Vijf jaar geleden kwam mijn man terug van een buitenlandse zakenreis en vroeg de volgende morgen aan me: waarom loop je niet recht? Mijn man zei, wat ik de hele week eigenlijk al had gevoeld: het zat niet goed. Eigenlijk zat het al een paar jaar niet goed,  met allerlei vage klachten die ik niet thuis kon brengen. Maar nu mijn man het ook letterlijk zag, zijn we direct naar de dokter gegaan.

Op zaterdag naar de dokter, daarna naar het ziekenhuis, een opname, onderzoeken en de diagnose ‘waarschijnlijke MS. Wat nu?

We zijn opzoek gegaan in Zwitserland en in Oostenrijk, tot in Amerika aan toe naar de beste medicijnen. Want je leeft tussen hoop en vrees.  Na vele onderzoeken en geldverslindende alternatieven gaf professor Tribaulle van het universiteitsziekenhuis in Geneve. na het zoveelste onderzoek ons de mededeling dat het medicijn Avonex –  wat me door onze Nederlandse neuroloog was voorgeschreven – het allerbeste was. Pas toen realiseerden we ons dat datgene waar we naar op zoek waren er in feite niet is.

De jaren gingen voorbij. Het proces verliep niet snel maar de klachten werden niet minder en soms meer. Het is moeilijk te aanvaarden dat je op 40-jarige leeftijd aan het aftakelen bent. Ik ga bijvoorbeeld altijd graag op wintersport met mijn man en zoon. Ik ging nu ook nog wel mee, maar ik versleet mijn tijd maar een beetje met wandelen en in een restaurant rondhangen. In feite te wachten tot mijn man en zoon weer terug kwamen.

Ik ben wel altijd in mijn lichaam blijven geloven door gezond te eten,  gewicht in de gaten te houden,  niet te roken, matig met alcohol, uitspattingen daargelaten! Anderhalf jaar geleden ben ik fanatiek gaan sporten. Rustig begonnen en toen langzaam opgebouwd naar vijf keer in de week twee uur (aangepast)sporten.

Net voor de jaarwisseling vertrokken wij naar Oostenrijk voor een wintersportvakantie. Ik hoopte dat ik misschien toch weer even kon skiën. Eerst voor één dag ski’s gehuurd. Mijn man stelde voor eerst een klein stukje omhoog te lopen voordat we ook echt met de lift gingen. Dat lukte. Toen in de lift en geprobeerd een afdaling te maken. Dat lukte geweldig. En we hebben dit jaar weer fijn tochten met elkaar gemaakt.

Het moraal van mijn verhaal in vogelvlucht is: blijf in jezelf geloven en probeer met kleine stapjes de moed nooit op te geven. En natuurlijk is de zegen van God onmisbaar in je leven.

Corrie, februari 2005