In het najaar van 1985 zag ik plotsklaps alles dubbel. Onderzoek in het ziekenhuis in Groningen leverde als resultaat op ‘diplopie ten gevolge van een ontsteking van de oogzenuw’. De jaren daarna werd het dubbelzien traditie tijdens grote geestelijke inspanningen en emoties. Allerlei andere rare kwaaltjes deden zich voor en het lopen ging steeds meer wankelend. Eén van de resultaten: twee voortanden kapot en een prothese van mijn tandarts.

cabbijeenkomst-cartoon-step-rollatorSindsdien zag ik mij gedwongen om voor mijn eigen veiligheid altijd een rollator of een kruk ter hand te nemen om niet meer gemeen te struikelen. Inmiddels voelde het alsof ik een korset om mijn buik droeg, een gevoel waarvan ik af en toe gek werd. Maar ik kon nog wandelen en dat deed ik vaak tijdens mijn studie aan de Universiteit van Groningen.

Nadat ik afstudeerde in de Oost-Europese geschiedenis, reisde ik met de Stichting Reizen Cultuurvakantie (SRC) naar Wenen, Praag en de Baltische Staten. Maar inmiddels is mijn wereld flink gekrompen. Voorjaar 2007 kon ik plotsklaps niet meer lopen. Ik heb een jaar in een verpleeghuis verbleven om te revalideren. Helaas zonder resultaat. De MS heeft me té ernstig geïnvalideerd. Normaal lopen gaat niet meer. Ik vind het vooral jammer dat ik nu niet meer op reis kan met een ‘normaal’ reisbureau.

Daarvoor had ik ook wel lastige schubs maar die waren uiteindelijk niet zwaar invaliderend. Het was voor mij een grote schrik dat ik plotsklaps een zwaar invalide MS-patiënt was geworden. Ik dacht altijd dat dit aan mijn deur voorbij zou gaan. Het was net in de tijd dat Nick en Simon hun hit ‘Kijk omhoog’ hadden. Die hit gaat over iemand die dik in de problemen zit en er daarna weer uitdraait. Als ik dat lied hoor moet ik altijd aan de dag denken dat ik niet meer kon lopen. Toen ik het later weer eens hoorde barstte ik in snikken uit.
Het  hoeft niet per definitie zo te zijn dat bij MS een integrale verstijving van het lichaam optreedt, zoals bijvoorbeeld die MS-patiënt die voorkwam in een reportage over een reisje op de Rijn met stichting De Zonnebloem. Het kan zijn dat de MS zeer slecht afloopt maar dat hoeft niet in alle gevallen zo te zijn. Zelf heb ik er ongeveer twintig jaar over gedaan voordat ik plotsklaps niet meer kon lopen.

Ikzelf word vreselijk gepakt door het MS monster, maar ik ga er tot nu toe niet aan onderdoor. Mijn eigen motto bij MS is: Verstand op nul en blik op oneindig. Laat de voorzienigheid zijn werk maar doen. Het glas is in de eerste plaats half vol en niet half leeg. Er blijft nog genoeg over. Alles kan honderd maal beter en een miljoen keer slechter. Ik probeer zoveel mogelijk volgens deze stelregel te leven en met het nodige sarcasme lukt het.

Dit lijkt op een soort oorlogstijd en daarbij past zwarte humor om te overleven. Dit lijkt op een hopeloze strijd met een gemene vijand die tot nu toe onoverwinnelijk is, totdat er een medicijn tegen MS is gevonden. Per slot van rekening kwam er in de jaren vijftig van de vorige eeuw plots penicilline, die heel veel mensen het leven redde. Zo lang er nog steeds geen genezing van MS voorhanden is, moeten we toch maar proberen, ondanks alle hindernissen, iets redelijk moois van het leven te maken. Mijn benen zijn onbruikbaar door spastische krampen maar mijn leven hobbelt met de nodige hindernissen rustig voort.

Drs. Rijk Boeschoten