Drie maanden

Drie maanden. Een tijdsperiode waarin veel veranderd is. Zo mag ik mezelf sinds drie maanden hoogleraar noemen. Met deze titel krijg je het recht om je op bepaalde evenementen (promoties en oraties) in een toga te vertonen. Ik kwam er al snel achter dat dit me van een nieuw gemak voorziet. Ik hoef niet meer urenlang in die klerenkast te turen en na te denken over wat ik aan doe, want wat je aan hebt valt weg onder dit grote zwarte gewaad. Maar wat is dat ding warm zeg… niemand die mij dat ooit verteld heeft… Nou ja, dat geeft de volgende keer dus toch te denken wat ik eronder aan trek.

Hanneke Hulst
Hanneke Hulst in haar toga

Naast de toga, staat er nu ook ineens ‘prof’ onder mijn mailhandtekening. Als iemand die niet dol is op veranderingen, ben ik blij dat alles verder normaal is gebleven. Een van mijn promovendi zei laatst: ‘Leuk om te zien dat je nog steeds heel erg Hannie bent’. Ik moest erom glimlachen. Voor mij was dit niet meer dan vanzelfsprekend en ik zag gelijkenissen met het gevoel van ouder worden. Terwijl ik nog net niet de 40 aantik, waan ik me soms ‘one of them’ als ik voor de collegebanken sta.

Maar vaak is dit gevoel van korte duur en sta ik snel weer met beide benen op de grond als ik door de studenten met ‘u’ wordt aangesproken. Met die hoogleraarstitel werkt het net zo. Ik ben er enorm trots op, maar bovenal voel ik mezelf nog steeds hetzelfde als gisteren, of vorige maand, of vorig jaar.

De afgelopen drie maanden heb ik héél veel koffie gedronken en héél veel gepraat. Mijn partner zal zeggen dat ook dat niets nieuws is voor mij. Ik heb ondertussen bijna alle mensen van mijn nieuwe afdeling, de afdeling Gezondheids-, Medische en Neuropsychologie, leren kennen. Dit waren inspirerende en leuke gesprekken waar ik veel energie van heb gekregen. Vanaf januari zal ik de afdeling aansturen. Dat vind ik best een beetje spannend, maar andersom zal dat net zo zijn. Ik ben ervan overtuigd dat we samen hele mooie tijden tegemoet gaan.

Wat was ik blij dat ik de afgelopen maanden face-to-face les kon geven aan studenten en dat ik kon brainstormen met ‘echte’ mensen. Ik merkte des te meer wat we hebben gemist: creativiteit. Juist één van de ingrediënten die zo belangrijk is voor het wetenschappelijke proces. Ik waande me voor even in een coronavrije wereld (uiteraard wel netjes alle maatregelen volgend) en nu zitten we weer thuis. De druk op de zorg verlagen is prioriteit, dat snap ik heel goed. Maar ik vind het ook lastig. Nét nu ik weer gezien heb hoeveel je kunt bereiken met ‘echte’ interactie.

Ik houd mezelf daarom twee dingen voor: als er zoveel kan gebeuren in de afgelopen drie maanden, hoop ik dat dat ook geldt voor de periode die voor ons ligt. Dat het alleen maar beter kan worden. De andere gedachte is dat ik onder verschillende situaties altijd mezelf blijf. Dat is een fijne houvast in deze lastige tijd. Ik hoop dat u ook iets heeft om u aan vast te houden en wil u, ondanks alles, voor nu vooral hele fijne feestdagen wensen.

Hanneke Hulst
Hoogleraar Neuropsychologie in Gezondheid en Ziekte, Universiteit Leiden

>> Terug naar de Inhoudsopgave MSzien 2021-4

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.