Fysiek beroep met MS

Biny Vos richtte een cohort-afdeling op voor COVID-19 patiënten


Biny Vos (55 jaar) heeft RRMS en is manager Services bij Florence revalidatiecentrum Westhoff in Rijswijk, een functie die ze fulltime bekleedt. In maart kreeg de organisatie opdracht om als een van de eerste zorgcentra in Nederland een speciale COVID-afdeling in te richten. “Er werd verwacht dat patiënten zo’n twee weken zouden blijven. Niemand wist wat ons werkelijk te wachten stond.”

Door Marieke Oosterom

Biny Vos - Fotograaf: 500watt
Biny Vos – Fotograaf: 500watt

Het was eind februari toen de eerste corona-besmettingen in Nederland bekend werden. De algemene tendens was toen nog ‘het is een soort griep, hoe erg kan het zijn?’ Maar een paar weken later werd bij revalidatiecentrum Westhoff al duidelijk hoe serieus het was, vertelt Biny Vos.

“We werden opgeroepen voor spoedoverleg op maandagmorgen om 7 uur. Daar kregen we de opdracht om in drie dagen tijd een COVID-cohort in te richten; een afgesloten afdeling waar alleen coronapatiënten mochten worden behandeld. Die afdeling moest fungeren als verlengstuk van de ziekenhuizen die overbelast raakten.”

De bovenste etage van het revalidatiecentrum in Rijswijk werd vrijgemaakt. “De 25 cliënten die daar lagen, hebben we verplaatst. Vervolgens keken we samen met een viroloog naar welke aanpassingen nodig waren, en aan de hand van een draaiboek lukte het – in een paar veel te lange werkdagen – de hele COVID-afdeling in te richten.

Er kwam een aparte ingang voor de patiënten, een speciale route voor de ambulances, een hermetisch afgesloten pad naar een lift die alleen op en neer naar de COVID-afdeling gaat. We richtten ‘schone’ en ‘vuile’ ruimtes in waar medewerkers zich tot en met hun sokken uit moeten kleden om persoonlijke beschermingsmiddelen aan te trekken. Alles om de kans op besmetting nul te houden.”

MS-diagnose

Het was een veeleisende periode voor Biny, maar als voormalig eigenaar van een goedlopend ontbijtservicebedrijf had ze wel eerder voor hete vuren gestaan. Toen ze veertien jaar geleden van de een op de andere dag evenwichtsklachten kreeg, dacht ze dan ook eerst aan stress.

“Maar toen ik ineens geen telefonische bestellingen meer kon noteren, wist ik dat het mis was. De huisarts dacht aan een hersenbloeding en stuurde me met spoed naar een neuroloog. Binnen twee weken had ik de diagnose RRMS.”

Na deze eerste schub bleef Biny last houden van cognitieve klachten, vermoeidheid, een verstoord evenwicht en motorische klachten aan vooral haar rechterbeen. Desondanks wist ze met haar bedrijf de crisis van 2008 en de nasleep daarvan te doorstaan.

In 2011 besloot ze te stoppen als ondernemer en in loondienst te gaan bij Florence revalidatiecentrum. In haar huidige functie als Manager Services bij het revalidatiecentrum Westhoff in Rijswijk vormt ze samen met de twee Managers Zorg de dagelijkse leiding. Dat vereist veel lopen, vertelt Biny.

“Het is leuk werk maar ik merk dat mijn MS steeds vaker een beperkende factor is. Ik moet geconcentreerd lopen, anders struikel ik. Ik heb mezelf aangeleerd om geen plotselinge bewegingen te maken. Als iemand me roept bijvoorbeeld, moet ik eerst stilstaan voordat ik me omdraai, anders raak ik uit evenwicht.”

Tijdens een revalidatietraject gaf een gangbeeldanalyse inzicht in Biny’s manier van bewegen. “Het was snel duidelijk waar het mis gaat: onvoldoende heffing van de heup, overstrekken van de knie, te weinig spanning in de kuit. Nu weet ik beter waar ik op moet letten.” Biny loopt meestal zelfstandig, af en toe met een wandelstok. “Het gebruik van andere hulpmiddelen vind ik nog niet nodig, ik probeer dat zo lang mogelijk uit te stellen.”

Risico op COVID

Het opzetten van de COVID-cohort was een topprestatie van Biny en haar collega’s. Binnen no-time was de afdeling klaar om de eerste coronapatiënten op te vangen. Deze mensen waren behandeld in het ziekenhuis en hoefden niet meer aan de beademing of hartmonitor, maar kregen op de COVID-cohort nog wel zuurstof en infusen.

Aanvankelijk dacht men dat patiënten na twee weken weer naar huis zouden kunnen. Een onderschatting, zo bleek. “In feite duurde het herstel veel langer. Bovendien was de thuiszorg niet berekend op deze toestroom, waardoor er geen vangnet was. Sommigen gingen op de afdeling opnieuw achteruit en moesten terug naar het ziekenhuis. Het is een enge, gemene ziekte waarvan het verloop moeilijk te voorspellen is.”

Als MS-patiënt behoort Biny tot de risicogroep voor COVID. “Op een dag belde mijn MS-verpleegkundige dat ik met spoed bloed moest laten prikken. Ik neem Tecfidera en dat vermindert het lymfocytenaantal waardoor ik een verhoogd risico heb op complicaties als ik corona krijg.

Toen ik haar vertelde dat ik bezig was een COVID-afdeling te runnen, was ze even stil. Maar juist omdat ik zo dicht op het vuur zit, ben ik me bewust van de risico’s. Ik let altijd op de veiligheid van mijzelf en andere kwetsbare collega’s.

Uiteindelijk bleek de cohort de veiligste plek in het gebouw; je weet dat alle patiënten daar COVID-positief zijn en dat je er niet zonder bescherming moet komen. Er zijn daar geen nieuwe besmettingen ontstaan, waar dat op andere plekken wel gebeurde.“

Was ze nooit bang voor haar eigen gezondheid? “Zeker wel. Als je de verhalen hoort van patiënten die het gevoel hadden dat ze verdronken, dan gaat dat je niet in de koude kleren zitten. Ik ben daar ook eerlijk over geweest naar mijn collega’s; wees alsjeblieft voorzichtig.”

Hoe is het nu met de COVID-cohort?

Ten tijde van dit schrijven staat de COVID cohort in Rijswijk sinds een maand leeg, maar wel stand-by. “Als het nodig is, kunnen we hem binnen 72 uur weer in gebruik nemen. We verwachten dat dit binnenkort ook zal moeten. Als ik kijk naar de ontwikkelingen op dit moment, houd ik mijn hart vast.  Zeker als ik hoor dat jongeren laks zijn. Zij lopen over het algemeen minder risico, maar ook zij kunnen het zwaar krijgen. [naschrift Redactie: inmiddels heeft Biny ons laten weten dat de COVID cohort inderdaad weer geopend is]

Een medewerker van ons, een gezonde meid van in de twintig, kreeg het en was zo kortademig dat ze er paniekaanvallen van kreeg. Nog steeds is ze buiten adem als ze maar een trap op loopt. Er zijn tal van verhalen van mensen die zelfs maanden later nog last ondervinden. Pijn, benauwdheid, zwakke spieren. De impact is groot.”

Hebben er ook mensen met MS op de corona-afdeling gelegen? “Nee, die hebben we niet voorbij zien komen. Ik denk dat MS-patiënten over het algemeen voorzichtiger zijn als het om hun gezondheid gaat. En terecht.”

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *