Mijn verhaal begint in september 1998, ik was toen 37 jaar. Zomaar ineens kreeg ik gevoelloosheid van de huid. Het stellen van de waarschijnlijke diagnose duurde gelukkig niet lang dus ik kreeg al snel de bekende klap in het gezicht. Twee knullen van zes en elf jaar en een gelukkig huwelijk. Zelf werkte ik als wijkverpleegkundige.

Nu is het 2006 en er is veel veranderd. De kids zijn 14 en 17 en we zijn nog steeds gelukkig getrouwd.
Mijn MS is heel vervelend en ik kan niet ver lopen zonder een beschonken indruk te maken. Ga elke middag trouw even liggen.  Wij zijn hier thuis erg nuchter en kunnen gelukkig ook nog lachen als het zoveelste glas eraan moet geloven omdat ik het weer eens uit mijn handen laat vallen.

Tranen zijn er ook. Bij allemaal. Heel soms is alles even zwart en weet ik het even niet meer. Ik word dan nog bozer op mezelf omdat de rest van het gezin ‘meelijdt’.

Maar… ik ben begonnen met een aankoppelhandbike en heb inmiddels een vastframe-handbike sinds een half jaartje. Het is bij iedereen anders maar mijn armen zijn sterk genoeg om ermee te fietsen. In clubverband ben ik voorzichtig gaan oefenen en de wereld werd ineens zo groot. Ik kon weer gaan fietsen met de mannen.

0e4ikensmsmijnverhaalrdamonwheelsPas vertelde onze jongste dat hij nauwelijks meer wist dat we samen gingen fietsen toen ik nog geen MS had. Eigenlijk deed dat best wel pijn, maar het weegt niet op tegen het smoeltje wat ik zag toen ik bij Rotterdam on Wheels als eerste vrouw binnen kwam op de 10 kilometer! Ik vraag mij nog af wie er trotser waren. Zij of ik.

Het wereldje waarin ik verkeer wordt weer steeds groter. Nu het te koud is om buiten lange tochten te fietsen ga ik naar (aangepast) fitness. Ik doe wat ik kan met mijn armen en ga als afsluiting badmintonnen in mijn rolstoel. Verder zwem ik twee keer in de week en zorg ervoor dat ik niet te dik wordt. Geloof me, dat kost best wel moeite maar ik wil in een zo goed mogelijke conditie blijven. Ik ben ervan overtuigd dat je lichaam en geest niet kunt scheiden. Begrijp me niet verkeerd hoor, want ik weet best dat het morgen anders kan zijn. Daar ben ik heel reëel in.

Heel langzaam is het idee geboren om samen met nog twee andere moeders met een beperking een eigen handbike team op te richten. We willen ermee laten zien dat wij als moeders ook best nog wel meer kunnen dan alleen maar moeder-met-een-beperking zijn.

Mijn handbike maatje is naar de Marathon in New York geweest.  Dat zou voor ons alledrie de allergrootste wens zijn. We moeten sponsors zoeken die ons financieel willen steunen  Dat zal lastig worden want wij hebben alledrie wel het doorzettingsvermogen om te winnen maar ons lijf heeft zo zijn grenzen. Ik hoef de mensen met MS niet te vertellen dat als je energie op is je het wel kunt schudden. Maar we blijven in onze eigen droom geloven. Er zijn een heleboel dingen die we niet kunnen, maar er zijn ook hele waardevolle dingen voor teruggekomen.

Het lukt niet altijd om het te kunnen zeggen, maar ik ben gelukkig. De dalen zijn soms best diep, maar met veel geduld en liefde zie je altijd weer een lichtje. Als mensen vragen hoe gaat het? denk ik weleens : vraag dat nou eens aan die drie kanjers thuis. Zonder hun zou ik me geen raad weten.

Met MIJ gaat het goed!
Ik hoop dat jullie mijn verhaal met plezier hebben gelezen en dat ik ermee heb kunnen laten zien dat het leven niet ophoudt met MS.

Groetjes Els Mulder