Blog Ilse

De ui en ik hebben het niet makkelijk. Ik wil hem ontvellen, maar deze ui draagt een strak plakkend latex pak en zijn pak wil niet uit. Het gaat net zo stroef als de natte broek en trui bij het afzwemmen van mijn zoontje.

ui in filmWat een genot toen hij mij en zijn vader in een gaar zwembad, met op de betonnen muren vergane afbeeldingen van vissen die limonade drinken op een eiland, liet zien dat hij zwemmen kon.

Hij hield niet meer op, hij leek een kleine otter. Van rugslag naar schoolslag, onder water, crawl, van de glijbaan hoefde hij nog niet. Zijn ouders daarentegen wel.

Bewust van het feit dat ik op den duur niet meer in staat zal zijn om dit soort acties uit te voeren ging ik de uitdaging aan. Langzaam en behoedzaam trotseerde ik de steile trap. Toen ik naar beneden keek, stak mijn zoontje zijn duim op. Ook hij snapte dat deze move van zijn moeder-met-schildpadbenen uitzonderlijk sportief en avontuurlijk was, een buitenkansje.

En daar ging ik, zwierend glijdend door de blauwe buis met onder mij het stromende water. Aan het eind werd ik het bad weer in gespuugd. Veel te snel natuurlijk, want het was héérlijk!

De ui lijkt ook door een glijbaan te glibberen, want onder het nauwsluitende vel zit een spekglad vliesje. Het doorzichtige sluiertje kleeft aan mijn vingers. Snel zet ik het mes in de ui en dan is het gedaan met zijn dans op de snijplank.

Iedere ui worstel ik weer met het versnipperen. Bij kookprogramma’s op televisie zie ik dat het een koud kunstje zou moeten zijn. Een bijzaak. Uitje snipperen, uitje fruiten, knoflooktenen pletten, rul bakken, roerbakken: allemaal bijzaken die je even doet om je vervolgens met overgave en nog barstensvol energie te buigen over de finesses, het op smaak brengen, het opdienen.

Ook deze ui kloot ik maar wat aan en dan moeten de paprika en tomaten ook nog. Als dit snijwerk erop zit, ben ik gevloerd.

Toch ga ik stug door. Ik ploeter me door die groenten heen en strooi met mijn laatste krachten wat snufjes kruiden in de pan. Mooi opdienen zit er niet meer in.

Maar er kan weer gegeten worden. Dat de kleine otter maar groot en sterk mag worden om de volgende keer net als zijn moeder van de glijbaan te roetsjen.

Ilse

Foto: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *