MS in tijden van corona

We zijn nog steeds niet van het coronavirus verlost. Er zijn inmiddels wel veel vaccinaties gezet maar de besmettingen en beperkingen zijn er nog. Momenteel moeten we her en der ons ‘corona-paspoort’ laten zien. Onze vaste columnisten Marja Morskieft en Mariëtte van Amerongen gaan dus nog even door met hun coronadialogen. Dit is aflevering 12.

Ha Mariëtte,
Marja MorskieftHet is inmiddels eind augustus en ik hoop voor je dat je ergens de grens bent overgestoken naar een zonnig vakantieland! Daar was je dus wel aan toe, na de ‘make-over’ van MSweb. Over je lichamelijke en geestelijke grenzen gaan- grillig als ze zijn bij MS- en vervolgens de grens over om daarvan te herstellen. Voortaan eerder stoppen: dat zeg ik ook voortdurend tegen mezelf. Hartstikke moeilijk als je ambitieniveau hoog ligt, Je anderen niet in de steek wilt laten, of als er gewoon téveel klussen liggen die af moeten.Het laatste was bij mij het geval (de hop, de hop!) en ik betaal nu de prijs in de vorm van een kramp in de linkerzijde van mijn romp, een benauwd en beklemd gevoel. Zal de MS-hug wel wezen. Soms vervloek ik die grenzen, want het is nog niet af, natuurlijk.

Gelukkig heb ik het vaccinatieverhaal nu achter de rug. Het was bijzonder stressvol. De eerste AZ-prik kreeg ik in een sporthal, georganiseerd door het huisartsenteam in de wijk. Ik kon er met de scootmobiel niet naar binnen waardoor ik meteen chagrijnig was: welke zorgverlener verzint het om een ontoegankelijke priklocatie te regelen voor 60-64 jarigen?

Nu ja, ik kan gelukkig nog lopen en liet me na wat gemopper prikken. De dienstdoende huisarts begeleidde me naar mijn buiten geparkeerde scoot, voor de zekerheid, en dat was nodig ook want binnen een kwartier kon ik bijna niet meer lopen. Angstaanjagend, want je weet niet hoelang die bijwerking aanhoudt. De volgende dag deden de benen het weer en kwam de koorts op. De vijfde dag stond ik echter topfit op! Ik denk dat vier dagen niks doen me echt goed hadden gedaan.

De tweede prik werd onverwacht een Pfizer. Toen bekend werd dat ik de AZ kon ‘inruilen’ heb ik geen moment geaarzeld, ik ben overgelopen. En ik kon meteen terecht! In het NEC stadion, daar was ik nog nooit geweest en daar kom ik ook nooit meer, beloofd. Maar wat een behandeling daar! Een extra gesprek met een arts, begeleiding door een EHBO-er(ben ik zelf ook) Ik voelde me voor even een voetbalVIP. Ik had tenminste op één bijwerking gerekend, maar nee, er gebeurde niets, waardoor ik me weer zorgen ging maken of ik geen placebo had gekregen. Die schijnen trouwens soms ook te werken, maar vast niet bij corona . Het voelde desondanks als een cadeau.

Nu ben ik beschermd, voorzover dat mogelijk is, maar ik blijf nog steeds voorzichtig en ben de enige in de apotheek met een mondkapje op. En vakantie nog maar even niet. Eerst de inhaalbezoeken aan mijn zorgverleners. Vrienden buiten zien.

Een MRI! Dat is voor mij echt lang geleden. Niet prettig inderdaad, ik word al benauwd in een lift. Maar omdat ik geen MS-remmende medicatie gebruik, zie ik de noodzaak niet voor een verse MRI. Mijn neuroloog legt zich hierbij neer. “Aan deze mevrouw niets meer doen” staat in mijn dossier.

Je vroeg of ik iets had om naar uit te kijken. Nou en of! Onze familie breidt zich almaar uit, weer een kleinkindje staat op het punt zijn of haar toetje te laten zien aan de wereld. Dat betekent ook voor de grootouders extra drukte: beren breien, de andere kleintjes opvangen. Wakker liggen van de klimaatveranderingen en de leefbaarheid op aarde voor de komende generaties.

Het is voor mij de belangrijkste gebeurtenis van dit jaar.

Naast natuurlijk de ‘extraordinaire’ loopprestaties van Siffan Hassan. Ik ben helemaal geen sportkijker maar naar haar bovenmenselijke prestatie heb ik met een brok in mijn keel gekeken. Ze vloog! Ik kan me nog herinneren hoe het was, echt hard lopen. Ik keek er met lichte heimwee naar.

Kom uitgerust terug!

En tot een volgende keer.

Lieve groeten, Marja

 

Hoi Marja,

Excuses dat mijn antwoord zo lang op zich heeft laten wachten! Ik was al een heel eind op weg met m’n antwoord, maar toen doken er problemen op met de PC en nu is het hele zaakje verdwenen. Dus begin ik met een bezwaard gemoed aan de tweede ronde.

Bezwaard, want inmiddels is het al weer oktober! Is jouw kleinkind al geboren? Schiet het op met je breiwerkjes? Ik hoop van harte dat alles is goed gegaan. Altijd een wonder van techniek, zo’n kleintje.

Je vroeg naar mijn vakantie en of ik een beetje uitgerust terug ben gekomen. Het lijkt allemaal wel heel lang geleden, maar ja, ik heb een goede vakantie gehad. Uitgerust keer ik nooit terug, maar wel met frisse moed om weer dingen op te pakken. Ik behoor tot die rare groep mensen die moeten bijkomen van hun vakantie haha. Toen ik nog werkte vonden sommige collega’s dat heel bizar. En dat kan ik me ook wel voorstellen.

Nu ben ik bezig om mijn conditie en spiermassa weer een beetje op peil te krijgen. Na al dat computerwerk en een vakantie was ik lichamelijk er niet op vooruit gegaan, om het maar mild uit te drukken. Verder ben ik me aan het heroriënteren op hoe ik mijn grenzen beter kan bewaken. Wat je aan het begin van je brief hierover zei is maar al te waar.

Raar eigenlijk dat andere zaken belangrijker worden dan je eigen gezondheid. Mijn moedertje zei vroeger al tegen me, toen ik nog kleine Marjetje was: “Jij hebt een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel”. En dat is waar. Verder ben ik een bijtertje. Dus ik trek me dingen aan en laat ze ook niet meer los. Klinkt positief, maar er zitten ook enorme haken en ogen aan.

Wat een verhaal nou weer over die vaccinatie! Hoe kunnen ze nou gaan prikken in een niet rolstoeltoegankelijke locatie. Wat een knurften! En wat heftig dat je na een kwartier niet meer kon lopen! Ikzelf had ook veel last van de eerste Astra-prik. De tweede viel mee, maar als ik voor Phizer had kunnen kiezen had ik het ook gedaan.

Tja, corona. Ik word er zo onderhand een beetje flauw van. Ik zal de enige niet zijn. We moeten ermee leren leven, net als met de griep. Het verbaast me niet dat de vaccins na verloop van tijd minder goed gaan werken. Dat is met de griepprik ook zo. En het virus muteert natuurlijk, net als de griep. We zullen er immuniteit voor moeten opbouwen. Dat betekent ook dat we het een keertje moeten krijgen. In afgezwakte vorm hopelijk, door het vaccin.

Ik ben wel blij dat we met de coronapas weer wat vrijer zijn geworden. En hoewel ik inmiddels dat tefalhoofd van Rutte niet meer kan zien (en wat een blamage dat we weer hetzelfde kabinet krijgen als dat naar huis is gestuurd) heb ik er voldoende vertrouwen in dat de vaccins deugen en dat de coronapas niet repressief wordt gebruikt.

Verder mag er wat mij betreft snel worden begonnen met een evaluatie van de corona-aanpak. Ik heb heel lang best begrip gehad voor de beslissingen die genomen werden. Temeer omdat deze situatie nieuw was en onverwacht. Het leek een beetje trial and error. Best begrijpelijk. Maar sommige beslissingen….

Tja, we gaan het zien deze winter. Ik spreek al weer mensen die verkouden zijn! Een mirakel!

Op 5 november aanstaande ga ik braaf de griepprik halen. En als ik in aanmerking kom voor een boosterprik haal ik die ook. Verder voorzichtig aan. Misschien knuffelen en handen schudden nog even niet doen. Hoewel ik merk dat ik daartoe wel weer de neiging heb.

Zou ik het dan – braaf en verantwoordelijk als ik ben – toch vertikken me te conformeren aan ‘het nieuwe normaal’? Ook het bijtertje in me laat met liefde alle maatregelen los. Hmmm, sorry mam…

Tot zover!

Hoor graag weer van je!

Mariëtte

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *