Als enthousiast scootmobielgebruiker heb ik in september 2000 een kort bezoek aan Cambridge, Engeland gebracht. Ondanks mijn beperkingen bij het lopen en een te kleine auto om mijn scootmobiel mee te nemen, is de vakantie fantastisch geweest.

Het begon al met de boot van Hoek van Holland naar Harwich. Bij het aanmelden van de auto in de haven gaf ik aan rolstoelgebruiker te zijn en kreeg meteen enkele specifieke aanwijzingen hoe ik het beste aan boord kon gaan. Dat had tot gevolg dat ik door het bootpersoneel naar een speciale parkeerplek werd begeleid, direct naast een lift naar de andere dekken.

In de rolstoel naar boven en daar heb je alle ruimte om gezellig te zitten (honderden luie fauteuils en banken), eten (5 restaurants), rond kijken (muziek, film, casino) en winkelen. De boot is een zeer grote catamaran, die nauwelijks wiebelt en zeer snel vaart, tot ca. 70 km/uur! Je bent in 4 uur aan de overkant, zonder problemen.

In Engeland hebben we een aantal ‘huizen’ met tuinen van de National Trust bezocht. Al bij de eerste was de ontvangst als rolstoelgebruiker zeer vriendelijk en behulpzaam.

308cambridgeReagerend op mijn invalide parkeerkaart – ook in Engeland normaal geaccepteerd – werd uitgebreid gewezen op de speciale parkeergelegenheden en volgde zeer verrassend de vraag of ik geen ‘battericar’ wou gebruiken. Dat bleek een soort scootmobiel te zijn en die kon ik, na bewezen rijvaardigheid, gratis gebruiken om de uitgebreide tuinen te verkennen.

Het zal geen verrassing zijn dat ik na enkele uren overal rondkijken nog wel meer wou (en kon) doen, maar mijn vrouw toe was aan een rustgevende ’teabreak’.

Op de meeste locaties bleek zo een battericar aanwezig te zijn en dat scheelde nogal in het benodigde duwwerk. De klap op de vuurpijl kwam in Cambridge. Na parkeren van de auto in een parkeergarage in het centrum (met de kaart) gingen we met de rolstoel wat rondkijken.

Al snel viel ons het grote aantal rolstoelers, ook elektrische, op en op de vraag hoe dat kwam was het antwoord dat je in de parkeergarage een (elektrische) rolstoel kon lenen. Op de 5e verdieping vonden we een kantoor, ingericht door de gemeente Cambridge en bemenst door vrijwilligers.

Daar had ik de keuze had uit meer dan 15 scootmobielen en nog andere rolstoelen. Je kon ze gratis voor een dag lenen. Geen borgsom of huur, alleen wilden ze wel weten wie je was (voor de verzekering).

Vele bezienswaardigheden in Cambridge toen bezocht, waarbij het opviel dat ze scootmobiel toegankelijk waren en de mensen zeer behulpzaam waren om het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken voor een rolstoeler. Speciale ingangen gingen open en trappen werden veranderd in oprijbanen.

’s Avonds de scooter weer teruggebracht en toen bleek de service nog verder te gaan. Je kon hem ook van te voren reserveren, eventueel telefonisch, en dan zorgden de vrijwilligers er voor dat de scooter ’s morgens klaar stond bij je speciale parkeerplaats, zodat je zo van de auto op de scooter kon plaats nemen. En ’s avonds kon je hem achterlaten op die plaats, zij haalden hem weer op. Uiteraard was ook het parkeren gratis.

Alles was onderdeel van een project “Shopmobility’ geheten, dat mensen met een beperkte mobiliteit aan een mogelijkheid helpt om toch normaal te kunnen winkelen en door de stad te bewegen. In Cambridge bleken twee centra te zijn waar je dezelfde mogelijkheden had.

Meer informatie is hier te vinden op Internet, maar het schema zou ook actief zijn in meerdere steden in Engeland. Wij zullen er nog vaker gebruik van maken.

Bron, mei 2001

Gepubliceerd op MSweb: 04-02-2004