Vanmorgen werd ik wakker en ik miste iets. Moest even nadenken … geblaat… Ik miste het geblaat van schapen die mij iedere morgen met veel kabaal wakker maakten. Vanuit mijn slaapkamerraam keek ik op de weide waar die grote bollen wol hun buik vol aten aan het gras en hun lammetjes lieten spelen. Ik wou dat ik er nog was, daar op het mooie waddeneiland Texel!

In eerste instantie zag ik er erg tegen op om op vakantie te gaan, de lange rit, het onbekende, het geregel. De heenreis duurde wel zes uur, terwijl de routeomschrijving die ik van het net had geplukt maar drie uur aangaf. Pffffff wat een rit als je van die onwillige onderdanen hebt die niet van file rijden houden.

Mijn grootste zorg ging uit naar de ampullen Copaxone die ik zorgvuldig in aluminiumfolie met een koelelement had gewikkeld. Per slot van rekening had ik echt niet op dubbele reistijd gerekend.

Een toevallige (?) ontmoeting met mijn zus in de file bij Den Helder bracht gelukkig uitkomst. Zij had voor het hele clubje van in totaal zeven man waarmee wij deze vakantie doorbrachten, liters ingevroren soep meegenomen om onze hongerige magen te stillen bij aankomst. Mijn Copaxone is dus prima gekoeld gearriveerd dankzij de ijverige kookkunst en een vooruitziende blik van mijn zus.

Ik ben nu eenmaal een eigenwijs typje. Op de veerboot kon ik het dus toch niet laten, samen met de anderen, mijn benen te strekken en op het dek de brutale meeuwen te bewonderen en de zeelucht op te snuiven. Dat ik daarvoor een trap op moest kon me ook al niet tegenhouden ook al duurde het voor mijn gevoel een eeuwigheid eer ik die hindernis genomen had.

De veerboot kun je ook nauwelijks een boot noemen, jeetje wat een autohapper! Het overtochtje duurde maar een kwartiertje, ik bedoel maar! Zonder MS had ik het stukkie kunnen zwemmen, hihihi.

Ik ben niet iemand die van drukke bedoeningen houdt en was dan ook erg blij dat we een stolpboerderijtje in het rustige dorpje Den Hoorn betrokken. Via de Kruisvereniging stond er voor mij al een duwrolstoel klaar in de woning. Wel eentje met grote wielen zodat de rest van de familie mij niet in alle hoekjes en gaatjes hoefde te duwen wanneer ik dat niet zou willen.

En ik hoopte er stilletjes op hem niet vaak nodig te hebben want ik had niet voor niets mijn elo-bike meegenomen en had me van te voren voorgenomen iedere dag te proberen een stukje te fietsen. Nou dat’s gelukt en meer. Het prachtige strand lag op tien minuten fietsen en zonder hulp op eigen kracht en snelheid door de prachtige natuur te fietsen is in één woord geweldig.

Ecomare het natuurmuseum bezocht met de rolstoel, goed toegankelijk. Alleen jammer dat de omschrijving van sommige items zo hoog hingen dat zelfs staande mensen er een nekhernia aan over hielden.
c11vakantietexelSchapen en geiten geknuffeld op de ecologische boerderij de Noordkroon. Als ik heeeeel diep inhaleer snuif ik nu nog de geur van het rumoerige beestenspul op. Voor het eerst een schaap geschoren zien worden, beetje valse schaamte en humor hoor om zo’n beessie in z’n nakie te zien staan.

Zelfs was ik gelukkig in staat om kleine stukken langs het strand te lopen met mijn elleboogstok. Geen strandrolstoelen te zien. Te vroeg in het seizoen waarschijnlijk.

Op garnalenboot de Zeester heb ik zeebenen, garnalen en een heleboel vriendelijkheid gekregen. Ook werd er in de kraamkamer van de zee gevist. Iedereen aan boord kon in een met zeewater gevulde opvangbak griezelen en bewonderend kijken, voelen en horen naar de wondertjes van de zee. Wondertjes zoals jonge krabben, zeesterren, schol, garnalen en zelfs sardientjes. Laat ik nu altijd gemeend hebben dat sardientjes rond Sicilië zwemmen; hihihi

De opgeviste garnalen werden gekookt en uitgedeeld aan de liefhebber. Ze zien en voelen is één ding. Maarr opeten? Bbrrrrrrrr. Helaas voor de visliefhebbers, ik kom niet verder als Kapitein Iglo. Maar we hebben ook zeehonden in hun natuurlijke omgeving zien zwemmen. Een verrekijker heb je daar niet bij nodig.

Dat ik heel veel positieve energie, duizend sproeten en een paar ons bijgekomen huiswaarts ben gegaan, is voor mij het bewijs naar de thuisblijvers, dat het goed toeven was op Texel. Mijn dank gaat uit naar mijn grote kleine zus die deze vakantie voor mij en mijn gezin onvergetelijk heeft gemaakt.

Marja , juni 2002

Gepubliceerd op MSweb: 04-02-2004