Sykes, onze bijna-hulphond, heeft zich lelijk verdraait tijdens het spelen met andere honden. Spelen is een erg mooi woord voor het lompe racen en tegen elkaar aanbotsen. Op het moment dat zij een bocht wilde maken, besloot een speelkameraadje een body-check uit te voeren. Daar ging het mis.

Overdag doet Sykes nog steeds alsof ze een puppy is, maar ‘s avonds is ze sindsdien een oude dame, die moeizaam opstaat en mank loopt. De dierenarts deed wat testjes, maakte foto’s en oordeelde dat de kruisbanden van haar linkerknie stuk waren.

Vandaag is het zover, haar knie zal worden gefixed. We hebben haar vanochtend afgeleverd bij de dierenkliniek. Ons huis is nu vreemd leeg, stil, saai, niets aan. Als de telefoon gaat en het nummer van de kliniek in beeld verschijnt, duiken we er haast op. We kunnen Sykes weer komen ophalen.

Het is een zielig gezicht. Ze ziet eruit alsof ze stomdronken is en struikelt voort op maar drie poten. Omdat we toch buiten zijn kan ze meteen even een plasje doen. Na veel pogingen door haar poten te zakken, besluit ze gewoon rechtop te blijven staan en laat haar plas lopen.

Eenmaal thuis loopt mijn vriend voorop en wil Sykes neerleggen op haar kleedje, maar ze weigert te gaan liggen. Terwijl hij terug loopt naar de auto, bedenk ik me dat ik dit wel eventjes zal gaan regelen en rol naar binnen.

In de woonkamer staat Sykes mij schuldbewust aan te kijken. Ze lijkt te denken dat het allemaal haar schuld is. Met een zwierig gebaar schud ik haar dekentje uit, tegelijkertijd dringt tot mij door waarom ze zo keek.

Drolletjes rollen over de woonkamervloer.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *