Wat was ik ‘blij’ met een echte diagnose. Nu hoefde dat nou niet perse een ongeneeslijke ziekte te zijn als MS, maar goed dat is dus wel het geval. Echt in een depressie of andere duister gaten ben ik, en zijn wij als gezin, niet gevallen. Misschien omdat onze basis zo sterk is. Misschien omdat mijn man en ik na 23 jaar nog zoveel van elkaar houden. Ik weet het niet, maar ga me er niet druk om maken.

Wat ik wel weet is dat, sinds de diagnose MS viel, er heel veel in mijn leven is terug gekomen. En dat komt door de hulpmiddelen en de manier van leven nu. Fantastisch!

Terugkijkend waren er de laatste twee jaar zoveel dingen die ik heb ingeleverd door allerlei duistere klachten. Klachten waarvan we dachten: gaat wel weer over. Maar ze gingen niet over en in plaats daarvan bleef ik maar inleveren.

En nu? Nu hebben we zondag als vanouds weer op de hei gewandeld. Oké, eerlijk is eerlijk: ik met mijn speedy, en mijn man, kinderen en de hond wandelend. Maar dat maakt niet uit. Ik was er weer bij!

Zo ook weer een flinke tijd gewinkeld. Wederom met hulpmiddel, mijn eigen stoere paarse rolstoel. Maar ook hierbij heb ik zoiets van, ik heb het weer terug. Ik kan weer uitgebreid winkelen.

Nu hebben we plannen om naar Artis te gaan op een dag dat de dierentuin tot ‘s avonds 21.00 uur open is. Alleen al het feit dat we die plannen maken, maakt mij alweer gelukkig. Ik moet er wel bij zeggen dat alle hulpmiddelen, inclusief twee trapliften en een persoonsgebonden budget (PGB), met voldoende uren, mij zijn komen aanvliegen. Ik heb tot nu toe nog geen negatieve ervaring over voorzieningen te melden.

Hopend dat dat zo blijft en dat ik door alle hulpmiddelen en manier van leven nu, over tien, twintig of liefst dertig jaar me nog zo voel! Aan míjn instelling en karakter zal het niet liggen. Want je moet toch wel van hele sterke huize komen om mij in een hoek te krijgen.

Roosje1965, augustus 2003