Blog Marianne

Op een zondag trek ik naar het St. Pietersplein voor de zegening door de paus. Ik ben niet katholiek, maar wil het toch wel eens meemaken. Helaas heb ik een mindere dag. Ik moet veel rusten onderweg en kom te laat bij het plein aan: het stroomt net leeg. Wat een mensenmassa!

mensenmassa Vaticaanstad
Foto: Norbert Oriskó via Pixabay

Hier zou ik helemaal niet tussen KUNNEN staan, ik zou een stoel nodig hebben. Bovendien moet er altijd een wc in de buurt zijn. Gaat niet lukken als je je midden in de massa bevindt. Ik bedenk me dat de grote attracties niet meer voor mij zijn en voel daarover zowel rouw als opluchting. Herken je die mix van gevoelens?

Het leven gaat verder in de eeuwige stad waar ik even onderdeel van mag zijn. Ik zoek een paar keer een vriendin op die hier al jaren woont, ga naar de taalschool, maak mijn huiswerk, bezoek een tentoonstelling, ga naar de kapper. En maak in de laatste week een paar aardbevingen mee waar de Romeinen niet koud of warm van worden. Blijkt dat die hier veelvuldig voorkomen. Heb ineens begrip voor de slechte staat van het wegdek.

Wat heeft deze maand me veel geleerd. Ik ben tegen mijn beperkingen aangelopen: de grote attracties zoals het Vaticaan of de Trevi-fontein bezoeken gaat niet meer, te druk en te lang in de rij staan. Ik moet op tijd rust nemen, al verzet ik me daartegen. Soms ben ik gewoon doodmoe. Maar ook heb ik een betere conditie gekregen door het vele lopen. Ik heb ervaren dat studeren gewoon lukt. Nieuwe mensen leren kennen. Heerlijk gegeten. En met de taxichauffeur die me naar het vliegveld brengt, kan ik een gesprekje in het Italiaans voeren. Ciao, alla prossima! Tot ziens, tot de volgende keer.

Marianne

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *