Blog Lisette

De aantrekkingskracht van het checken of mijn actie nog steeds dat probleem geeft, is enorm. Vergelijk het met een blauwe plek waar je steeds even voorzichtig op duwt, om te voelen of het nog echt pijn doet.

oogbollenWanneer ik moe ben, dan ‘wappert’ mijn beeld een beetje, alsof er in mijn hoofd een cameraman aan het hardlopen is. Als ik op zo’n moment snel opzij kijk, bijvoorbeeld omdat ik hoor dat er iets overkookt, dan blijven mijn ogen ongewild heen en weer tikken. De dokters noemen het nystagmus.

Het duurt niet lang hoor, slechts een paar minuten, maar het is absoluut erg vervelend. Mijn oogbollen maken dan kleine beweginkjes, snel heen en weer, maar dat is genoeg om me blind te maken. Ik heb geprobeerd mijn ogen op zo’n moment te filmen, maar probeer dat maar eens voor elkaar te krijgen als je niets ziet.

Het grotere probleem is dat ik dan ook mijn evenwicht en oriëntatie kwijt ben. Dat voelt alsof ik aan het vallen ben, waarop ik ‘tegenstuur’ en echt val. Ondanks dat het zo vervelend is, ga ik toch vaak mijn energiegrens over zodat mijn beeld gaat wapperen en steeds weer kan ik het niet laten om snel even opzij te kijken. Het is een soort blauwe plek.

Vandaag wil ik niet op de keukenvloer belanden, ondanks dat ik erg moe ben en mijn beeld nu al een beetje danst. Het is eigenlijk heel eenvoudig; ik moet gewoon niet plotseling opzij kijken. Dus geconcentreerd ga ik aan de slag om het eten alvast voor te bereiden. Rustig aan, blik naar voren gericht.

Sykes, onze bijna-hulphond, komt langslopen.
Had ze nu echt een stoffer in haar bek?
In een flits kijk ik naar rechts.

Lisette

Het audiobestand van dit blog (met begeleidende muziek ‘Danse Macabre’ van Saint-Saëns) is ook te beluisteren via Podbean: https://www.podbean.com/pu/pbblog-rkji2-d7d8ff

Afbeelding van Rachealmarie via Pixabay

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.