Januari 2005 was voor mij de maand dat de puzzelstukjes op hun plaats vielen. Het begon in december 2004. Om de een of andere reden begon mijn rechterbeen raar te doen en te voelen ook. Eerst dacht ik aan vitamine tekort en besteedde er niet veel aandacht aan. Maar ik begon steeds meer te struikelen waar niets te struikelen was. Bijvoorbeeld op een gladde tegelvloer zonder verdere obstakels. Dit is lastig bij mijn werk als schoonmaker.

561mijnverhaalreneIk rijd met mijn auto van project naar project en tijdens het autorijden merkte ik dat mijn rechterbeen niet altijd naar het juiste voetpedaal ging. Dit beangstigde me en toen ben ik toch maar eens naar mijn huisarts gegaan. Deze heeft enkele handelingen met me verricht en me daarna direct doorverwezen naar een neuroloog in het M.M.C. te Veldhoven.

Ook hier werden verschillende onderzoeken gedaan waarna de neuroloog me adviseerde om een MRI te laten maken. Ik zou sneller aan de beurt zijn als ik me liet opnemen. Op woensdag werd ik opgenomen, op vrijdag kreeg ik de MRI en op dinsdag de uitslag. Het was MS!

Ik had wel eens van MS gehoord, maar wat het precies was wist ik niet. Na uitleg van de neuroloog ben ik in de bibliotheek van het ziekenhuis een boek gaan halen over MS. Toen mijn man ‘s avonds op het bezoekuur kwam zei ik hem dat ik het boek gelezen had en dat zowat het hele boek over mij ging. Van alles wat men volgens het boek aan klachten kon krijgen, daarvan had ik er drie nog niet gehad.

Toen de volgende dag de arts weer bij me kwam vroeg ik hem om de papieren eens op te vragen van het ziekenhuis in Roermond waar ik in 1986 al eens was geweest. Uit die papieren bleek dat de artsen toen al een vermoeden hadden van MS. Maar omdat mijn klachten na niet al te lange tijd vanzelf weer weggingen is er toen nooit verder onderzoek gedaan.

Wat was ik blij met deze uitslag! Eindelijk na al die jaren hadden mijn klachten een naam. Ondertussen gaat het lopen al weer wat beter. Ik heb alleen nog veel last van vermoeidheid en zenuwpijn, vooral in mijn beenspieren. Ook hoofdpijn heb ik de laatste tijd meer dan voorheen, vooral aan de linkerzijde.

Sinds mijn ziekenhuisopname slaap ik niet meer zonder slaappillen. Die slik ik nu al een jaar. Verschillende medicijnen slik ik maar niets helpt. Op dit moment ben ik nog in behandeling bij het MS-centrum te Overpelt in België. Ik denk dat men ook hier niets voor mij kan doen en dat alle neurologen wat MS betreft met hun handen in het haar zitten. Het is gewoon wachten op een doorbraak, maar of ik dit mee zal maken betwijfel ik. Op dit moment werk ik nog maar twee uur per dag en ben sinds kort voor 44 procent afgekeurd. Wat de toekomst gaat brengen weet ik ook niet en dit is voor mij best beangstigend. Er gaat zoveel door mijn hoofd. Afwachten maar.

René, maart 2007