MS in tijden van corona

Nederland en de rest van de wereld is nog steeds niet van het coronavirus verlost. Er zijn inmiddels heel wat vaccinaties gezet maar er blijft ook nog een hoop onzeker met nieuwe corona-varianten. Onze vaste columnisten Marja Morskieft en Mariëtte van Amerongen gaan dus nog even door met hun coronadialogen. Dit is aflevering 11.

Ha Mariëtte,
Marja MorskieftOp een mooie dag zit ik in de zon. Voor het eerst in weken klettert de hagel niet tegen de ramen. Mijn stadstuintje lijkt wel een oerwoud, het is een groeizaam weertje. Ik weet nu al dat ik het verlies van de woekerende hop, met het energieniveau van een MS-er.Hoe mijn quarantaine beviel? Nou gewoon, zo leef ik al heel lang: ommetje in de tuin, boeken, fluit, tv, online contact met vrienden en kleinkindjes. Ik had de afgelopen jaren twee keer een eng oogvirus waarmee ik veertien dagen in quarantaine moest. De fles ontsmettingsalcohol stond nog op de kast.De angst dat ik of mijn naasten op een ochtend tóch doodziek en benauwd wakker zouden worden, was het zwaarst. Gelukkig is dit niet gebeurd, maar door die toestand ben ik me weer erg bewust van hoe geniepig het Covid-virus kan toeslaan.
En wat was ik ontevreden over de vaccinatievoortgang! In de week waarin gezonde vijftigers werden opgeroepen voor een prik, was ik nog steeds niet gevaccineerd. (zestiger én een afweersysteemaandoening) Mijn gehele vriendenkring-veelal gezond- heeft haar/zijn eerste vaccinatie al gehad.  Ik bleef nog steeds onbeschermd. Want ik ben te oud om kwetsbaar te zijn, zoiets is de logica. Was ik ónder de zestig, dan was ik als kwetsbaar aangemeld bij de GGD door de huisarts en had ik mijn eerste vaccinatie al lang en breed gehad.
Omdat iedereen in mijn omgeving me appte: “Ongelóóófelijk dat jij nog niet gevaccineerd bent!” heb ik er een belronde aan besteed. Naar de huisarts: “Ben ik wel in beeld? Kunt u mij als kwetsbaar bij de GGD aanmelden”? Antwoord: “Nee, dat mag niet van het RIVM en wij geven eerst de 63- en 64 jarigen hun tweede prik. Daarna komt uw jaarlaag.” Dat is volgens mij geen RIVM-beleid, maar ja…niet voor iedereen zo makkelijk te volgen blijkbaar.Naar de neuroloog: “Wilt u mij aub enz.?” Antwoord: “Neen, dat doen wij niet”. Verbinding verbroken. Echt waar! Jofele, empathische zorgverleners heb ik. Nu begrijp ik ineens waarom verschillende kennissen met MS toch liever naar de randstad gaan voor hun MS-zorg.
Ik speurde elke middag tevergeefs de website www.prullebakvaccin.nl af. Tot ik eindelijk de oproep kreeg. Met de vervolgvaccinatie pas in september, serieus. Ja, ik weet wel dat de man met de geborduurde schoenen zojuist heeft verklaard dat dat eerder kan en mag maar ik vrees dat de huisartsengroep in dit stadsdeel besluit eerst alle tieners in te enten. Of alle kabouters.
Ik was hierdoor soms somber gestemd. En teleurgesteld: hoe serieus nemen mijn zorgverleners mijn gezondheid? Voel ik me nog veilig bij hen? Op dit moment niet. In plaats van voorrang krijg ik na-rang.
Genoeg geklaagd.Wat een survivaller ben je, dat je zo’n kampeerverblijf in de ijskou aandurft! Ik kan al nauwelijks meer logeren in een huis zonder aangepast sanitair, met een steile trap en een hard matras! Na drie dagen kan ik alleen nog maar op bed liggen. Maar jij gaat het avontuur gewoon aan! Op een buitenwc! Petje af.Ik snak ook naar een vakantie-uitje. Naar de Wadden, naar een etentje met vrienden. Naar een minifamiliefeestje waarbij ik niet, zoals afgelopen weekend, in mijn eentje boven moet zitten. Omdat ik de enige niet-gevaccineerde ben. Naar mooi weer waardoor buitenafspraken weer mogelijk worden.Wat een verdrietig verhaal, het uitstrooien van je moeder uit een hagelslagpak. Kun je niet eens stiekem teruggaan en akeleien zaaien? Digitalis? Dan bloeien er volgend jaar veel wilde bloemen. Ik vind dat troostrijk: bloemen op een graf. Het trekt bijen, hommels, vlinders; de bloemen bloeien, verdorren, vergaan en zaaien zich uit. Zo heb je toch een idee van ‘de kringloop van het leven.’

Vlecht is niet bewaard nee, rossige haren zijn niet in trek. Door dat gezonde leven van mij zit er al bijna weer een. Of komt het doordat ik steeds in de serre zit, in de zon, een boekje te lezen?
Dat ga ik nu weer doen. Geduld…
Lieve groeten, Marja

 

Hoi Marja,
Het heeft weer even geduurd, maar eindelijk heb ik de rust om even terug te schrijven. Ik kan me voorstellen dat het vaccinatiegebeuren je de nodige frustratie oplevert. En het woord “jaarlaag”: nog nooit van gehoord! Stiekem heb ik wel genoten van hoe je één en ander beschrijft. Ik zie het zo voor me! De kabouters bij ons zijn trouwens al lang gevaccineerd…Op vakantie - coronadialogenWij hebben inmiddels twee prikken gehad, dus we mogen vol trots met onze QR-code de grens over. Maar ja, Astra-Zeneca beschermt niet optimaal tegen de delta-variant, dus voorzichtigheid blijft geboden. Al moet ik zeggen dat ik niet meer zo alert ben.Na de ijskoude ervaring in Giethoorn hebben we inmiddels ruim twee weken in Frankrijk in de zon gekampeerd. Dat was nodig ook!Mijn lief en ik zijn, samen met de redactie, hard aan het werk geweest om de vernieuwde MSweb online te krijgen. Het is mij toen wel heel duidelijk geworden waarom ik voor werk ben afgekeurd. Zeer leerzaam traject geweest. Conclusie: nooit weer!Op het eind zat ik dusdanig in de gordijnen dat ik met iedereen ruzie schopte. Nou ja, enkele uitzonderingen daargelaten. Maar ook niet zo’n beetje: ik heb mensen gestalked, uitgescholden en afgesnauwd. Zelfs mijn lief ontkwam er niet aan. Het is natuurlijk mijn eigen sukkelige schuld: ik heb mijn grenzen steeds verder opgerekt en steeds zei mij MS-hoofd ‘Kap ermee!’. Maar ja, niet luisteren, hè? Toen zijn we op vakantie gegaan.Het duurde nog wel een dag of tien voordat we elkaar niet meer in de haren vlogen, maar vijf boeken en een paar flessen wijn later kwamen we weer een beetje bij de mensen. Nu is het vaarwater weer rustiger en heb ik zelfs weer energie om in de tuin onkruid te gaan trekken. Wij hebben geen hop, maar weer ander woekeraars. En als ik klaar ben in de tuin kan ik me uitleven in het gemeenteperkje, want we wonen naast een bermuda driehoekperkje: volkomen uit het zicht bij de instanties. Interessant voor biologen, maar minder voor brave burgers.

Ik hoop dat AZ-prik is meegevallen? Wij hebben nog geprobeerd een Pfizer te ritselen, maar die poging is jammerlijk mislukt. Onze jaarlaag (LOL) werd opgeroepen en mijn lief maakte braaf afspraken voor ons allebei. Eentje voor en eentje na de vakantie. Hij als eerste naar de GGD-tent. Hij had zich nog zo voorgenomen om de boel te belazeren, maar ja, te eerlijk hè? De prikkers en artsen gaven hem groot gelijk: een Pfizerprik zou zeker toegevoegde waarde hebben tegen de deltavariant. Maar regels zijn regels, dus hij kreeg hem niet. Ik heb het toen maar niet meer geprobeerd. Ik heb geen pokerface en jokken kan ik heel moeilijk.

Na de vakantie heeft hij weer een poging gedaan. Maar toen ging het natuurlijk weer niet door, want ze konden in het systeem niet zien dat hij een eerste prik had gehad. Nooit kloppen de systemen van die gasten, nu natuurlijk wel… Tja, truc mislukt.

De donderdag na de vakantie moest ik weer in een MRI-scanner kruipen. Mijn laatste was van 2018, dus het werd wel weer eens tijd. Ik probeer het steeds voor me uit te schuiven, want ik ben lichtelijk claustrofobisch. Mijn neuroloog snapt dat wel, maar was nu onverbiddelijk. Ikzelf was trouwens ook wel benieuwd welke ravage ik zou aantreffen na al die drukte.

Mijn lief mocht mee, ondanks de corona. Daar ben ik altijd blij mee. Hij houdt dan braaf mijn voeten vast en we maken oogcontact via het spiegeltje op de hoofdklem. Meestal lig ik een half uur verstijfd van ellende in die bouwput te overleven, maar op de één of andere manier was dat nu niet zo. Het went! Op een gegeven moment maakte de scanner langere tijd een zeer ritmisch geluid, als een soort housedreun. Dus ik begon met m’n voeten van links naar rechts te zwaaien op de maat. Mijn lief, die zich natuurlijk stierlijk zat te vervelen, pakte dat op en begon zo’n soort ‘Walk like an Egyptian’-beweging te maken. Ik kreeg echt een lachstuip. Maar ja, je moet stil blijven liggen, hè. Dat was best penibel, kan ik je zeggen. Uiteindelijk heb ik het allemaal goed doorstaan. De uitslag is goed, dus geen ravage aangetroffen. Pfffff…

Goed, dat was dan weer mijn relaas. In augustus proberen we weer de grens over te komen. En dan echt vakantie vieren! Ik hoop van harte dat jij ook weer dingen hebt om naar uit te kijken!

Liefs,
Mariëtte

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *