Ik heb nu vier jaar MS en zolang weet ik het ook. Ik heb het er vaak nog moeilijk mee. Gelukkig heb ik een lieve man die veel van mij houdt. Lopen lukt mij niet meer. De eerste keer in de rolstoel huilde ik. Maar mijn man zei: “de stoel, dat zijn jouw benen en dankzij die stoel kunnen wij samen nog leuke dingen doen”.

En die doen we ook. We gaan samen vissen en samen op vakantie, samen naar de markt of winkelen. We gaan naar tentoonstellingen en spelen klaverjas op een club. En iedereen houdt rekening met mij. Dat is fijn want zo hoef ik niet achter de geraniums.

Dankzij mijn man heb ik nog steeds een actief leven. We gaan samen op bezoek waar het maar mogelijk is. Alleen, als je eenmaal zelf een rolstoel hebt dan merk je pas dat er veel niet geschikt is voor rolstoelen.

Vorige zomer zei mijn man: “ik heb een invaliden steiger gevonden daar kunnen wij samen vissen”. Dus wij erheen. Maar wat denk je? Die steiger had een trap van drie treden! Dus niks geschikt. Onnadenkend vind ik zoiets.

Veel hulp heb ik ook van de revalidatiekliniek gehad. Daar heb ik ergotherapie gehad en fysiotherapie en een revalidatiearts en zij leren mij allemaal leven met mijn beperkingen. Dank zij hen heb ik ook hulpmiddelen die het leven voor mij wat makkelijker maken.

Fl., maart 2004