Blog Marianne

Zoals zo vaak lijdt de mens het meest door het lijden dat hij vreest. Spuiten en krukken gaan zonder problemen mee de cabine van het vliegtuig in. De taxichauffeur brengt me, wel hotsend en klotsend, want het wegdek in Rome is verschrikkelijk, tot aan de deur van mijn tijdelijk verblijf.

Italiaanse lesDe lift is antiek, maar werkt uitstekend en het is een prachtig, stankvrij appartement. Vriendelijke eigenaar ook. Bovendien in een goeie buurt waar zijn eigen bejaarde mama ook in het donker gerust haar hondje uitlaat, zo vertelt hij me. Ontroerend hoe Italiaanse mannen zonder schroom heel liefdevol over hun moeder vertellen.

Alleen is mijn energie de volgende dag nul. Toch moet ik de deur uit om eten in huis te halen. ‘Vlakbij’ is een supermarkt. Is wel 500 meter, voor mij die dag heel ver. Moeizaam sleep ik me met krukken en rugzak de straat op, doe de noodzakelijkste boodschappen. Dat lage energieniveau beangstigt me, want als dat zo blijft kan ik beter het eerste vliegtuig terug nemen.

Gelukkig gaat het de volgende ochtend stukken beter. Ik ga naar een taalinstituut om de hoek, voor een intensieve cursus Italiaans voor beginners. Ook dat is weer spannend, want kan ik het eigenlijk wel aan om me iedere dag vier uur lang te concentreren? De lerares toont alle begrip en zegt: ‘Als je te moe wordt ga je gewoon op de bank liggen.’

’s Middags is mijn eerste les. Er zijn acht medestudenten, allemaal stukken jonger. Ze komen van over de hele wereld. Ik geniet van hun gezelschap en kan het goed met ze vinden. In de pauze rennen zij (ik hobbel erachteraan met krukken) naar een bar vlakbij voor een snelle caffè al banco (koffie aan de bar). Het tempo van de les kan ik prima bijhouden. Al met al leer ik niet alleen de taal die ik al mijn hele leven zo mooi vind, maar heb ik ook nog een instant sociaal leven. Keigezellig, zoals we in Brabant zeggen.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *