Het begon allemaal twee jaar geleden. Ik was 37 jaar en vrachtwagen chauffeur. Dat ben ik altijd geweest. Op een dag in november 2000 – ik had juist bij een klant een vrachtje gelost – terwijl ik het dekzeil van de oplegger aan het sluiten was, werd ik plotsklaps niet lekker. Ik ging zelfs voor een klein ogenblik van mijn stokje.

Bijgekomen voelde ik me niet happy. Maar ja een bakkie koffie en een sigaretje en het ging wel weer. Lekker stoer; niet ouweh… maar doorwerken was altijd het motto!

’s Avonds thuis gekomen ging ik, op aandringen van mijn vrouw, toch maar even naar de huisarts. Want het zat toch allemaal niet echt lekker. Ik had geen controle meer over mijn rechterarm, zag dubbel, was ontzettend moe, tintelingen over mijn hele lichaam en als ik mijn hoofd naar voren boog kreeg ik een “stroomstoot” door mijn hele lichaam. Tja, nu weet ik: het Syndroom van Lhermite.

De eerste gedachte van de huisarts was: een lichte hersenbloeding of MS. Met spoed werd er een MRI van het hoofd gemaakt; gelukkig zonder resultaat. Toen verdere onderzoeken en een MRI van de totale wervelkolom. Resultaat: 4 littekens op verschillende plaatsen –> Diagnose: MS.

Je wereld stort op dat moment volledig in elkaar. Want op de eerste plaats kon en mocht ik het beroep waar ik zo aan verknocht was niet meer uitoefenen en ik zag mezelf al in een “vierwieler” in plaats van een “twaalfwieler” rijden.

Ik heb eerst een hele tijd thuis gezeten, niet wetende wat er allemaal in de toekomst zou gaan gebeuren. Maar ja, de heren van het GAK weten ook wel raad met je, want je kan in hun ogen nog zat andere werkzaamheden verrichten. Op zich ook niets mis mee, want ik ben sowieso geen persoon om thuis achter de geraniums te blijven zitten, maar het moet lichamelijk wel te doen zijn.

Ik ben nu voor 4 uurtjes per dag werkzaam als planner/expedient. Jammer, maar ook de werkgever en collega’s begrijpen niet echt wat er met je aan de hand is. Aan de “buitenkant” zien ze immers niks aan je. Dus zal het allemaal wel meevallen.

Nou, laat ik iedereen een raad geven die met ditzelfde probleem te kampen heeft: denk aan jezelf en laat de rest denken wat ze willen; het is jouw lichaam en dat geeft je aan waar je grenzen zijn en niet je omgeving. Want die zien alleen de momenten dat je je “goed” voelt, maar de momenten, dat je het even niet meer “trekt” zien ze niet!

Ook voor je gezin is het moeilijk te aanvaarden en te begrijpen wat er allemaal aan de hand is. Ik probeer me zo normaal mogelijk te gedragen en op de momenten dat het echt even niet lekker zit weten mijn vrouw en zoon dit en laten me dan ook zo veel mogelijk met rust.

Ik heb nu een jaar de diagnose 100% MS en heb me inmiddels erbij neergelegd. Laat iedereen maar denken wat ze willen; het is mijn leven en dat wil ik nog zo lang mogelijk en aangenaam mogelijk verder leiden! Momenteel is de MS gelukkig in een stabiele fase en op een vrij rustig niveau en dat wil ik graag zo houden. Wat de toekomst brengt zien we dan wel weer: CARPE DIEM!

Ton, 01 December 2002