Living our dream 3

Van Alaska naar Tierra del Fuego

‘Later is te laat’. Dat is het positieve dat de diagnose MS mij dertien jaar geleden gebracht heeft. Als je dingen wilt doen, moet je het nú doen en niet wachten tot je ooit een keer met pensioen gaat. Vandaar deze reis. Mijn vriend Chris en ik rijden sinds eind juli op twee motorfietsen van Anchorage, Alaska, naar Tierra del Fuego, het zuidelijkste puntje van het Zuid-Amerikaanse continent. We hopen daar in januari 2013 aan te komen. Een hele uitdaging als je je MS en je medicijnen met je meesjouwt.

Door: Marjolein van Woerkom

346mszien0207jongemeiden2cartoonDe thermosflessen in mijn zijtas klepperen mee op de maat van de gaten en hobbels in de weg. De zonnestralen lijken dwars door onze motorpakken heen te branden, maar me druk maken over de kwaliteit van de Copaxonespuiten in de gekoelde thermosflessen hoeft niet meer. Ze zijn op, sinds 28 december. Toen ik twee dozen aanschafte in Arizona, net voor de grens met Mexico, wist ik dat ik het niet zou halen. Ik kwam een maand tekort, maar een derde doos zat er niet in: onbetaalbaar voor mij (zie MSZien 2012-4).

Ik heb het nog met twee weken weten te rekken, door niet zeven maar zes dagen in de week te spuiten. Maar nu zijn ze dus echt op. Copaxone bestellen in Argentinië zit er niet in. De regering heeft hier de import van buitenlandse goederen zo sterk belast, dat zelfs een Argentijnse BMW-dealer niet meer kan doen dan olie verversen omdat hij de standaardonderdelen voor een kleine motorbeurt niet heeft. Argentinië wil dat het land zelf gaat produceren, maar de industrie is er (nog) niet klaar voor.

Ver-van-mijn-bedshow

Dat mijn medicijnen op zijn heeft als voordeel dat ik niet meer elke avond op zoek moet naar koud water of een koelkast, dat mijn tas een paar kilo lichter is en dat mijn MS weer een ver-van-mijn-bed-show is geworden.
Soms tintelt mijn hand. Soms begint mijn voet tijdens een wandeling te klappen. Af en toe kom ik mijn spuittas tegen in de waterdichte zak met kleding. ‘O ja, ik ben op reis met MS’ denk ik dan.

Reizen doet me goed. Mijn MS-moeheid is in geen velden of wegen te bekennen. Eenmaal weer thuis zal dat anders zijn. Werk, sociale verplichtingen en andere verantwoordelijkheden leggen zo’n druk op me, dat die moeheid weer toeslaat. Maar dan heb ik mijn medicijnen weer. Nu maak ik me dus niet zo druk en geniet van de tijd dat ik het zonder doe.

Pech

Want ja, eigenlijk zouden we al weer thuis zijn. Onze vlucht stond 28 januari geboekt, maar zoals vaak op een reis, het liep even anders. We kregen pech in Chile Chico in Chili, een klein dorpje onderaan de Carretera Austral, langs de grens met Argentinië.
De kruiskoppeling in de cardanas van Chris’ motor begaf het. De lokale mechanic verwees ons eerst nog leuk door naar een ferreteria (handel- en ijzerzaak) om de hoek: ‘kruiskoppelingen hebben ze daar zeker’. Die hadden ze ook, maar niet een die op onze twintig jaar oude BMW-motor paste.

Telefoontje naar de dichtstbijzijnde grote plaats, naar een grotere motorzaak verderop en naar een nog grotere motorzaak in de hoofdstad Santiago, maar nergens was een kruiskoppeling te vinden. We moesten overstag. De enige optie was het onderdeel in Nederland te bestellen en te wachten. Volgens de verstuurder zou het negen dagen duren.

130303-mszien1-living-dream-2

Paradijs?

Nu is Chile Chico niet een heel verkeerd plaatsje om vast te zitten. Het ligt aan het op-een-na-grootste meer van Zuid-Amerika. Nationaal Park Jeinimeni ligt om de hoek. Het kersen- en rodeofestival stond die maand op de kalender. Het was volop zomer, dus elke dag mooi weer. We hadden onze tent opgezet op een camping bij een enorm gastvrije familie. We plukten fruit van de bomen, werden uitgenodigd voor een authentieke Patagonische barbecue en konden uitslapen zoveel we wilden.

Dat was leuk voor een week, maar na een tijdje gaat ook het paradijs vervelen. Zeker toen we erachter kwamen dat het pakketje uit Nederland nog helemaal niet in Chili was gearriveerd. Volgens de Chileense post kon het nog wel tweeënhalve week gaan duren, want de douane zou sowieso voor flink wat oponthoud zorgen.

Carlos

We waren uit het veld geslagen, want we wilden verder met onze reis! Het was maar drie dagen rijden naar ons einddoel Ushuaia, we waren zo dichtbij! Gelukkig was Chris’ werkgever coulant: Chris mocht een maand later terugkomen dan gepland. Nu alleen nog een werkende cardanas. In Argentinië hadden we Carlos ontmoet: motorrijder, BMW-fanaat én mechanic die zijn garage had omgebouwd tot een heuse werkplaats. We belden hem. Hij had geen kruiskoppeling, maar nog wel een 130303-mszien1-living-dream-1tweedehands cardanas liggen. Ook goed.

We lieten hem de cardanas opsturen naar Los Antiguos, het plaatsje aan de andere kant van de grens met Chile Chico. Hoewel dat ook nog eens een week duurde, konden we uiteindelijk de cardanas in Los Antiguos ophalen, de as in de motor bouwen en na 24 nachten konden we eindelijk vertrekken!

Vier dagen later waren we in Ushuaia. Hoewel we tijdens de reis nooit zo gefocust waren geweest op dat doel, voelde het nu als een enorme overwinning toen we het zuidelijkste puntje van het continent, Tierra del Fuego, binnenreden. Wow, we hadden alle ontberingen getrotseerd om hier na ruim zes maanden te arriveren. We hebben het gehaald!

Lees meer op onze site: www.gs-adventures.nl [redactie: site bestaat niet (meer)]

MSzien jaargang 12, maart 2013 (1)