Blog Ilse: schotwond

Ik wil het eens hebben over mensen, mannen, die met hun ‘schotwonden’ lopen te pronken. Inmiddels heb ik hier twee keer mee te maken gekregen, waardoor ik het graag wil bestempelen als een terugkerend fenomeen. Het gaat als volgt.

blog Ilse | SchotwondDe man in kwestie begint plots in geuren en kleuren een verhaal af te steken over wat hem overkomen is op het medische vlak. Daar heb je niet om gevraagd, dat doet hij gewoon.

Het zijn ware loopgraafverhalen. Over hoe hij kruipend door het slijk ternauwernood aan de dood is ontsnapt. Tijdens zo’n verslag knik je dan ernstig en zeg je instemmend: ‘Zo, dat is niet mis. Poeh. Goh!’

En dan neemt hij jou ineens ongemerkt onder schot en vraagt: ‘Wil je het zien?’ Of nog directer: ‘Ik laat het je zien!’

En zo sta je plompverloren op straat naar een grote witte buik te kijken met daarop diagonaal een lange, met grove steken dichtgenaaide scheur. Zoals bij piraten. Of kijk je samen met de wondpronker naar een nog gapende, verse, roodbruingekleurde snee.

Wat heeft het menselijk brein het toch zwaar te verduren. Sindsdien vraag ik mij af: wat drijft deze veteranen? Wat willen ze me zeggen? Is het op-de-borstklopperij, zo van: ‘Zie mij eens overleven in dit mijnenveld’! Willen ze een medaille? Of een lintje voor hun leed?

Ook vraag ik me af hoe MS eruit zou zien als ík ermee kon pronken. Bloederig of als een strak litteken van boven tot onderaan mijn rug?

Zou de ziel van iemand die pronkt met leed soms gewond zijn geraakt, iets achterlatend wat nooit helemaal gehecht is en wat nog steeds nadruppelt? En zou diegene tijdens het afsteken van zijn verhaal hopen dat de toehoorders de wond zullen deppen met steriele doekjes?

Hoe het ook zij, ik heb me voorgenomen om bij een volgende ontmoeting met een wondpronker de desbetreffende persoon meteen af te kappen: ‘Hou je bek, ik heb MS. Wil je hem zien?’

Langzaam en met een gevaarlijke grijns zal ik dan mijn jas openritsen, totdat een blinkend mes zich aan mijn gesprekspartner openbaart. De mij verbouwereerd aankijkende persoon in kwestie zal ik verder nog een prettige dag wensen.

Ilse

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. Wat een ongelooflijk sterke blog, dank je wel!

    Ik herkende jou trouwens onlangs tussen de gasten bij de online bijeenkomst van MSWeb, maar dat terzijde.

    Een lieve groet van mij,

    je collega blogger Geert Jan

  2. Val ik even door de mand. Heb ik een ander plaatje voor ogen van jou gezegd, namelijk die van Ania.

    Sorry, sorry, sorry.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *