KUUB

Het is vandaag de eerste maar ook de laatste 1 december 2021 ooit. We staan aan het begin van 31 dagen die dit jaar gaan afsluiten en 334 dagen zitten erop.

In mijn hoofd gebeurt er niets als ik denk aan 334 dagen, het is een abstract getal. Het is net zo abstract als 2 kuub, 5 ton of 888 kilometer. Als het gaat om cijfers tast ik in het duister.

Als iets zo groot is als 4 voetbalvelden of zo zwaar als 3 vrachtwagens, dan gebeurt er iets. Maar langs 334 dagen kan ik geen meetlat leggen.

Wat ik precies met de dagen gedaan heb valt ook niet meer terug te halen. Wel heb ik ze geleefd. Alle dagen ben ik opgestaan, ik heb oneindig veel boterhammen gesmeerd en opgegeten, glas naar de glasbak gebracht, brieven op de bus gedaan, mijn zoontje tientallen keren uitgezwaaid tot hij om de hoek van de straat uit het zicht verdween, de was, de vaat, het voorlezen, de koppen koffie, de boodschappenlijstjes, de benen op de bank, het verdwijnen in Scandinavische series, glazen limonade, doekjes, kruimels, vlekken, modder, kind in bad, lampen uit, deuren op slot, voeten vegen, bladeren, bloemen, regen, sneeuw, zitten, liggen, schrijven, schrappen. Ik heb geleefd zoals ik adem, onopgemerkt.

Er was ook een ochtend in de zomer waarop ik met 25 kilometer per uur alleen langs het Wad fietste tussen de schapen. Met het kabaal van de wind rond mijn kop en hoe stil het was geworden toen ik een sjaal om mijn hoofd had geknoopt.

Er was een beroerd bericht uit het ziekenhuis.

Er waren tranen van het lachen om pruiken en struisvogelpassen op hoge hakken samen met mijn nieuwe collega’s van theatervoorstelling Zenuwslopend.

Vandaag, op de eerste dag van december, zouden we Zenuwslopend spelen in Roosendaal. Dat gaat niet door, want er is nog steeds corona.

Over 31 dagen is corona er nog en over 50 dagen ook. MS is er dan ook nog steeds. Over 5 jaar, over 10 en 20. Het is er voorgoed. Dat is abstract en groot, misschien wel zo groot als 6 kuub.

Daarom zoek ik houvast in die 30 dagen van 2021 die nu nog volgen.

Sommige daarvan zal ik onopgemerkt leven, andere zal ik beleven.

Nu is het dag 1 en kijk ik naar buiten. De bomen zijn kaal, de toppen van de takken wuiven in de wind.

Ilse

Tekening: Cynthia Borst

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *