Eerste blog Marianne

Voorjaar 2016. De onvrede over mijn bestaan begint steeds meer te borrelen. Onze zonen zijn op het hoogtepunt van de puberteit en voeren op school geen bal uit (‘Ja mam, ik ben gewoon niet zo gemotivéérd’. ‘Nou jongen, ga drie maanden in een steengroeve in India werken. Of in een sweatshop in Bangladesh, T-shirts in elkaar stikken. Daarna wil je wél naar school’. Rollende ogen).

RomeEn had ik vroeger een carrière, nu gaat mijn beperkte energie voornamelijk op aan het huishouden. Dat ik haat. Moet ik zo oud worden? Bah. Ik begin steeds meer te fantaseren hoe ik die mannen bij mij thuis lekker in hun sop laat gaarkoken. Mijn nomadische ziel achterna ga.

Maar ja, ik heb een goed huwelijk, en ik hou zielsveel van die pubers. Ineens bedenk ik me dat een reis wel degelijk kan, in goed overleg natuurlijk. De uitkomst: Ik ga de maand oktober naar Rome, alleen.

Een vlucht is zo geboekt en ik vind op internet een heel mooi appartement in een goede buurt van Rome. Ik ben helemaal blij. Maar naarmate de datum van vertrek dichterbij komt, vraag ik me af waarom dit ook alweer een goed idee was. ’s Nachts lig ik te piekeren.

Wat als? Het vliegtuig niet vertrekt? Mijn spuiten en krukken niet mee mogen? De site nep is en het hele appartement niet bestaat? De lift naar de zevende etage niet werkt? Het er ondraaglijk stinkt? De buurt onveilig is voor een vrouw alleen? Ik niet genoeg energie heb om de dag door te komen?

Wordt vervolgd…

Marianne

Foto: FeaturedPics – Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=95579199

Lees ook: Even voorstellen

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *