Bril

Ik mag een nieuwe bril. Ik moet een nieuwe bril, want het ene glas is bijna matglas, zo veel krassen. We gaan monturen passen. Dat vind ik altijd leuk, om verschillende Nellen te zien. Sommige bevallen, sommige niet. Er zit een bril bij waar H en de opticien heel enthousiast over zijn, maar waar ik nogal van schrik. Hoe kan het dat die blikken zo verschillen van elkaar?

H maakt foto’s van alle brillen en ik stuur ze naar een paar bekenden voor commentaar. Precies hetzelfde! Nou moe.

Blog Nel - nieuwe bril kopenEr zijn dus drie visies:

1. Hoe ik mezelf zie.

2. Hoe ik denk dat anderen mij zien.

3. Hoe anderen zeggen dat ze mij zien.

Ik weet nog dat ik dit bij mezelf ondervond toen ik in een rolstoel terechtkwam. Ik liep tegen mijn zelfbeeld aan, maar vooral tegen het beeld waarvan ik dacht dat anderen het hadden. En dat was niet best. Maar dat bleek heel anders!

Moeder

Mijn moeder is voor het eerst komen logeren in Zeeland.

Ze is met ons meegereden uit de Randstad en zal teruggaan met de trein. Spannend vindt ze dat. Haar auto staat alvast op het station. In ons dorp durft ze nog te rijden, daarbuiten niet.

Als we aankomen, kijkt ze haar ogen uit in ons huisje met de hoogteverschillen en trappetjes. Ze verdwaalt zelfs even. Intussen vrees ik voor haar heupen. Ze klimt en daalt moeizaam en voorzichtig. Als dat maar goed gaat.

Ze gaat mee Dax uitlaten, kan maar een klein stukje, want haar heupen.

We kletsen achter elkaar door, zoeken stambomen uit van de Zeeuwse voorvaderen- en moeders. Ik vind het eigenlijk heel gezellig om haar over de vloer te hebben. Dat had ik niet verwacht. Ik heb best een goede relatie met haar, maar ik heb haar, na mijn kindertijd, nooit meer drie dagen achter elkaar meegemaakt. Ze valt gelukkig niet.

Tot haar vreugde kon ze met ons mee terugrijden, geen moeilijke treinreis.

Het loopt toch anders

De verbouwing komt dichterbij. Het probleem van mijn verblijf is opgelost. In de naastgelegen chique ouderenresidentie bleek het €3000,- per maand te kosten om er te wonen! Dus ik blijf gewoon in ons huisje, wat tegen die tijd een half huisje zal zijn. Het zal kamperen worden, en dat vond ik vroeger al leuk. Met zo weinig mogelijk spullen op stap gaan. Improviseren. Eens ben ik een tentstok vergeten, heb ik gewoon een dikke tak uit het bos op maat gemaakt. Weliswaar geen baanbrekende uitvinding, toch was ik trots op mezelf.

Intussen heeft ons leven vleugels gekregen, want: we gaan verhuizen! Niet het meest logische moment met een verbouwing voor de deur, maar we hebben een prachtige oude (betaalbare) boerderij gevonden met veel grond. Een grote droom van ons allebei. Ons bod is geaccepteerd. Daarmee is het nog niet zeker, maar we hebben goede hoop.

De relatietherapiesessies hebben ons zo goed gedaan dat we dit vol vertrouwen durven te doen.

Nu eerst mijn huis in de Randstad verkopen waar ik al 33 jaar woon (aangepast huis te koop, interesse? Mail de redactie). Ik woon zelfs mijn hele leven al in dit dorp! Dat zal niet zonder tranen gaan.

Dan het Zeelandhuis verbouwen.

Intussen de boerderij bemachtigen.

Daarna, of tussendoor, alle spullen verhuizen, misschien eerst ergens opslaan.

Ik ben een regeltante, maar of dit me zonder brokken gaat lukken? (H zegt ‘ja’)

Nel

Foto: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *