Blog Nel

Verhuisd. Wat zal ik ervan zeggen? Op de felicitatiekaartjes staat ‘genieten’ en ‘geluk samen’. Maar ik vind het vreselijk. Het huis is vies en donker. Overal staan dozen, ik kan nergens bij. De paden op het landgoed zijn voor mij ontoegankelijk. Ik vind H. niet leuk. Ik wil terug. Een nachtmerrie. Pijn in mijn buik. Dat hoort niet als je op zo’n prachtige plek terechtkomt. Ik durf het tegen niemand te zeggen.

rolstoel met geldWat ik niet door heb, is dat dit allemaal door de vermoeidheid komt. Na een week knap ik langzaam op. Er zijn wat vrienden en kinderen geweest om te helpen opruimen. Ik heb een paar paadjes gevonden die wel toegankelijk zijn. En ik luister beter naar mijn lichaam en geest. Ik schrijf weer, ook alles wat ik niet durf te zeggen en daarna durf ik het toch te zeggen.

Vanaf dat moment gaat het beter. H. klust dat het een aard heeft. Ze is vrolijk, voelt zich hier gelukkig. Ze kan zich de plek eigen maken door de vele klussen die nodig zijn. Ik niet, althans niet meer op die manier. Mijn manier is het huis mooi maken en mensen opzoeken. Het huis is nu mooi genoeg voorlopig, ik wil het vooral niet te vol en alle verhuisdozen eruit. Mensen heb ik al best veel ontmoet. Verschillende buurvrouwen kwamen langs met elk een bos bloemen, zó leuk!

En ik ben begonnen om de paden toegankelijk te krijgen voor rolstoel en scootmobielen. Samen met een ander stel, hij in scoot, gaan we een plan maken voor de rentmeester. Hij heeft ons uitgenodigd om dat te maken, dus hij lijkt coöperatief. We hebben nu ineens een hele grote tuin waar vijf jaar niet veel aan gedaan is, want de boerderij heeft zo lang leeggestaan. Veel brandnetels, vlier- en braamstruiken. Gelukkig heb we een milieuvriendelijke tuinman gevonden die binnenkort met drie man sterk de overwoekeraars komt weghalen. Dan kan de oorspronkelijke begroeiing weer aangroeien. Hij kon zien dat hier iemand heeft gewoond met groene vingers.

De woonhuislift uit mijn oude huis staat onttakeld in de stal. Een aannemer is langs geweest en hij komt tot een moeilijke conclusie. Volgens hem moet er ingegrepen worden in de oude balkenconstructie en daar rust het dak op, dus beter van niet. En er zitten in een muur wel érg grote scheuren, daar durft hij niets aan te hangen. Hij begroot de klus op €30.000,-. HÈ?! Een dreun in mijn maag, grote teleurstelling. We hadden juist zo’n mooie oplossing voor de lift bedacht waardoor hij niet in de woonkamer uitkomt.

De hele dag loop ik met een kater. ’s Avonds bespreken we het nog even met de aannemer die het huis Zeeland aan het verbouwen is. Hij moet heel hard lachen bij deze prijs. ‘Doe er maar een 0 af! Die jongen heeft het gewoon niet aangedurfd en een bizar hoge prijs genoemd zodat jullie het niet zouden doen’, zegt hij. Wat een heerlijk bericht. Maar wat een gesleur met mijn emoties.

Zo gaat het vaker; je verheugt je op iets, dan gaat het niet door, en dan weer wel. Vorige week nog: de erfpacht. Is fiscaal aftrekbaar, dat hadden we op verschillende plekken gelezen. Ineens zegt iemand van de Natuurschoonwet -want daar moet je je registreren als onderdeel van het Landgoed- dat dat niet zo is. Hartverzakking. Dat scheelt honderden euro’s per maand. Ik ga zoeken, bij de Belastingdienst, want die gaat erover. En ja hoor, wel aftrekbaar. Niet te geloven welke je slechte raad je soms krijgt. Soms ook goede, maar weet van tevoren het verschil maar eens.

Nel

Foto: Maxim Wermuth

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *