In 2003 is bij mijn man MS vastgesteld. Een jaar eerder ging hij naar de huisarts met klachten over een vreemd gevoel in z’n benen. Ook had hij een gevoel dat hij altijd met zand in zijn schoenen liep, zelfs al liep hij blootsvoet. De conclusie van de huisarts luidde na onderzoek dat mijn man diabetes zou hebben.  Daar is met behulp van medicijnen goed mee te leven. Alleen de klachten bleven.

Na negen maanden heb ik contact opgenomen met de diabetes hulplijn om te vragen of de klachten van mijn man van diabetes konden zijn. Daar kreeg ik als antwoord dat hij te kort diabetespatiënt was voor dit soort klachten en dat hij beter terug kon gaan naar de huisarts en een verwijzing moest vragen naar een neuroloog.

Zo gezegd, zo gedaan. In januari 2003 zijn we naar de neuroloog gegaan. Die liet direct een MRI liet uitvoeren en zes weken later hoorden we dat hij een vermoeden van MS had. Maar om het definitief vast te stellen moest er eerst nog een lumbaalpunctie worden uitgevoerd. Daaruit bleek dat hij inderdaad MS heeft.

Onze wereld stortte op dat moment in. Maar we zijn geen mensen die bij de pakken neer blijven zitten. We hebben zo spoedig mogelijk geprobeerd ons leven weer op te pakken. Zo gingen we in de zomer een bezoek brengen aan een stadje en daar wat rondkijken. Dat doen we graag en dat doen we al jaren. Die keer waren we echter na twee uur al weer thuis.  Mijn man kon niet meer lopen. We werden met onze neus op de feiten gedrukt. Zo kom je er achter dat er dingen zijn die we graag doen maar die niet meer kunnen.

Maar twee dagen later gingen we naar Antwerpen en dat was op een goede dag van mijn man. We hebben wel zes uur door de stad rondgezworven en we hebben genoten. Sindsdien weten we dat MS niet betekent dat je aan huis bent gebonden, maar dat je moet genieten van de goede dagen.

Afgelopen zomer hebben we besloten om een wens uit te laten komen. Al 25 jaar zeggen we tegen elkaar: ‘als we straks met pensioen zijn, gaan we naar Normandië’. We willen namelijk op de invasiestranden hebben gestaan. Nu hebben wij die wens naar voren gehaald. We gaan niet wachten tot we straks 65 zijn, maar we doen het nu. Nu zijn we immers beiden nog redelijk gezond. Met zo’n reis moet je je wel realiseren dat je niet teveel wilt doen. Want ook daar hebben we van geleerd.

Inmiddels is mijn man begonnen met medische fitness om zijn conditie op te bouwen. En hij heeft via de neuroloog Modiodal gekregen. Daarmee wordt de vermoeidheid die hij voelt verschoven naar later op de dag. Mijn man is nu 55 jaar en hij werkt 40 uur per week. Voor zijn gevoel is dat een halve dag te lang.

We hebben wel besloten om onze hobby te verminderen. Al acht jaar lang, maken we samen met nog enkele mensen iedere zondag een sportprogramma voor de lokale omroep in onze gemeente. Iedere zondag van 14.00 tot 17.00 uur. Nu hebben we besloten dat dit voor ons het laatste seizoen is. Radiomaken blijven we doen, maar op een andere manier. Want één dag in het weekend willen we samen dingen doen, die we leuker vinden dan radio programma’s maken.

Maria (48 jaar)