgen. Na een jaar rechten en een jaar Duits en toen weer een jaar rechten was het academisch avontuur over en volgde hij een opleiding journalistiek in Kampen en Zwolle.

Zijn eerste schreden op het journalistieke pad zette hij bij het Nieuwsblad van het Noorden om na omzwervingen via KRO’s Brandpunt en de Haagse Post bij De Telegraaf terecht te komen, waar hij aan de slag kon als stagiair bij het Stan Huygens journaal.

Hij bleef daar hangen als freelancer en schreef de sterren van de hemel waardoor hij de krant zoveel kostte dat hij een vaste baan kreeg aangeboden. Bij de Rotterdamse redactie deed hij een aantal jaren politieverslaggeving om in 1995 te worden ingelijfd bij de nieuwsdienst van de krant.

Daar mocht hij zich aan de algemene verslaggeving wijden, met een bijzondere focus op vluchtelingen- en asielzoekersproblematiek. Hij kende alle asielzoekerscentra in heel Nederland van binnen en kwam nooit via de voordeur binnen maar altijd via een gat in het Heras-Hekwerk aan de achterzijde. Die toegang was er altijd.

In 2001 werd hij overvallen door de ziekte multiple sclerose. Zoals bij veel patiënten begon het met een oogzenuwontsteking die hem het zicht benam. Sindsdien verliep het ziekteproces de eerste tijd langzaam maar naderhand ging de achteruitgang steeds sneller. Lopen achter een rollator gaat nog net.

Hij reed vroeger tachtigduizend kilometer per jaar voor zijn werk in een auto van de zaak, tegenwoordig haalt hij jaarlijks 2000 kilometer op een scootmobiel die verstrekt werd door de Gemeente Utrecht. Zijn scherpe journalistieke blik is echter nog onaangetast. Een gebroken huwelijk maakte dat hij in een verzorgingstehuis terecht kwam waar hij nu al sinds 2014 woont. Zijn kinderen, Erik en Nadine, ziet hij een keer per week een uur. Het is een klein bestaan dat steeds kleiner wordt…….
Een aanzienlijk deel van de opbrengst van dit boek komt ten goede aan de Hersenstichting en de Stichting MS Research. De publicatie is ook digitaal als een smartbook verkrijgbaar.

Uitgever:  www.einsteinbooks.nl, 420 pagina’s.

MSzien redacteur Marjolein van Woerkom interviewde Ernst na het uitkomen van het boek.

(Binnenkort op MSweb te lezen)

Lees hieronder de Telegraaf-column die Ernst schreef na van dat bezoek van Marjolein:

Lotgenote op de motor

fp-dagboek-marjolein-
Kreeg vanochtend bezoek van een freelance journaliste die mij kwam interviewen over mijn bundel columns ‘Kroniek van een Klein Bestaan’. Het artikel dat ze zal schrijven verschijnt binnenkort op MS-web; de internetsite voor MS-patiënten, hun familieleden en alle andere in deze ziekte geïnteresseerden.

Ik zat haar vanochtend in de hal van De Ingelanden op te wachten. Het was druk voor het tehuis en er was geen parkeerplek meer te vinden. Alles vol, niet alleen door auto’s van personeel en bezoekers maar ook door mensen die vanaf hier op weg gaan naar het nabijgelegen Antonius ziekenhuis.

Kennismaking

Verschijnt er plotseling een off-road BMW motor in beeld die parkeert naast het tehuis. Als het ding op de stander staat en de helm afgaat verschijnt er het hoofd van een blondine die druk in de weer gaat met het opbergen van haar spullen in de op de motor gemonteerde koffer.

Volgt een hartelijke kennismaking waarbij ze mij, nog voordat we de lift in hal betreden, meldt dat ze zelf ook MS-patiënt is. Dat schept een onmiddellijke band. Ze kreeg de ziekte op haar zestiende, is nu dubbel zo oud en heeft het redelijk onder controle, voor zover je daar zelf controle over kunt hebben.

Nog voor we boven waren – de lift gaat vrij snel als je geluk hebt – had ze haar medische doopceel gelicht. Voor de meeste patiënten die op jonge leeftijd de ziekte krijgen gaat het al vrij snel bergafwaarts. “Ik heb alleen last van mijn rechterarm en een linkerbeen dat sleept, maar voor de rest valt het wel mee”, zo liet ze laconiek weten. Dat je met je rechterarm gas geeft en met je linkerbeen schakelt op die motor was voor haar niet meer dan een kleinigheid. Kniesoor die daar op let.

Intern alarm

Zij vertelde mij terloops ook dat ze een paar jaar lang de immunomodulator Avonex had gebruikt. “Een dag per week ziek van dat spul,” liet ze zich ontvallen. “Toen ik hoorde dat het toch niet verder zou helpen ben ik er maar mee opgehouden.” Ik knikte herkennend en instemmend want dat was hetzelfde als wat mijn neuroloog mij een aantal jaren geleden ook voor hield.

Zo werd het in het Grand Café van het verzorgingstehuis nog een heel aardig vraaggesprek dat bijna anderhalf uur duurde. Ik was na afloop echt helemaal afgefakkeld. Mijn inwendige batterij stond in het rood. In de verte hoorde ik de pieptoon van het interne alarm dat daar voor waarschuwde.

Een beetje vent laat een dame die op bezoek komt uit. Achter mijn rollator hompelde ik naast haar richting motor. Ik keek naar rechts. maar zag haar been niet slepen. Waarschijnlijk teveel gefixeerd op mijn eigen slepende rechterbeen. Maakte nog een paar foto’s van haar.

Toen ze wegreed was het alsof ze niets had. Ik hoorde hoe ze de gashandel opendraaide en betrapte de versnellingsbak niet op rare geluiden. Het was een bijzondere ochtend…

Meer op eenkleinbestaan.blogspot.nl

Bron: www.telegraaf.nl 17 mei 2016

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top