Sinds twee weken heb ik de uitslag van alle onderzoeken: MS. Daar ben ik niet erg van geschrokken. Mijn moeder heeft het al 35 jaar en ik ben dus mijn hele leven bekend met de symptomen en verloop van deze `ziekte’. Hoewel, mijn moeder heeft eigenlijk nooit over haar ziekte willen praten. Ik heb er wel eens naar gevraagd maar kreeg nooit veel antwoord. Dan gaat het wel eens malen in je hoofd. Stel nou dat ik …

Ik was de laatste tijd heel erg moe en had een vreemd gevoel in mijn benen. Na nu achteraf is gebleken heb ik vorig jaar september een oogzenuwontsteking gehad. En, daarbij komt, dat ik de leeftijd nader dat het bij mijn moeder is ontdekt. Ik ben 34 en mijn moeder was 39. Een tijdje terug was mijn dochtertje eens op mijn werk. Toen ik haar wilde optillen, zakte ik door mijn benen. Daar was die gedachte weer. Stel nou dat ik …

Nu moest ik het ook weten ook en ik ben naar de huisarts gegaan. Misschien zit het wel tussen mijn oren. Maar stiekem, heel diep van binnen heb ik het geweten. Ik heb ook specifiek gevraagd naar een onderzoek naar MS. De arts was zeer begrijpend en stuurde me door naar de neuroloog, dezelfde als van mijn moeder. Ik heb alle onderzoeken ondergaan en ja hoor, op de scan hadden ze wat gevonden. Toen de ruggenmergprik. Daar heb ik dus twee weken geleden een positieve uitslag van gehad.

Het was natuurlijk wel even slikken. Ik heb namelijk een beeld voor ogen van een moeder die niets meer kan en diep ongelukkig is. Begin van dit jaar is het met mijn moeder steeds verder achteruit gegaan en zo erg dat zij in maart van dit jaar tenslotte is opgenomen in een verpleeghuis.

Nu moet ik wel zeggen dat het niet in mijn aard zit om te gaan zitten tobben over dit soort dingen. Ik wil absoluut niet zielig gevonden worden of een stempel opgedrukt krijgen. Ik ben ervan overtuigd dat je dat kunt bereiken door zelf een positieve draai aan het hele verhaal te geven. De mensen laten zien dat het geen enge besmettelijke ziekte is en dat ik ondanks deze diagnose nog steeds dezelfde ben als voorheen. Dat is mijn streven. Ik wil eruit halen wat erin zit. Wat heeft het voor nut om me nu al druk te gaan maken over dingen die komen gaan, misschien over vijf, tien of twintig jaar!

Maar mijn grote probleem is mijn moeder. Hoe vertel je je moeder dat haar jongste dochter dezelfde ziekte heeft als die waar zijzelf jaren tegen gevochten heeft. Die haar tenslotte gesloopt heeft. Die haar zo ongelukkig heeft gemaakt. Ik vind het voor haar nog veel erger dan voor mezelf.

Na overleg met mijn vader zijn we tot de conclusie gekomen dat het beter is om het niet te vertellen. Ik ben bang dat ze die jaren die ze nog heeft – mijn moeder is 73 – nooit meer van het schuldgevoel afkomt. En ze is al zo ongelukkig. Is het dan mijn taak om haar een nóg vervelender gevoel te geven? Alleen omdat ik het persé wil vertellen. Wat voor meerwaarde krijgt haar leven als ze dit weet?

Ondanks dat mijn gevoel wel eens in de weg zit, weet ik zeker dat ze hier nooit meer overheen komt. Laat haar maar trots zijn op haar `gezonde’ dochters en genieten van de jaren die nog komen zonder zich zorgen te maken over mij. Ik ben tenslotte een volwassen vrouw. Ze heeft lang genoeg voor mij gezorgd!

Ik moet eerlijk zeggen dat dit wel goed doet, even alles van je afschrijven. Nu ga ik weer door met waar ik mee bezig was. Ik voel me sterk. Ik laat me niet zomaar uit het veld slaan!

Sinja, oktober 2003