Blog Nel

Kerstens belt: “Mevrouw Achterhes, u krijgt een andere rolstoel.” “Hè? Jullie nemen mijn huidige rolstoel toch over? Hij is pas een jaar oud.” Het blijkt dat Kerstens mijn huidige rolstoel kan overkopen van Welzorg, maar tegen een te hoge prijs. Ze hebben er zelf nog wel één staan voor mij, dat is veel goedkoper. Oh jee, wat zal er nu weer allemaal fout gaan, denk ik meteen. Tenslotte komt vertrouwen te voet, maar vertrekt te paard.

kampvuurDe adviseur verschijnt en heeft een tweedehands Permobil-rolstoel mee en die is bijna helemaal goed! Op een paar kleine dingetjes na. De kap over het onderstel is gifgroen. Bijna mooi van lelijkheid. Ik mag daar zomaar een andere kleur voor uitzoeken.

Ik mag er ook tegen betaling extra dingen op zoals een usb-poort of een grotere accu. Sinds een paar maanden is deze mogelijkheid bij hen beschikbaar. Zo klantvriendelijk. Bij Welzorg kon dit allemaal niet. Dit bedrijf is mij al een paar keer meegevallen, dus het vertrouwen nadert weer.

Nog voor de lockdown naar de kapper geweest en nu heb allemaal golfjes in mijn haar. Van mezelf! In mijn natte haar zaten die al eerder, maar na het kammen waren ze weg. Nu niet meer. Er hangt hier nog geen spiegel op mijn hoogte en nu mis ik dat. Ik kan een selfie maken, maar dat is toch niet hetzelfde. Sinds vandaag hangt die spiegel er wel. Ik vind het maar een gek hoofd.

H. en ik zijn niet christelijk. Lang voordat we elkaar leerden kennen, liepen we al rond met de wens om in plaats van het kerstfeest iets anders te vieren. Een soort Lichtfeest. Nu we op deze boerderij wonen, hebben we de ruimte om dit te doen. Het voelt als een nieuw begin. Een stel lieve mensen die we hier hebben leren kennen hebben we uitgenodigd met het verzoek of ze iets willen doen waar ze blij van worden.

In de stal hadden we een ‘kamertje’ versierd met lichtjes. Op de avond zelf was er buiten een vuur, warme chocolademelk en voorzichtig begonnen we met muziek. Daarna zongen we en lazen we aan elkaar voor. Het was een mooi, warm lichtfeest. En ik was totaal verkleumd geraakt, nog uren rillend in bed gelegen. Het was het wel waard, maar volgend jaar ga ik het anders doen.

Tot slot nog een kwartiertje klagen, het kan niet altijd positief eindigen. Al een tijd heb ik last van een spastische slokdarm. Dan krijg ik pijn daarin en het eten gaat er niet meer in of komt zelfs ongebruikt retour. Soms gebeurt het ’s nachts, dan word ik wakker met hevige pijn die een half uur duurt. Is dat een MS-verschijnsel? Niets over gevonden. Er is een remedie: iets (gedeeltelijk?) doorsnijden. Daar wacht ik nog even mee, zo vaak gebeurt het nog niet.

Voor de rest geen nieuws.

Nel

Foto: Peter H via Pixabay

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Nel, wat klinkt jullie lichtfeest gezellig, heel verwarmend 😉 al kan ik me voorstellen dat het in het echt toch wat koel voelde!
    Fijn dat de rolstoel en bijbehorende adviseur zo meevallen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.