Afgelopen zomer organiseerde de TROS voor de tweede keer een Miss verkiezing voor vrouwen met een handicap. Onze ‘collega met MS’ Reni de Boer won de wedstrijd. Zij mag zich een jaar lang Ambassadeur van Onbeperkt Nederland noemen. Een van de andere twaalf beauty’s met een beperking, ook al een MS-stèr, die meedeed aan de finale is Ruth Hassing-Mulder. Ruth eindigde als 10e.

Door: Marja Morskieft 

5c2mszien0507ruth1Tegenover me zit een frêle jonge vrouw met sprekende ogen. Ruth Hassing-Mulder uit Stadskanaal is 10e geworden in de Mis(s) verkiezing voor vrouwen met een handicap. Ze is niet de officiële Ambassadeur van Onbeperkt Nederland, maar desondanks heel actief bezig met haar missie: het verbeteren van de beeldvorming over mensen met een handicap. Meedoen aan de Mis(s)-verkiezing heeft deuren voor haar geopend.

Glamour

De eerste Mis(s)-verkiezing in 2006, die gewonnen werd door Roos Prommenschenckel, inspireert Ruth zich op te geven voor de tweede verkiezing. Ze wordt aangetrokken door de glamour van de Misverkiezing, “een soort prinsessengevoel, mooie kleren, ‘fotoshoots’ en make-up, dat wil ieder meisje wel!” Maar ook de ambassadeursfunctie die Roos daarna vervult lijkt haar van belang.

Er is nog veel dat niet goed loopt in het leven van iemand met een beperking, vertelt ze uit eigen ervaring. De aanvraag van woningaanpassingen en voorzieningen verloopt traag. “Wat een bureaucratie in Nederland!” roept ze uit en ja, ze wil graag een positieve bijdrage leveren aan het verbeteren van deze problemen.

Ruth zoekt contact met Lucille Werner, de presentatrice van het tv-programma Lingo en organisator van de Mis(s) Onbeperkt verkiezingen. Van haar hoort ze dat er in 2007 nieuwe Mis(s) verkiezingen worden gehouden, ze geeft zich op en komt in de finale terecht. Gesteund door heel veel fans uit het Noorden van het land.

Kritiek

Ruth vond het meedoen een geweldige ervaring. Al plaatst ze ook enkele kritische kanttekeningen. “Ik had de indruk dat de organisatie zich niet altijd bewust was van het feit dat de deelneemsters vrouwen met beperkingen waren: zo waren er heel schuine hellingen om de catwalk of het podium op te kunnen. Die kon je niet alleen nemen in een rolstoel!”

Vindt ze het niet opvallend dat bij deze Mis(s)verkiezing toch weer het ‘normale’ schoonheidsideaal als norm wordt gebruikt? Ruth denkt na. “Het zijn natuurlijk Miss verkiezingen. Het gaat om schoonheid. Maar ik heb er een dubbel gevoel bij. Er waren bijvoorbeeld in de voorrondes wel meisjes met het syndroom van Down, of meisjes in een elektrische rolstoel. Maar ik heb tóch het idee…” nu aarzelt ze even, “dat je niet té gehandicapt moet zijn om te kunnen winnen.”

Zo stoorde Ruth zich bijzonder aan de opmerking van een jurylid, dat het zó bewonderenswaardig was dat een kandidate in een rolstoel ging staan voor de badpakkenronde. Ruth kan toevallig door haar beenspasmen niet goed staan. Nou én?!

Ook Ambassadeur

Maar goed, al met al is ze toch blij dat ze meegedaan heeft. Na de verkiezing is ze meteen als een soort ambassadeur aan de slag gegaan met activiteiten die onstonden door haar naamsbekendheid als gevolg van de Mis(s) verkiezing. Zo is ze actief voor jongerengroepen binnen de MS Vereniging Nederland. “En”, lacht ze ondeugend, “ik kan doen waar ik zin in heb, kan mijn eigen prioriteiten kiezen. De echte Mis(s) kan geen nee zeggen, ze is in dienst bij de Chronisch Zieken en Gehandicapten Raad en heeft een druk programma. Ik bepaal mijn eigen agenda.”

Behalve op een zeilkamp voor kinderen met MS, was ze als Groningse Miss ook aanwezig bij de Nelli Cooman Games. Nelli is hardloopster en wereldkampioen indoor sprint en erevoorzitter van de Games. Deze atletiekwedstrijden –dit jaar in Stadskanaal gehouden – zijn bedoeld om de integratie tussen sporters mét en zonder handicap te bevorderen Ruth wilde met haar aanwezigheid laten zien dat een mens met beperkingen tot veel in staat is, en zeker niet samenvalt met zijn of haar beperking.

Waar ze verder aan werkt is een betere beeldvorming van mensen met een handicap. Wat bedoelt ze daarmee? Ze vertelt dat ze vaak zoveel moeite moet doen om uit te leggen wat het is, leven met een beperking, en hoe je dat moet doen. Met name bij het aanvragen van voorzieningen loopt ze daar tegenaan. “Steeds maar weer uitleggen hoe belangrijk het voor je dagelijks leven is.” Zo wacht ze al anderhalf jaar op woningaanpassingen en krijgt ze geen traplift. Daardoor kan ze haar peuterzoontje niet zelf uit bed halen. Ze verbaast zich daarover: “Waarom zijn er geen voorzieningen voor ouders met een handicap, zodat ze zelf hun kind kunnen verzorgen?”

Op bezoek bij JPB

Deze vraag stelde Ruth onlangs ook aan premier Balkenende, die haar voor een gesprek had uitgenodigd nadat ze hem een foto had gestuurd waar zij zelf samen met JPB op stond. Ze vroeg hem hoe het stond met de voorzieningen voor ouders met een beperking, maar ook waarom partners zoveel moeten doen. Huisgenoten moeten immers ingevolge de wet het grootste deel van de huishoudelijke – en tijdelijk ook persoonlijke – zorgtaken op zich nemen. Daar wordt geen zorg voor toegekend.

De premier reageerde begripvol maar zijn antwoord was nogal algemeen: “Het gaat om richtlijnen en de instanties die erover gaan kunnen daarvan afwijken.” Hij zou haar vragen doorspelen aan de betreffende ministeries. Of dat helpt? Ruth weet uit eigen ervaring dat de werkelijkheid taai is.

Ruth’s agenda is vol. Onze afspraak is gepland in een Amsterdams hotel, waar ze zich voorbereidt op een MSVN dag. Ze is inmiddels lid geworden van de WMO adviesraad in Stadskanaal en het gehandicaptenplatform in haar gemeente, ze doet met haar partner Renee en haar zoontje mee aan de opname van een EO programma over leven met chronische ziekte en ze komt zelfs in de glossy Cosmopolitan! Haar ogen stralen als ze dit zegt.

Maar Ruth heeft MS, met alle lastige verschijnselen van dien. Hoe managet ze haar ziekte in haar drukke Miss-bestaan? Ze krijgt dit alleen voor elkaar, zegt ze, door alle activiteiten goed te plannen. Niet meer dan drie activiteiten per week. Gelukkig heeft ze niet zoveel last van de typische MS-vermoeidheid. Haar man en haar familie ondersteunen haar van harte en op allerlei manieren.

Wat zou ze het liefst willen voor mensen met een chronische ziekte en/of handicap, vraag ik tot slot. “Meer begrip” zegt ze resoluut. “Meer begrip voor hoe het is om te leven met beperkingen.” Daar gaat ze, op haar manier, haar best voor doen. Gezeten in haar prachtige roze met oranje designrolstoel. Mis(s) Ruth, dan wel geen Mis(s) Onbeperkt Nederland, maar wel een MS-stér. 

Fotografie: BynArt Foto Studio 

MSzien, jaargang 2007, nummer 5 (december)

zie ook: www.ruthhassing-mulder.nl