Wat iedere vrouw met MS moet weten

Alle bekende medicijnen tegen MS zijn in principe schadelijk voor een ongeboren vrucht. Bij het gebruik van pillen tegen MS moet je letten op een heel goede toepassing en controle van anticonceptie.  

Alle bekende medicijnen tegen MS zijn in principe schadelijk voor een ongeboren vrucht. De oudere medicijnen zoals interferon en Copaxon bestaan uit grote moleculen, die tijdens de voor de ongeborene kritieke fase van de eerste drie maanden na het begin van de zwangerschap niet via de placenta kunnen doordringen bij het kind. Ook daarna zijn ze nauwelijks te ontdekken. De nieuwste medicijnen, zoals Gilenya (fingolimod) en Aubagio (teriflunomide), hebben veel kleinere moleculen die wel direct door de placenta kunnen. Fingolimod is bij staken van de inname na een paar maanden uit het lichaam verdwenen en teriflunomide pas na een paar jaar.

Door slordige anticonceptie of door bijvoorbeeld het wisselen van anticonceptiepil vinden er regelmatig ongeplande zwangerschappen plaats. Het openingartikel van het tijdschrift Neurology van januari 2014 wijst op een onderzoek in het tijdschrift over 66 van zulke ongeplande zwangerschappen bij vrouwen die fingolimod gebruikten. Bij 20 vrouwen werd op hun verzoek abortus toegepast; 26 kregen een gezonde baby; 9 kregen de eerste drie maanden een spontane abortus; 4 zwangerschappen werden operatief beëindigd door in de baarmoeder vastgestelde ernstige misvormingen bij het ongeboren kind; 2 babies werden geboren met enstige misvormingen. Deze laatste drie getallen zijn heel veel malen groter dan normaal gesproken verwacht zou kunnen worden.

De auteur van het openingsartikel wijst naast de wens voor een secuurdere anticonceptie ook op de bestaande onoplettendheid van keurende instanties bij (het ontbreken van) gegevens over de schadelijkheid van medicijnen voor ongeborenen bij zwangerschappen. De fabrikant zou daar meer onderzoeksresultaten voor moeten tonen.

Bron: The pill times 2 -What every woman with multiple sclerosis should know- Neurology 2014; 82: 1-2

Abstract onderzoek: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24463630