‘Zullen we een Freek Vonkje doen?’ is ongeveer een jaar lang onze vaste prik geweest na het avondeten. Freek Vonkje en daarna naar bed. Of nou, vooruit, nog eentje dan, omdat die man zelf ook niet van ophouden weet. De onuitputtelijke energie van de bioloog gaf ons afgepeigerde ouders precies nog een laatste zetje om de avond af te ronden. Nu zijn we door alle afleveringen heen en hebben we een nieuwe traditie: Het Klokhuis.

Deze frisse club presentatoren trekt ons ook prima de avond door en onze kleine man vergaapt zich aan de meest uiteenlopende onderwerpen. Ook kan hij inmiddels hard lachen om de sketches, wat mijn theaterhart blij maakt.

Mijn eigen liefde voor toneelspelen is ontstaan door Het Klokhuis. Ik heb zelfs een briefwisseling gehad met Loes Luca. Ik had gevraagd of ik haar opvolger mocht worden en dat mocht! Dus kon ik met trots in alle vriendenboekjes bij ‘wat wil je later worden’ noteren: opvolgster van Loes Luca. Het doet me goed dat een andere Ilse, namelijk Ilse Warringa, haar echte opvolger geworden is.

Grote, zware, abstracte of ingewikkelde onderwerpen, Het Klokhuis legt het opgeruimd en luchtig uit, afgewisseld met absurde humor. Zo is er ook een aflevering over Multiple Sclerose. Multiple wat? Dat klinkt kapot erg! Die aflevering heb ik paraat liggen. Het moment waarop ik die met het kleine mannetje ga kijken zal zich vanzelf aandienen.

We kletsen er steeds vaker over, mijn zoontje en ik. Wij noemen het de schildpadbenen. Zo traag zijn als een schildpad vinden we cool, want schildpadden leefden ook al in de dinotijd en het zijn bovendien ontzettend leuke dieren. Zijn zorgeloze manier van vragen stellen is net als die van Het Klokhuis licht en opgeruimd. ‘Mama, blaren gaan weg toch?’ (ja) ‘Maar jouw MS niet hè?’ (nee). Hij kijkt tevreden, na zo’n duidelijk antwoord.

Een tijdje terug hebben we tijdens de boterhammen naar een filmpje gekeken waarin mijn benen het nog goed deden. Toen vertelde hij ’s avonds stralend aan zijn vader dat hij mama’s gezonde benen had gezien.

Dat mijn zoontje en ik een zwak hebben voor schildpadden komt overigens ook door Het Klokhuis. De sketch ‘als je maar lekker in je vel zit’ gaat over Johan, een man die bijzonder traag is en lijdt aan trans-turtellisme. Dan bén je mens, maar voél je je turtle, schildpad. Johan wordt dan door middel van een operatie omgebouwd tot Australische reuzenschildpad en in een grote vrachtwagen thuis weer afgeleverd. Het stukje eindigt met de tekst: ‘Het is even wennen…. maar Johan is nu eindelijk zichzelf, in zijn nieuwe leven als schildpad.’ Zo is het met mijn schildpadbenen ook, ze zijn traag, je moet er even aan wennen maar ze zijn ook bijzonder!

Ilse

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Geweldig, ja … Het Klokhuis. Keken we vroeger, toen de kinderen jong waren, ook heel vaak. Zeker die over MS was handig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *