Zeehondjes bekijken. Dat was dit keer het doel van het jaarlijkse uitstapje van de MS-sociëteit Amsterdam-Buitenveldert. Ieder jaar organiseert deze MS-soos een uitstapje voor haar leden. Het is een extraatje naast de leerzame of culturele ochtenden die een keer per maand dankzij een aantal enthousiaste vrijwilligers plaatsvinden. Bij het uitstapje snijdt het mes aan twee kanten: de mantelzorgers hebben een dagje vrij en de mensen met MS treffen elkaar eens in een andere omgeving. 

Door: Hanneke Douw-Faut

4efmszien0306wadden1

Sinds drie jaar werft de MSVN -regio Amsterdam – waar de MS-sociëteit een soort zijtak van is – onder haar leden mensen die mee willen met het uitstapje. En dat lukt aardig. Veel mensen zijn geïnteresseerd, zeker omdat het hier om een gratis uitstapje gaat, mogelijk gemaakt dankzij een subsidie van de gemeente. Zo’n trip per bus en boot inclusief eten en borrelen is immers al gauw een (te) dure grap.

Verheugd

Dit jaar gaat de reis richting Ameland, waar het bekijken van de zeehonden op het programma staat. Veel leden hebben zich op dit uitstapje verheugd, want wanneer krijg je nou de kans zeehonden in hun natuurlijke omgeving in vrijheid te zien spelen, zwemmen en misschien zelfs hoesten (zeehonden maken een typisch geluid dat lijkt op hoesten).
Om half negen moet iedereen bij de opstapplek zijn. Dat is heel vroeg, zeker als je bedenkt dat velen dan de thuiszorg en het speciale vervoer al achter de rug hebben. Je moet er wat voor over hebben! Gelukkig zijn de bussen goed uitgerust met een speciale lift en lekkere stoelen om in te zitten. Er is zelfs een toilet aan boord, al moet je daar wel een paar stappen voor kunnen lopen.

Relaxed

Als iedereen zit, vertrekt de chauffeur. Het is een man die begrijpt dat je niet met 80 km per uur door de straten van Amsterdam moet scheuren. Heerlijk relaxed laten we de stad dan ook achter ons op deze prachtige 10e mei. Geen wolkje aan de lucht. En geen file te bekennen, althans deze kant op. Om het Ijsselmeer heen rijden we via een mooie toeristische route naar Holwerd, waar de boot naar Ameland vertrekt. Voor velen is de rit alleen al een echte belevenis, zeker voor de mensen die normaal gesproken Amsterdam niet uit komen. In Almere waan je je al ver van de grote stad. En de chauffeur weet over veel plekken waar we langskomen iets te vertellen. Ooit geweten dat er langs de snelweg bij Almere vier reusachtige olifanten staan? En dat in een Friese boerderij van oudsher een gat in het dak zit, zodat uilen naar binnen kunnen om de muizen te vangen die zeker vroeger veel voorkwamen in de boerderijen? Ik bedoel maar.

‘Robbentochten’

De reis verloopt voorspoedig en op een goed moment ruiken we het wad. Of is het omdat we het wad willen ruiken? In Holwerd ligt de boot al klaar. Met grote letters staat er ‘Robbenboot’ op, dat kan dus niet missen. En het vriendelijke personeel aan boord bevestigt dat we de robben ook zeker zullen gaan zien. Al enkele minuten na het vertrek ervaren we de ruimtelijkheid van het wad. Een mens voelt er zich nietig bij. Grote zeemeeuwen cirkelen boven ons hoofd. Ze laten zich meevoeren op het straffe windje.
Na een heerlijke lunch met, hoe kan het anders, vis op het menu, is het tijd om naar buiten te gaan. Met moeite klauteren sommigen naar boven. Een van de dames wordt, geholpen door een begeleider, zittend voetje voor voetje naar boven geleid. Na tien minuten is ze er, ze straalt helemaal en besluit de rest van de tocht bovendeks te blijven. Heerlijk in het zonnetje en smullend van het toetje dat speciaal voor haar naar boven wordt gebracht. De toiletten zijn ruim en ook het invalidentoilet is goed te doen, met zo hier en daar een extra handje.

Daar zijn ze…

4c4mszien0306wadden3

En dan is daar het langverwachte moment… Langzaam schuift de boot voor een bank met daarop wel zeventig zeehonden. Je kunt ze bijna aanraken en de ooohhh’s en aaahhhs zijn dan ook niet van de lucht. Daar waren we voor gekomen, daar liggen de ‘jongens’ (zoals de bemanning ze noemt) lekker in het zonnetje uit te rusten. Klein en wat groter, grijs of wat bruiner, maar allemaal even schattig. Je moet een beetje stil zijn, om ze niet teveel te storen, maar verder mag je foto’s maken zoveel je maar wil en gluren, want een beetje een voyeur voel je je wel. De boot vaart langzaam heen en weer en na een kwartiertje heeft iedereen genoeg gezien. Met een brede smile op het gezicht gaan we terug. Het allerbeste maken die beesten in je wakker. En wat een schurken die ze doodknuppelen. Iedereen is het erover eens: Zeehonden kijken schept een band.

Schelpenstrand

Midden op het wad legt de boot nog even aan bij een schelpenstrandje. Een loopplank wordt neergelaten en als je dan nog een paar passen loopt liggen er duizenden schelpen maar ook oesters voor het oprapen. Een leuk souveniertje voor thuis en een herinnering aan een mooie dag.

7c3mszien0306wadden2

Op de terugweg varen we langs Ameland en zien de dorpjes, de vuurtoren, een strandhuisje en heel veel wadlopers. Alles ademt weidsheid en ruimte, hoezo Nederland vol? Aan boord is er koffie met gebak en dan gaat het weer richting Holwerd. Na een uurtje komen we daar aan. Het is half 5. De tijd vliegt, als het leven goed is. Zo’n dag zou veel langer mogen duren.

Ogen vallen dicht

Uitgezwaaid door de bemanning, hijsen we onszelf en degenen die dat niet op eigen gelegenheid kunnen in de bus. De terugreis gaat via de Afsluitdijk. En dan slaat de vermoeidheid toe: menig oog valt dicht. Het is rustig op de weg en na een paar uur rijdt de chauffeur Amsterdam binnen. Daar staan de bussen van het speciale vervoer al klaar. Een hand, een groet, een bedankje over en weer en ieder gaat zijns weegs, moe maar voldaan.
Benieuwd wat we volgend jaar gaan doen. De andere kant op? Misschien een terrasje pikken op het Vrijthof in Maastricht? Het is een idee.

Voor meer informatie over de waddentochten:

www.waddentravel.com en www.robbenboot.nl
tel: 0519/542166; fax 0519543141
e-mail: waddentravel@home.nl
Hans Jochemstraat 3-5; 9163 JJ Nes Ameland

MSzien, jaargang 2006, nr. 3 – Rubriek: Dagelijks Leven