skip to Main Content
Veerkracht

Veerkracht

Column Hanneke Hulst, hersenwetenschapper

Veerkracht

Zondagmiddag. De zon schijnt volop aan een strakblauwe hemel. Op ons balkonnetje is het prima vertoeven. Ik voel de eerste zonnestralen van dit jaar op mijn huid, hoor de vogels fluiten en beneden hoor ik kindergejoel vanaf een trampoline. Wat normaal gesproken een heerlijke zondag zou zijn geweest, voelt vandaag als heerlijk en beklemmend tegelijk. Onze vrije wereld wordt geteisterd door het corona-virus. Dit betekent dat ik sinds afgelopen week volledig vanuit huis mijn werk doe, zo min mogelijk mensen bezoek en vooral dat ik alle onnodige sociale activiteiten vermijd. Op zijn minst gezegd: even omschakelen…

VeerkrachtOmschakelen en flexibiliteit. Twee woorden die ik afgelopen week meerdere malen heb uitgesproken tegen promovendi en studenten. Als docent moet ik een manier vinden om het face-to-face lesgeven via het internet aan te bieden.

Tentamens moeten worden aangepast zodat ze geschikt zijn om thuis te maken. Studenten die in het buitenland zitten voor een stage hebben advies nodig over wat te doen in deze roerige tijden.

Het is omschakelen. Ik ben flexibel. Flexibel met deadlines voor studenten die stante pede door hun eigen universiteit in Amerika, Canada of Egypte teruggehaald worden. Flexibel met het rooster. Zouden we het onderwerp MS pas begin april behandelen, vervroeg ik dat naar nu. Zodat ik zelf kan uitproberen hoe het allemaal werkt, lesgeven aan 20 mensen via Zoom. De studenten schakelen snel en flexibel mee. Samen komen we er wel.

Ondanks dat de situatie helemaal niet vergelijkbaar is, doet het me denken aan hoe mijn moeder met haar MS omging. Er werd zo min mogelijk vooruit gepland en vooral gehandeld in het moment van de dag.

Als er zaken waren die wel vooruit gepland moesten worden (zoals bijvoorbeeld een afstuderen of een balletvoorstelling) werd er bewust ingeleverd, de prijs zou de dagen erop betaald worden. Zoveel mogelijk bepaalde zij ’s ochtends hoe zij zich voelde en wat er in die energietoestand mogelijk was.

Door per dag te plannen, werd teleurstelling voorkomen. Dit was niet iets waar mijn moeder direct goed in was, het kostte haar heel wat MS-jaren voordat ze dit echt onder de knie had. Ik vraag me af wat haar moederlijke advies was geweest in de huidige situatie voor mensen zoals ik, die een agenda volgepland hebben tot ten minste het einde van het jaar.

Mijn moeder was veerkrachtig. Zij had haar vermogen om te herstellen van teleurstelling en tegenslag sterk ontwikkeld, wellicht omdat de MS haar daartoe dwong.

De laatste jaren is veerkracht een eigenschap waar we binnen het hersenonderzoek, en dus ook het MS-onderzoek, steeds meer in geïnteresseerd zijn geraakt.

Zo heb ik onlangs samen met Rosa Boeschoten (psychologe bij GGZ in-Geest) een onderzoekaanvraag ingediend om te onderzoeken hoe wij veerkracht bij mensen met MS zouden kunnen trainen en hoe we deze kunnen versterken [uitslag volgt later dit jaar]. Met een veerkrachtige positieve houding is de verwachting dat mensen een groter gevoel van welzijn ervaren.

In deze gekke tijden rondom het corona-virus probeer ik de filosofie van mijn moeder aan te houden: dag voor dag bekijken wat er mogelijk is en flexibel zijn op dagen dat het niet lijkt te lukken. Stap voor stap, om het behapbaar te houden voor mijzelf en de mensen om mij heen. Veerkrachtig. Met oog voor de kleine positieve dingen: de aanblik van de tevreden opgekrulde poes die op het bureau ligt te snurken, de knoppen in de bomen, het ineens elke dag met manlief kunnen dineren.

Ik wens u allen veerkracht om deze moeilijke tijd te doorstaan. En moed. En liefde. Sterkte iedereen!

Hanneke Hulst

Van de redactie Hersenwetenschapper Hanneke Hulst (1983) is gespecialiseerd in de ziekte multiple sclerose. Ze doet aan het UMC Amsterdam onderzoek naar cognitieve stoornissen bij mensen met MS. Lees hier haar eerdere columns.

Dit bericht heeft 5 reacties
  1. Dat lijkt me zeker een waardevol onderzoek. Ik krijg zelf regelmatig te horen dat ik “er zo positief mee omga”. Terwijl ik daar juist helemaal niet bewust mee bezig ben. Ik denk dat ik dat gewoon geërfd heb van mijn ouders. En dat dit met vallen en opstaan gaat. Dat geldt ook voor de keuzes die je daarbij maakt. Het helpt ook enorm met de juiste mensen om je heen, die de moeite waard zijn om in te investeren. Door positiviteit om je heen bewust op te zoeken, krijg je ook veel positieve energie om met tegenslagen om te gaan. Daarbij gun ik mezelf af en toe echt wel even een dipje, maar niet te lang want het leven is zó de moeite waard om te leven.
    Mijn motto is dan ook al 25 jaar: “Op de puinhopen van mijn ellende, zit ik fijn van het uitzicht te genieten!”

  2. Beste meneer Erkelens,

    Hartelijk dank voor uw vriendelijke woorden! Fijn ook om te horen dat het verhaal van mijn moeder door meerdere mensen wordt herkend.

    Het goede nieuws is dat het onderzoek naar veerkracht in samenspraak met mensen met MS zal worden uitgevoerd. Op die manier kunnen wij ervaringen en behoeftes van degene voor wie de training bedoeld is zo goed mogelijk meenemen in het onderzoek. Het is inderdaad belangrijk om te weten dat het gaat om een goede balans tussen veerkracht enerzijds en grenzen bewaken aan de andere kant.

    Eerst maar hopen dat onze aanvraag gehonoreerd wordt…

    Vrolijke groet,
    Hanneke

  3. Wat heb je weer een leuke column. En wat haal je de essentie van de “gemiddelde MS-er” mooi naar boven. Mijn Ria zegt altijd “die MS-ers zijn zo flexibel en zo optimistisch, die zijn niet kapot te krijgen”. Dat laatste is natuurlijk niet waar (haar referentie-kader is natuurlijk een roze bril), maar de eerste twee eigenschappen ben ik bij veel “MS-collega’s” in mijn 28-jarige carrière tegengekomen.
    Ik volg je nauwlettend en ben heel benieuwd naar het resultaat van je onderzoek “veerkracht” (als de aanvraag wordt gehonoreerd).

    Maar uit ervaring weet ik dat het voor een MS-er gevaarlijk kan zijn om nog veerkrachtiger te worden, want vroeg of laat kom je jezelf tegen. Daarom ben ik nog steeds blij met het advies van de ergotherapeut bij mijn revalidatie in 2008 om ‘s middags te gaan rusten (voordat je over de schreef gaat). Mijn geest verzet zich daar nog iedere dag tegen, maar door ervaring wijs geworden weet ik dat zij gelijk had. Ik volg dus (bijna) altijd het advies op.

    Als ervaringsdeskundige dus een tip: Mooi een training om de veerkracht te versterken, maar wijs daarbij ook op het noodzakelijke bewaken van de grenzen (het hoofd denkt zo vaak dat iets kan, maar je word er later erg mee geconfronteerd dat je te ver bent gegaan).

    Ik zou bijna zeggen dat het voor MS-ers beter is de veerkracht te beperken 🙂

  4. Hoi Hanneke, ik lees altijd geboeid jouw verhalen en put daar ook wel kracht uit.
    Sinds 2013 heb ik de diagnose ppms
    Van een heel actieve vrouw ook mijn agenda was vol met werk ( kraamzorg) sociale contacten uitjes enz veranderde mijn leven zeer drastisch.
    Mijn werkgever stuurde meteen aan op ontslag, sommige vrienden bleven na enige tijd weg enz
    Ik heb in een dip gezeten, maar heb mij na enige tijd herpakt.
    Ik pas op mijn kleinkinderen ga evengoed weer op vakantie’s naar theater enz
    Mijn advies is pluk de dag en geniet.
    Soms lukt het alleen met wat aanpassingen en zie er de voordelen dan van.
    Je mag voorin zitten, mag soms met je 2e klas kaartje in de 1e klas van de trein enz.
    Soms moet je van een uitje 1 of 2 dagen bijkomen, maar dan heb je het toch wel meegemaakt.
    Kortom de kern van mijn verhaal is je kunt evengoed nog heel veel doen als je je ertoe zet en je je door MS niet klein laat krijgen

    1. Beste Christien,

      Hartelijk dank voor deze vriendelijke reactie! Goed om te lezen dat de MS u niet klein krijgt. Ik herken hierin ook heel erg het verhaal van mijn moeder. Veel sterkte in deze gekke tijd!

      Hartelijke groet,
      Hanneke

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top