Blog Lisette

Vanonder mijn wimpers kan ik net door dat gat in het operatielaken heen kijken. Ze gaan me nu verdoven. Ik zie en voel een naald mijn neus in gaan, dan een paar in mijn wang en één in mijn bovenlip. Even later zie ik de punt van een mes, iets bloederigs en vingers. Achter deze voorstelling, is er een fel licht, alsof de zon schijnt.

Mijn verwachting was dat ze alleen de huidkanker weg zouden halen. Het was maar een klein ‘dingetje’ op mijn neusvleugel, maar het lijkt erop dat ze een enorm gat in mijn wang aan het maken zijn.

Ze blijven maar graven. Nu wordt het vervelend, omdat ik denk dat ze mijn bot hebben bereikt. Hoewel het goed verdoofd is, voelt het toch alsof ze daar iets vanaf aan het schrapen zijn.

Een van de stemmen zegt dan: ‘Als je door het slijmvlies gaat, heeft dat prioriteit. Dat moet direct gehecht worden, maar dat gebeurt eigenlijk nooit.’ Welja, sta lekker les te geven terwijl je in mijn gezicht aan het graven bent.

Nadat ‘het lab’ het weggehaalde weefsel bekeken heeft, word ik teruggeroepen. Het was nog niet groot en diep genoeg, het moet nog eens. Weer dat groene laken, de verdoving en de mesjes.

De derde keer is het wel goed en mag het verbonden worden. Wanneer het (nood)verband eraf gaat ben ik erg benieuwd. Met mijn mobieltje maak ik een selfie en schrik me een ongeluk.

Tzjezus wat een gat! Het wordt pas over een paar dagen dichtgemaakt en de randen mogen niet uitdrogen, dus smeert de assistente vaseline ín dat vreselijke gat. Of ik dat thuis ook even wil herhalen.

Het liefst zou ik terug willen kruipen onder dat groene laken, waar ik door het gat de zon zie schijnen.

Lisette

Dit bericht heeft 2 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *