Blog Marijn

Een goede vriend van mij probeert mij af en toe te troosten met de uitspraak ‘het is wat het is’. Deze woorden hebben op mij alleen het tegenovergestelde effect.

trap in steile wegLeven met MS is niet makkelijk, dat zal niemand ontkennen. Het leidt tot frustratie en verdriet en dus is het fijn als er mensen zijn waarbij je dat leed kwijt kan. Mensen die begrip hebben voor de situatie en met je meedenken. Mensen die je aanvoelen en weten als het wat minder lekker gaat. Gelukkig heb ik die. Een van die mensen gebruikt alleen vaak de uitspraak ‘het is wat het is’ en hoewel ik daar weinig tegenin kan brengen, maakt juist deze combinatie van woorden mij opstandig. Want hoezo? En waarom?

Als we met een taalkundige blik naar de uitspraak kijken, valt er meteen iets op. De zin ‘zegt’ niets. Het onderwerp van de zin is een onbekende ‘het’, waarvan we uit mogen gaan dat het verwijst naar de situatie op het moment. Ongeveer hetzelfde als in de vraag ‘Hoe is het?’. Laten we voor het gemak daar maar vanuit gaan.

Blijkbaar is er iets met die ‘het’, want die ‘is’ iets. En ik wil dan graag weten wat. Gelukkig volgt die informatie snel: ‘wat het is’. ‘Het’ wordt dus gedefinieerd met zichzelf. Dit vertelt mij echter niets nieuws. Het geeft geen reden of verklaring voor ‘het’. Alleen een beschrijving die, op zijn zachtst gezegd, maar weinig nieuwe informatie verschaft. Het is een zogeheten ‘tautologie’ (verwant aan het pleonasme).

Maar goed, ik begrijp de bedoeling van de uitspraak: je kan weinig doen aan de situatie zoals die is. En ik voel er ook een onderliggende ‘het geeft niet, maak je geen zorgen’ in, al is die niet expliciet verwoord. Tegelijkertijd zegt het ook, onbedoeld, dat alles wat hiervoor gedaan is of heeft plaatsgevonden heeft geleid tot deze situatie. Ik voel mij hierdoor deels verantwoordelijk voor de situatie. Alsof ik (mede) de schuld draag voor hoe het nu is. Lekker troostende woorden.

En het wordt nog erger! Ik draag niet graag de schuld van iets, dus ik wil er iets aan doen, zodat ik het in de toekomst kan voorkomen. Maar in de uitspraak zit niets waaruit ik af kan leiden wat de situatie heeft veroorzaakt. Dat betekent weer dat ik in het duister tast over wat ik kan veranderen zodat de situatie mee verandert. Maar dat kan dus niet! Ik heb me maar neer te leggen bij de status quo die is zoals hij is, los of ik dat nu wil of niet. Dan heb ik het nog niet eens over het feit of dat ook daadwerkelijk kan, maar dan draaf ik wel erg door. Misschien moet ik goedbedoelde woorden gewoon nemen zoals ze zijn en ze niet nodeloos kapot analyseren.

Marijn

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 5 reacties

  1. Het is wat het is… geeft mij geruststelling. Ik kan proberen om er anders tegenaan te kijken, maar dat heeft geen zin. Ik berust in het feit dat ìk en ànderen er (nog) niets tegen kunnen doen. Hoeveel je ook probeert.

  2. Kapot analyseren kost inderdaad ook tijd en daarmee lek je jouw broodnodige energie naar een doelloze leegte voortkomend uit onmacht van een ander met goede bedoelingen. Ik laat dit soort uitspraken zijn en heb compassie voor de aardige bedoelingen. Weet niet of dit resoneert, maar het komt zo bij me op als ik dit lees.

  3. Ik begrijp je frustratie, ook al is die heel goed bedoelt. Ik ben er ook heel gevoelig voor.
    Lig ik op apegapen, boodschapje om de hoek en bang, hoe kom ik terug?
    pijn door spasme.
    Dat kan mij zomaar overvallen, voelt vanbinnen ook naar, net zoiets als bergziekte of hongerklop op de fiets.
    Ik kan dan geen enkele prikkels meer aan alleen jongens laat mij met rust.
    Komt laatst een goede vriend langs en zegt: zo is het leven!
    Ik snap dat hij in een hele andere modus zit met leuke plannetjes, ik voel mij dan zo naar en niet begrepen.
    Het is zo moeilijk om dat duidelijk te maken aan een ander, vaak weet ikzelf niet wat me overkomt.
    Voor mij voelt dit ook als pijnlijk.
    Ik heb een vriend met een ander ernstig probleem hij heeft tegen familie en vrienden gezegd ik kan alleen met je omgaan als jij deze en deze info leest over waar ik mee moet worstelen.
    Als ik me niet zo naar had gevoeld had mijn oude vriend een draai om zijn oren gekregen voor zijn totale niets zegende reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *