Na vele onderzoeken, eerste, tweede, en dérde opinie, blijkt dat ik reeds een aantal jaren ‘gewoon’ MS heb. Eerdere signalen heb ik voorheen altijd aan de stress en werkdruk toegeschreven. Van buiten lijk ik zo goed als nieuw, maar van binnen zijn er een aantal zaken mis.

Het is niet altijd gemakkelijk en ik ben vaak rusteloos. Ik wil weten hóe, wát, wannéér, waarván, waardóór, hoezó, en lees er veel over. Ik wil ‘gewoon’ weten en begrijpen. Daar ben ik mens voor, hóóp ik(?).

Sinds kort kom ik nu ook ‘gewoon’ bij een psycholoog van een Multi-Disciplinair Overleg, en kreeg daar de volgende vragen op mijn bordje gelegd:

“Waarom léés jij er zoveel over?
Waarom accepteer jij je MS niet ‘gewoon’?

Dat láátste woord, was ‘gewoon’ de druppel. Als je, net als één op de duizend (West-) Europeanen MS krijgt, en je wereld op zijn kop staat, je je werk verliest door WAO, je mobiliteit wordt geremd, je hobbies worden afgenomen, je inkomen, je toekomst en je misschien zelfs je koopwoning verliest, is dit dan ‘gewoon’?

Ben ík nu gek, of de psycholoog? Wie van ons heeft hulp nodig? Het zal wel ‘gewoon’ aan mij liggen, denk ik, maar ik ben boos! Die psycholoog moet zich eens laten nákijken. Veel mensen danken hun goede geweten aan hun slechte geheugen.
Écht gewoon.

Rinus, juli 2003