Blog Marijn

Captain Cane and Brace Boy, het comedy-duo waar ik deel van uitmaak, ging dit jaar weer naar Edinburgh om een show te spelen. Twee comedians met een beperking in Edinburgh, maar hoe toegankelijk is de stad eigenlijk?

opgestoken duimEdinburgh is een mooie stad. Denk levensecht Harry Potter-decor. Maar het ligt in Schotland en dat heeft een nogal, om met mijn moeder te spreken, ‘glooiend’ landschap. Ook in de stad zelf zijn de hoogteverschillen goed te merken. Ik was voor de show al aangewezen op mijn rolstoel, maar ook in de stad bleek een rolstoel bepaald geen overbodige luxe met wankelende benen.

Na terugkomst kreeg ik de vraag of en, zo ja, hoe Edinburgh toegankelijk is voor mensen met fysieke beperking. Een terechte vraag met het voorgaande in gedachten. Het antwoord is ‘ja’ en ‘nee’. Een overduidelijke ‘nee’ op het vlak van ligging en terrein, maar een overduidelijke ‘ja’ op het vlak van aanpassingen en hulpvaardigheid van de Schotten zelf.

Misschien komt het wel door het ruige landschap waarop de stad gebouwd is dat de Edinburghers heel bewust alles toegankelijk hebben gemaakt voor mindervaliden. Er zijn liften en ramps voor mensen in een rolstoel (zelfs om de bus in te komen, zonder gezeur van de chauffeur). Ouderen en mensen die minder goed ter been zijn worden overal en altijd een zitplek aangeboden. Mensen maken er in de bus bijna ruzie om wie als eerste zijn of haar plek afstaat! Hoe anders is dat hier.

Tijdens het festival wilden Sem (Brace Boy) en ik naar een ontmoeting met de pers om onze show te promoten. Het moet gezegd, wij waren niet de enigen. Wat heet, de rij stond niet eens meer voor het gebouw zelf, maar tot om de hoek aan de overkant van de straat.

Wij zagen onze kans al aan onze neus voorbij gaan. Tot er een dame naar ons toekomt die vraagt of wij in de rij staan. Blijkbaar veronderstelt een rolstoel dat je hulp nodig hebt, maar in dit geval maakten wij met liefde gebruik van de behulpzaamheid. Et voilá, we werden zonder problemen naar binnen gereden en vooraan gezet bij alle media die wij wilden spreken. En niemand – NIEMAND – vond dat een probleem. Zo kan het dus ook.

In Schotland zien mensen het als heel normaal om andere mensen behulpzaam te zijn als dat nodig is. Nu kun je zeggen dat het maar een specifiek deeltje van Schotland was in een specifieke tijdsperiode.

Toch vond ik het een zeer aangename afwisseling met het vooral individualistische Nederland, of meer specifiek Amsterdam. En daarbij: de temperaturen waren een stuk aangenamer dan in Nederland. Al de eerste week zei ik hardop dat ik wel naar Schotland wilde verhuizen. Jammer dat het volgend jaar niet meer bij Europa hoort.

Marijn

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *