Nooit gedacht dat we in ons leven nog eens samen aan een elastiek zouden bungelen. Wij zijn niet van die durfals, laat staan dat we ons vrijwillig naar beneden zouden willen storten. Toch, op een dag, overkomt het je.

Door: Thea Kalkman
33amszien2partner7bungy

Je hoeft er niet eens veel voor te ondernemen. Niet voor naar de kermis of welk evenement ook. Op een mooie voorjaarsdag krijg je gewoon te horen dat je partner MS heeft. Je had het al een beetje verwacht. Al die onderzoeken en die symptomen. Maar ja, zolang er geen diagnose is, hoop je op iets van voorbijgaande aard.

En als de MS dan werkelijk daar is, lijkt het of je samen de afgrond instort. Al je toekomstplannen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Wat zouden we samen allemaal niet gaan doen als straks de jongens groot zijn?! Met de rugzak om lange strandwandelingen maken, de bergen in, wadlopen, of met de fiets en je tentje achterop voor het lieve vaderland wegtrekken. We zagen dat allemaal voor ons. Tot die dag in april in 1991.

Maar, zoals ook bij bungy jumpen, veer je na verloop van tijd weer terug uit de diepte. Je pakt het leven weer op en gaat gewoon door met waar je mee bezig was. De MS manifesteert zich nog niet zo duidelijk, dus waar maken we onszelf druk om? Het elastiek krijgt zijn veerkracht weer terug.

We gaan die zomer met onze jongens kamperen in Engeland. We trekken langs de zuidkust. Steeds de tent opzetten en afbreken kost toch wel veel energie. We besluiten dat dit de laatste kampeervakantie is. Vanaf nu worden het vakantiehuisjes. Het eerste stukje rouw.

Na enige tijd rekt je elastiek weer naar beneden uit, want de eerste Schubs dienen zich aan. De neuroloog biedt ‘uitkomst’, de eerste prednisolonkuur slaat geweldig goed aan. Het elastiek is weer bijna terug waar het was.

Zo verstrijken de jaren met het uitrekken en weer terugveren van het elastiek. De WAO komt in beeld, allerlei aanpassingen in en om huis worden gerealiseerd, afgewisseld met prednisolonkuren die je weer enigszins veerkracht geven.

Nu zijn we in het stadium dat we niet meer zo wild op en neer jumpen. Het elastiek hangt relatief rustig met af en toe een opvering. Hoewel de rek in de loop der jaren flink heeft ingeboet, staan we er versteld van hoe sterk zo’n koord is. We hangen niet boven de afgrond, maar genieten van het mooie uitzicht hier beneden in het dal.

MSzien 2003, jaargang 2, nummer 2