Van Alaska naar Tierra del Fuego

‘Later is te laat’. Dat is het positieve dat de diagnose MS mij dertien jaar geleden gebracht heeft. Als je dingen wilt doen, moet je het nú doen en niet wachten tot je ooit een keer met pensioen gaat. Vandaar deze reis. Mijn vriend Chris en ik rijden sinds eind juli op twee motorfietsen van Anchorage, Alaska naar Tierra del Fuego, het zuidelijkste puntje van het Zuid-Amerikaanse continent. We hopen daar in januari 2013 aan te komen. Een hele uitdaging als je je MS en je medicijnen met je meesjouwt.

Door: Marjolein van Woerkom

vakantie-1209140-alaska-highwayZuid-Amerika was altijd al mijn droom: daar wilde ik een keer heen. Een trip van twee maanden naar Oost-Europa en Rusland op de motor overtuigde mijn vriend ervan dat ook het doorkruisen van het Amerikaanse continent mogelijk was. Dus waarom zouden we alleen Zuid-Amerika doen? We konden net zo goed starten in het hoge Noorden en afdalen naar het lage Zuiden. Vorig jaar september zijn we begonnen met plannen en nu is het een feit: We are living our dream.

We hebben onze motoren laten overvliegen naar Anchorage, de hoofdstad van Alaska, en rijden nu bepakt en bezakt door het Amerikaanse land. Terwijl ik dit schrijf zitten we in Canada en genieten met volle teugen. Elke dag maken we wel een ‘wauw!’-moment mee. Dat kan een kudde bizons op de weg zijn die we moeten doorkruisen, maar ook een leuk gesprek met een local. Want dat levert ons tips op voor een place to visit of een road to go, of een boeiend verhaal over het alledaagse leven hier. Dat maakt onze trip extra interessant.

Mijn MS lijkt zich altijd te verstoppen als we op reis zijn; de MS-moeheid waar ik in het normale leven veel last van heb lijkt te zijn verdwenen. Ik ben, net als Chris, moe van een dag rijden. Even een nachtje slapen en we staan weer met volle energie op. Althans ik, hij heeft eerst koffie nodig om wakker te worden.

Qua fysieke gesteldheid mag ik sowieso niet klagen. Mijn sleepbeen uit zich alleen bij lange wandelingen. De motor is daarom een uitermate geschikt vervoermiddel. Je zit erbij en hoeft alleen maar gas te geven.

Toch durf ik het niet aan om een tijd lang zonder medicijnen door het leven te gaan.
Ik heb dat een half jaar geprobeerd vanwege de nare spuitplekken die ik kreeg van de Copaxone, maar mijn MS-klachten verergerden. Ik had gehoopt op Fingolimod, maar mijn verzekeraar vond mijn MS niet erg genoeg om dat te willen vergoeden. Ik zou eerst een heftige schub moeten krijgen, stelden de voorwaarden. Hoe krom kan de sociale verzorgingsstaat in Nederland zijn?!

vakantie-1209140-alaska-copaxNu sjouw ik dus twee thermosflessen vol met spuiten rond, en moet het water regelmatig verversen om de medicijnen koud te houden. Vooralsnog gaat dat goed, maar de dagen en nachten worden warmer naarmate we richting Amerika crossen. De boeren daar zien niet voor niets al hun gewassen verschrompelen door extreme droogte. Hoe zouden mijn medicijnen zich daar houden?

Onderweg zal ik ook nog een keer een tweede portie moeten halen – twee thermosflessen waren niet voldoende om zes maanden spuiten in te herbergen. Uitdagingen dus genoeg op deze trip, maar vooralsnog maak ik me daar niet druk over. We leven bij de dag en bepalen dan pas onze weg. We genieten en maken de reis van ons leven.

Kijk op onze site voor meer over onze belevenissen: www.gs-adventures.nl [redactie: site bestaat niet (meer)]

MSzien jaargang 11, september 2012 (3)